Кіріспе

Қарулы қақтығыстың жаулық әрекеттеріне тікелей қатысатын адам. Ұсынылған әскери-теңіз күшін тасымалдаушы.

Ұрыскер – қарулы қақтығыс кезінде жаулық әрекеттерге тікелей қатысуға құқығы бар адамның құқықтық мәртебесі және олардың қарулы қақтығысқа қатысуы үшін қарсы тарап оларды нысанаға алуы мүмкін. Ұрыскерлер қарулы қақтығыс жағдайында тікелей нысанаға алынудан иммунитет алмайды және олардың мәртебесіне байланысты, нақты жағдайларға қарамастан, өз жақтарының қолдауынан айыру мақсатымен шабуылға ұшырауы мүмкін. Мемлекеттер арасындағы қақтығыста "ұрыскер" анықтамасы 1949 жылғы Женева конвенцияларының І қосымша хаттамасының 43-бабының 2-тармағында келтірілген: "Қақтығысқа қатысушы тараптардың қарулы күштерінің мүшелері (үшінші [Женева] конвенциясының 33-бабында қамтылған медициналық персонал мен дін қызметкерлерін қоспағанда) – ұрыскерлер, яғни олар тікелей жаулық әрекеттерге қатысуға құқылы". Ұрыскерлер қарсы тарапқа түскен жағдайда, соғыс тұтқындары немесе заңсыз ұрыскерлер ретінде қорғалатын адам мәртебесіне автоматты түрде ие болады. Мемлекетаралық емес қарулы қақтығыста мемлекетаралық емес қарулы топтармен күрескен ұрыскерлерге жаулық әрекеттерге қатысқандығы үшін иммунитет берілмейді, себебі көтеріліс көптеген елдердің ішкі заңдары бойынша қылмыс болып саналады. Сондықтан оларды аумақтық мемлекет немесе араласушы үшінші мемлекет тек қару қолға алғандары үшін соттауы мүмкін.

Жауынгерлер мен қорғалатын азаматтық азаматтардың арасындағы айырмашылық

Мемлекетаралық қақтығыста жауынгерлер мен қорғалатын азаматтарды ажырату қағидасы jus in bello құқығының негізінде жатыр. Бұл қағида 1949 жылғы соғыс құрбандарын қорғау жөніндегі Женева конвенцияларының 1977 жылғы I қосымша хаттамасының 48-бабында, "Негізгі ереже" деген тақыппен бекітілген: "Қақтығысқа қатысушы тараптар әрдайым азаматтық халық пен жауынгерлерді, сондай-ақ азаматтық нысандар мен әскери мақсаттарды ажыратуға тиіс және осыған сәйкес өздерінің операцияларын тек әскери мақсаттарға ғана бағыттауы керек". Мемлекетаралық емес қақтығыста 1949 жылғы Женева конвенцияларының II қосымша хаттамасында ажырату қағидасы көзделмеген. Дегенмен, хаттаманың 13-бабында белгіленгендей, азаматтар "әскери қимылдардан туындайтын қауіптерге қарсы жалпы қорғау құқығына ие", олар "тікелей жауынгерлік әрекеттерге қатыспағанша".

Мемлекетаралық қарулы қақтығыс

Мемлекетаралық қарулы қақтығыстарға қолданылатын халықаралық гуманитарлық құқық бойынша, соғысқа қатысушыларды екі санатқа бөлуге болады: артықшылықты немесе артықшылықсыз. Осы контексте, артықшылықты дегеніміз – соғыс тұтқыны мәртебесін сақтап қалу және тұтқынға түскенге дейін жасалған іс-әрекеттері үшін жазадан босату. Сондықтан, халықаралық гуманитарлық құқықтың белгілі бір талаптарын бұзған соғысқа қатысушылар өз мәртебесін жоғалтып, артықшылықсыз соғысқа қатысушыларға айналуы мүмкін, бұл ipso jure (тек осы әрекетті жасағандығы үшін) немесе құзыретті сот немесе трибуналдың шешімімен жүзеге асырылады. Тиісті келісімдерде артықшылықты және артықшылықсыз арасында тікелей ажырату жасалмайды; халықаралық құқық «соғысқа қатысушы» терминін тек қана «артықшылықты соғысқа қатысушы» ретінде қолданады. Егер адамның «соғысқа қатысушы» мәртебесіне ие екендігіне күмән болса, ол мәселені шешу үшін «құзыретті сотқа» (Үшінші Женева конвенциясының 5-бабы) жүгінгенге дейін соғыс тұтқыны ретінде ұсталуы тиіс.

Мемлекетаралық емес қарулы қақтығыс

Мемлекетаралық емес қарулы қақтығыста мемлекетаралық емес қарулы топтармен соғысқан жауынгерлерге жаушылық әрекеттерге қатысқандығы үшін иммунитет берілмейді, себебі көтеріліс көптеген елдердің ішкі заңдары бойынша қылмыс саналады. Осылайша, оларды аумақтық мемлекет немесе араласушы үшінші мемлекет тек қару қолға алғандары үшін қудалауға құқылы. (Бұл қақтығыс 2001 жылдың 7 желтоқсанында АҚШ Ауғанстанға басып кіруі аяқталғаннан кейін көп ұзамай мемлекетаралық емес сипатқа ие болды).