Әлеуметтік жұмыс: мамандық және ғылыми саласы

Кіріспе

Академиялық пән және мамандық

Әлеуметтік жұмыс – жеке адамның, отбасының, топтың, қауымның және қоғамның жалпы қажеттіліктерін қанағаттандыруға бағытталған академиялық пән және практикаға негізделген мамандық. Әлеуметтік жұмыс практикасы психология, социология, денсаулық сақтау, саясаттану, қоғамдастық дамуы, құқық және экономика сияқты гуманитарлық және STEM салаларынан жүйелер мен саясатпен айналысу, бағалау жүргізу, араласу шараларын әзірлеу және әлеуметтік функцияны арттыру мен жауапкершілікті нығайту үшін пайдаланады. Әлеуметтік жұмыстың басты мақсаттары – адамдардың өмірін жақсарту, биопсихосоциалдық мәселелерді жеңілдету, жеке тұлғалар мен қауымдастықтарды күшейту және әлеуметтік әділеттілікті қамтамасыз ету. Әлеуметтік жұмыс практикасы көбінесе үш деңгейге бөлінеді. Микро деңгейде жеке адамдармен және отбасылармен тікелей жұмыс істеу қарастырылады, мысалы, жеке кеңес беру/терапия жасау немесе отбасыға қажетті қызметтерге қол жеткізуге көмектесу. Мезо деңгейде топтармен және қауымдастықтармен жұмыс істеу, мысалы, топтық терапия өткізу немесе қоғамдық ұйымдарға қызмет көрсету жүзеге асырылады. Макро деңгейде адвокация, әлеуметтік саясат, ғылыми зерттеулер жүргізу, коммерциялық емес және мемлекеттік қызмет көрсету, немесе мемлекеттік органдармен жұмыс істеу арқылы ірі масштабта өзгерістерге қол жеткізу көзделеді. 1960 жылдардың басынан бастап, бірнеше университеттер әлеуметтік жұмыс басқару бағдарламаларын ашты, олар студенттерді әлеуметтік және гуманитарлық қызметтерді басқаруға дайындады. Әлеуметтік жұмыс мамандығы 19 ғасырда қалыптасты, оның бастаулары ерікті қайырымдылық және халықтық ұйымдастыру қызметімен байланысты. Алайда, әлеуметтік қажеттіліктерге жауап беру одан бұрын да болған, көбінесе мемлекеттік жәрдем үйлері, жеке қайырымдылық қоры мен діни ұйымдар арқылы жүзеге асырылған. Өнеркәсіптік революцияның және 1930 жылдардағы Ұлы депрессияның салдары әлеуметтік жұмыстың анықталған салаға айналуына ықпал етті, себебі әлеуметтік жұмыскерлер кең таралған кедейлік және өнеркәсіптік ортада бала еңбегіне байланысты балалардың қамын қамдау мәселелеріне жауап берді.

Social work is an academic discipline and practice based profession concerned with meeting the basic needs of individuals, families, groups, communities, and society as a whole to enhance their individual and collective well being. Social work practice draws from liberal arts and STEM areas such as psychology, sociology, health, political science, community development, law, and economics to engage with systems and policies, conduct assessments, develop interventions, and enhance social functioning and responsibility. The ultimate goals of social work include the improvement of people's lives, alleviation of biopsychosocial concerns, empowerment of individuals and communities, and the achievement of social justice. Social work practice is often divided into three levels. Micro work involves working directly with individuals and families, such as providing individual counseling/therapy or assisting a family in accessing services. Mezzo work involves working with groups and communities, such as conducting group therapy or providing services for community agencies. Macro work involves fostering change on a larger scale through advocacy, social policy, research development, non profit and public service administration, or working with government agencies. Starting in the 1960s, a few universities began social work management programmes, to prepare students for the management of social and human service organizations, in addition to classical social work education. The social work profession developed in the 19th century, with some of its roots in voluntary philanthropy and in grassroots organizing. However, responses to social needs had existed long before then, primarily from public almshouses, private charities and religious organizations. The effects of the Industrial Revolution and of the Great Depression of the 1930s placed pressure on social work to become a more defined discipline as social workers responded to the child welfare concerns related to widespread poverty and reliance on child labor in industrial settings.

