Sergius VII of Naples

Кіріспе

Сергий VII (30 қазан 1137 жылы қайтыс болды) - Неапольдің отыз тоғызыншы және соңғы герцогы (немесе magister militum). Ол 1122 жылы Неаполи тағында әкесі Иоанн VI-ге алмасты, бұл кезде Сицилияның Роджер II билікте тез көтеріліп келе жатқан кез еді. 1127 жылы Роджер Апулия герцогы болып, 1130 жылы патша тағына отырғанда, Неапольдің тағдыры Сергийдің Сицилия сотымен қарым-қатынасына байланысты болды. 1131 жылы Роджер Амальфи азаматтарынан өз қалаларын қорғауын және қамалдың кілттерін талап етті. Азаматтар бас тартқан кезде Сергий бастапқыда оларға флотпен көмектесуге дайындалды, бірақ Антиохия адмиралы Георгий порт қаласын үлкен флотпен блокадалады және Сергий Роджерге мойынсұнды. Тізімші Александр Телезеге сәйкес, Неаполь "римдіктер заманында семсермен жеңіліп көрген жоқ, енді Роджерге тек бір хабардың арқасында берілді". Сергийдің беделі жоғары емес еді, ал бүкіл оңтүстік Италия Роджердің қолында болды. 1134 жылы Сергий Капуаның Роберт II және Алифтің Ранульф II көтерілісін қолдады, бірақ Роджермен тікелей қақтығысудан аулақ болды. Капуяның құлдырауынан кейін ол патшаға құрмет көрсетті. Бірақ келесі жылы, 1135 жылы 24 сәуірде, Капуалық Роберт басқарған Пиза флоты Неапольге зәкір қойды. 8000 әскери күшпен көтерілген флот көтерілісшілердің моральдық күйін арттырды және көп ұзамай толық көлемді көтеріліс қайта басталды. Сергий Ранульфті қабылдауға мәжбүр болды, ол да өзі сияқты жағдайға тап болды: ол патшаға қарсы көтеріліс жасады, оған ол жақында ғана адал болуға ант берді. Көтерілісшілердің басшылары - Роберт, Ранулф және Сергий 1136 жылдың көктеміне дейін Неаполде қоршауда болды. Сол кезде көп адам аштықтан өліп барады. Алайда, тарихшы және бүлікшілерді қолдайтын Фалько Беневентоның айтуынша, Сергий мен неаполитандықтар "жаман патшаның билігіне мойынсұнудан гөрі, аштықтан өлгенді жөн көрді". Алайда Неапольдің теңіз блокадасында тесіктер болды және Сергий Пизанға қосымша заттарды алуға шықты, ал басқа бір жағдайда Роберт солай етті. Алайда император Лотар II-нің өзі басқаратын көмекші әскер Неапольді құтқаруға келді және Роджер қоршауды жойды. Лотар бүкіл Меццогирноны жаулап алғаннан кейін тез кетіп қалды, сондықтан Роджер жоғалтқан дүние-мүлкін қайтарып алды. Сергий қаласын тағы да қоршауға алудан сақтап қалу үшін, оның алдында тізе бүгіп тағзым етті. Сергий кешірілді және Роджерге еріп, оның бұрынғы одақтасы, қазір Апулия герцогы Ранульфке қарсы экспедицияға барды. 30 қазанда Ригнано шайқасында ол және Роджер II, сондай-ақ Роджердің ұлы жеңілді, Сергийдің өзі майданда қайтыс болды. Иронияға орай, Роджердің Ригнанодағы жеңісі Неапольді жаулап алуына жол ашты, өйткені Сергий VII мұрагерсіз қайтыс болды және Неапольдің дворяндары герцог ретінде кімнің табысқа жетуі туралы келісімге келе алмады. Роджер 1139 жылы Неаполь герцогтігін өзінің жаңа патшалығына қосты, онда папа Иннокентий II және Неаполиттік дворяндар жас Альфонсо де Готевильді герцог ретінде мойындады.

Sergius VII (died 30 October 1137) was the thirty ninth and last duke (or magister militum) of Naples. He succeeded his father John VI on the Neapolitan throne in 1122 at a time when Roger II of Sicily was rising rapidly in power. When Roger succeeded as duke of Apulia in 1127 and was crowned king in 1130, the fate of Naples hinged on Sergius' relations with the Sicilian court. In 1131, Roger demanded from the citizens of Amalfi the defences of their city and the keys to their castle. When the citizens refused, Sergius initially prepared to aid them with a fleet, but the Admiral George of Antioch blockaded the port city with a larger fleet and Sergius submitted to Roger. According to the chronicler Alexander of Telese, Naples "which, since Roman times, had hardly ever been conquered by the sword now submitted to Roger on the strength of a mere report." Sergius' prestige was not high and all of southern Italy was now in Roger's hands. In 1134, Sergius supported the rebellion of Robert II of Capua and Ranulf II of Alife, but avoided any direct confrontation with Roger. After the fall of Capua, he did homage to the king. But the next year, on 24 April 1135, a Pisan fleet under the exiled Robert of Capua laid anchor in Naples. Carrying 8,000 reinforcements, the fleet increased rebel morale and soon a full scale revolt had recommenced. Sergius had to welcome Ranulf, who was in the same position as he: in revolt against the king to whom he had so recently sworn fealty. The rebel leaders—Robert, Ranulf, and Sergius—were besieged in Naples until Spring 1136. By then, many people were dying of starvation. Yet according to the historian and rebel sympathiser Falco of Benevento, Sergius and the Neapolitans did not relent, "preferring to die of hunger than to bare their necks to the power of an evil King." The naval blockade of Naples, however, had holes and Sergius was able to slip by to Pisa for more supplies and on another occasion Robert did the same. A relief army, commanded by none other than the Emperor Lothair II himself, however, was coming to Naples' rescue and Roger lifted the siege. Lothair left quickly after conquering nearly the whole of the Mezzogiorno, and so Roger was able to retake his lost possessions. Sergius again kneeled before him in homage, trying to spare his city another siege. Sergius was forgiven and accompanied Roger on an expedition against his erstwhile ally Ranulf, now duke of Apulia. On October 30, at the Battle of Rignano, he and Roger II, as well as Roger's son, were defeated, Sergius himself dying on the field. Ironically enough, Roger's defeat in Rignano opened the field to his conquest of Naples itself, since Sergius VII died heirless and Naples' nobility couldn't reach an agreement as to who would succeed as duke. Roger finally absorbed the Duchy of Naples into his new kingdom in 1139, when the pope, Innocent II, and the Neapolitan nobility acknowledged the young Alfonso of Hauteville as duke.