Тарих

Әлеуметтік жұмыстың практикасы мен кәсібі салыстырмалы түрде жаңа және ғылыми негізде қалыптасқан, және көбінесе үш бағыттан дамыған деп есептеледі. Біріншісі – жекелеген жағдайлар бойынша жұмыс, бұл стратегияны 19 ғасырдың ортасында Лондонда Хелен Босанке мен Октавия Хилл құрған Қайырымдылық Ұйымдары Қоғамы (COS) алғаш рет енгізді. Көптеген тарихшылар COS-ты әлеуметтік жұмыстың кәсіби мамандық ретінде қалыптасуына әкелген әлеуметтік теорияның бастаушы ұйымы деп санайды. Бұған қоса, анықтау қиынырақ болатын бір қозғалыс болды – әлеуметтік проблемалардың барлық спектрін шешуге арналған институттардың дамуы. Бәрі де 19 ғасырда қарқынды өсті және қазіргі заманғы әлеуметтік жұмыстың теориялық және практикалық негізін қалады. Кәсіби әлеуметтік жұмыс 19 ғасырдағы Англияда пайда болды, оның тамыры өнеркәсіптік революцияның салдарынан туған әлеуметтік және экономикалық өзгерістерде, әсіресе қалалардағы жаппай кедейлік пен оған байланысты мәселелермен күресте жатыр. Кедейлік ертедегі әлеуметтік жұмыстың басты назарында болғандықтан, ол қайырымдылықпен тығыз байланысты болды. 20 ғасырдың басында психикалық ауруларға қатысты көзқарас прогрессивті түрде өзгере бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін психиатриялық қызметтерге сұраныс артуы маңызды дамуларға әкелді. 1918 жылы Смит колледжінің әлеуметтік жұмыс мектебі құрылды, ал Бостон психиатриялық ауруханасындағы Мэри К. Джарретттің жетекшілігімен Смит колледжінің студенттері психиатриялық әлеуметтік жұмысқа оқытылды. Ол алғаш рет әлеуметтік жұмыскерлерге «Психиатриялық әлеуметтік жұмыскер» деген атау берді. 1922 жылы жарық көрген «Зұлымдық патшалығы» атты кітабында Бостон психиатриялық ауруханасының әкімшісі және әлеуметтік қызмет бөлімінің басшысы психиатриялық әлеуметтік жұмыскерлердің ауруханадағы рөлін сипаттады. Бұл рөлдерге жағдайларды қарастыру, басқарушылық міндеттер, әлеуметтік зерттеулер және халыққа білім беру кірді. 2000-шы жылдарда басқарылатын күтім қозғалысы пайда болды, ол денсаулық сақтау жүйесін қажетсіз және тиімсіз көмекті жою және шығындарды азайту мақсатында жетілдіруге бағытталған. Сонымен қатар, қалпына келтіру қозғалысы дамыды, ол көптеген адамдардың ауыр психикалық ауруларынан өздігінен жазылып кетуін, ал қалғандарының дұрыс емдеумен жазылып, жақсаруын қағида ретінде мойындайды. Әлеуметтік жұмыскерлер 2003 жылы Иракқа басып кіру мен Ауғанстандағы соғысқа (2001–2021) үлкен әсер етті; олар Ауғанстан мен Ирактағы НАТО ауруханаларында жұмыс істеді. Олар кеңес беру қызметтерін ұсыну үшін алдыңғы операциялық базаларға барып тұрды. Клиенттердің 22 пайызы посттравматикалық стресс бұзылуымен, 17 пайызы депрессиямен, ал 7 пайызы алкогольге тәуелділікпен ауырғаны анықталды. 2009 жылы әскери қызметшілер арасында өзін-өзі өлтіру көрсеткіші жоғары болды: 160 расталған немесе күдікті армия өзін-өзі өлтіру деректері тіркелді. 2008 жылы теңіз жаяу әскерлерінің құрамында 52 адам өз-өзіне қол жұмсады. Соғыс аймақтарына ұзақ және қайта-қайта жіберудің стресі, екі соғыстың қауіпті және шатастыратын сипаты, соғыстарға қоғамдық қолдаудың әлсіреуі және әскерлердің моральдық жағдайының нашарлауы психикалық денсаулық мәселелерінің күшеюіне әкелді. Әскери және азаматтық әлеуметтік жұмыскерлер ардагерлердің денсаулық сақтау жүйесінде маңызды рөл атқарды. Психикалық денсаулық сақтау қызметі – бұл жоғары құрылымдалған стационарлық психиатриялық бөлімшелерден бастап бейресми қолдау топтарына дейінгі кең ауқымды қызметтер желісі, онда психиатриялық әлеуметтік жұмыскерлер басқа парапрофессионалдық қызметкерлермен бірге әртүрлі тәсілдерді қолданады.

The practice and profession of social work has a relatively modern and scientific origin, and is generally considered to have developed out of three strands. The first was individual casework, a strategy pioneered by the Charity Organization Society in the mid 19th century, which was founded by Helen Bosanquet and Octavia Hill in London, England. Most historians identify COS as the pioneering organization of the social theory that led to the emergence of social work as a professional occupation. This was accompanied by a less easily defined movement; the development of institutions to deal with the entire range of social problems. All had their most rapid growth during the nineteenth century, and laid the foundation basis for modern social work, both in theory and in practice. Professional social work originated in 19th century England, and had its roots in the social and economic upheaval wrought by the Industrial Revolution, in particular, the societal struggle to deal with the resultant mass urban based poverty and its related problems. Because poverty was the main focus of early social work, it was intricately linked with the idea of charity work. The early twentieth century marked a period of progressive change in attitudes towards mental illness. The increased demand for psychiatric services following the First World War led to significant developments. In 1918, Smith College School for Social Work was established, and under the guidance of Mary C. Jarrett at Boston Psychopathic Hospital, students from Smith College were trained in psychiatric social work. She first gave social workers the "Psychiatric Social Worker" designation. A book titled "The Kingdom of Evils," released in 1922, authored by a hospital administrator and the head of the social service department at Boston Psychopathic Hospital, described the roles of psychiatric social workers in the hospital. These roles encompassed casework, managerial duties, social research, and public education. The 2000s saw the managed care movement, which aimed at a health care delivery system to eliminate unnecessary and inappropriate care to reduce costs, and the recovery movement, which by principle acknowledges that many people with serious mental illness spontaneously recover and others recover and improve with proper treatment. Social workers made an impact with 2003 invasion of Iraq and War in Afghanistan (2001–2021); social workers worked out of NATO hospitals in Afghanistan and Iraqi bases. They made visits to provide counseling services at forward operating bases. Twenty two percent of the clients were diagnosed with posttraumatic stress disorder, 17 percent with depression, and 7 percent with alcohol use disorder. In 2009, there was a high level of suicides among active duty soldiers: 160 confirmed or suspected Army suicides. In 2008, the Marine Corps had a record 52 suicides. The stress of long and repeated deployments to war zones, the dangerous and confusing nature of both wars, wavering public support for the wars, and reduced troop morale all contributed to escalating mental health issues. Military and civilian social workers served a critical role in the veterans' health care system. Mental health services is a loose network of services ranging from highly structured inpatient psychiatric units to informal support groups, where psychiatric social workers indulges in the diverse approaches in multiple settings along with other paraprofessional workers.

Канада

Психиатриялық әлеуметтік жұмыскерлердің рөлі Канаданың халық денсаулығы саласындағы қызмет көрсету тарихының ерте кезеңінде қалыптасты. Солтүстік Американың жергілікті халқы психикалық қиындықтарды адамның өзінің орнымен және жалпы алғанда, қоғаммен байланысын жоғалтуының белгісі ретінде түсінді, әсіресе топтың қалған бөлігімен арақатынастарында. Жергілікті емшілердің сенімдерінде денсаулық пен психикалық денсаулық ажырамас болып есептелді, сондықтан физикалық және психикалық ауруларды жеңілдету үшін табиғи және рухани емдеудің ұқсас комбинациялары жиі қолданылды. Бұл қауымдастықтар мен отбасылар профилактикалық денсаулық сақтауға қатысты холистикалық (жан-жақты) тәсілдерді жоғары бағалады. Канададағы жергілікті халықтар еуропалық отарлаушылар мен олардың институттарының әрекеттерінен бастап мәдени қысымға және әлеуметтік шеттелуге ұшырады. Мәдениеттердің қақтығысы түрлі жарақатарлық жағдайларға әкелді. Еуропалық отарлаушылардың экономикалық, саяси және діни институттары жергілікті халықтың қоныс аударуына және қысымға ұшырауына себепкер болды. Емдеудің алғашқы ресми жазбалары 1714 жылы Квебек психикалық ауруларға арналған палаталарды ашқанда тіркелді. 1830 жылдары әлеуметтік қызметтер қайырымдылық ұйымдары және шіркеу приходтары (Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысы) арқылы жүзеге асырылды. 1835 жылы Сент-Джон және Нью-Брансуикте ақылға сыймайтын адамдарға арналған бейімдемелер ашылды. 1841 жылы Торонтода психикалық ауруларға көмек көрсету институционалдық негізде ұйымдастырылды. Канада 1867 жылы британдық тәжбен байланысын сақтап, өзін-өзі басқару доминионы болды. Осы кезеңде индустриалды капитализмнің дәуірі басталды, ол көптеген әлеуметтік және экономикалық өзгерістерге әкелді. 1887 жылы бейімдемелер ауруханаларға айналдырылды және психикалық ауруларға күтім көрсету үшін медбикелер мен күтімшілер жұмысқа алынды. Бұрын әлеуметтік жұмыскерлер өз біліктілігін тәжірибе мен қателік жолымен, жұмыс орнында және қайырымдылық ұйымдары ұсынған тәжірибелік бағдарламаларға қатысу арқылы алған. Бұл бағдарламалар тиісті оқу, тәжірибелік жұмыс және бақылауды қамтыды. 1918 жылы доктор Кларенс Хинкс және Клиффорд Бирс Канаданың психикалық гигиена жөніндегі Ұлттық комитетін құрды, ол кейіннен Канаданың психикалық денсаулық қауымдастығына айналды. 1930 жылдары Хинкс психикалық аурудан зардап шеккендерді емдеуді және алдын алуды қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыс психикалық денсаулыққа деген көзқарасқа елеулі әсер етті. Сарындардың медициналық тексерулері мыңдаған сырттай сау көрінетін ересектердің психикалық қиындықтарға тап болғанын көрсетті. Бұл білім психикалық денсаулыққа деген халықтың көзқарасын өзгертті және профилактикалық шаралар мен емдеу әдістерін зерттеуге серпіліс берді. 1951 жылы Канада бойынша Психикалық денсаулық апталығы енгізілді. ХХ ғасырдың бірінші жартысында, 1960 жылдардың соңында институционалдық емес көмекке көшу кезеңі басталды, психиатриялық әлеуметтік жұмыс қазіргі кездегі қоғамдық денсаулық сақтауға баса назар аудара отырып, жеке диагнозға ғана емес, сонымен қатар әлеуметтік теңсіздіктер мен құрылымдық мәселелерді анықтау және шешуге бағытталды. 1980 жылдары Психикалық денсаулық заңына түзетулер енгізілді, осы арқылы пациенттерге емдеудің баламаларын таңдау құқығы берілді. Кейіннен жұмыс орындарындағы психикалық денсаулық мәселелері мен қоршаған ортаның түпкі себептеріне назар аударылды. Онтариода, реттеуші орган – Онтарио әлеуметтік жұмыскерлер мен әлеуметтік қызметкерлер колледжі (OCSWSSW) екі мамандықты реттейді: тіркелген әлеуметтік жұмыскерлер (RSW) және тіркелген әлеуметтік қызметкерлер (RSSW). Әр провинцияда осыған ұқсас реттеуші органдар бар. Канадалық әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы (CASW) – әлеуметтік жұмыскерлердің ұлттық кәсіби ұйымы. Провинциялық деңгейде саясиландырудан бұрын, осы кәсіби ұйымның тіркелген мүшелері провинциялар арасында тіркелген әлеуметтік жұмыскер ретінде практика жасай алды.

A role for psychiatric social workers was established early in Canada's history of service delivery in the field of population health. Native North Americans understood mental trouble as an indication of an individual who had lost their equilibrium with the sense of place and belonging in general, and with the rest of the group in particular. In native healing beliefs, health and mental health were inseparable, so similar combinations of natural and spiritual remedies were often employed to relieve both mental and physical illness. These communities and families greatly valued holistic approaches for preventive health care. Indigenous peoples in Canada have faced cultural oppression and social marginalization through the actions of European colonizers and their institutions since the earliest periods of contact. Culture contact brought with it many forms of depredation. Economic, political, and religious institutions of the European settlers all contributed to the displacement and oppression of indigenous people. The first officially recorded treatment practices were in 1714, when Quebec opened wards for the mentally ill. In the 1830s social services were active through charity organizations and church parishes (Social Gospel Movement). Asylums for the insane were opened in 1835 in Saint John and New Brunswick. In 1841 in Toronto care for the mentally ill became institutionally based. Canada became a self governing dominion in 1867, retaining its ties to the British crown. During this period, age of industrial capitalism began and it led to social and economic dislocation in many forms. By 1887 asylums were converted to hospitals, and nurses and attendants were employed for the care of the mentally ill. Social work training began at the University of Toronto in 1914. Before that, social workers acquired their training through trial and error methods on the job and by participating in apprenticeship plans offered by charity organization societies. These plans included related study, practical experience, and supervision. In 1918 Dr. Clarence Hincks and Clifford Beers founded the Canadian National Committee for Mental Hygiene, which later became the Canadian Mental Health Association. In the 1930s Hincks promoted prevention and of treating sufferers of mental illness before they were incapacitated (early intervention). World War II profoundly affected attitudes towards mental health. The medical examinations of recruits revealed that thousands of apparently healthy adults suffered mental difficulties. This knowledge changed public attitudes towards mental health, and stimulated research into preventive measures and methods of treatment. In 1951 Mental Health Week was introduced across Canada. For the first half of the twentieth century, with a period of deinstitutionalisation beginning in the late 1960s psychiatric social work succeeded to the current emphasis on community based care, psychiatric social work focused beyond the medical model's aspects on individual diagnosis to identify and address social inequities and structural issues. In the 1980s Mental Health Act was amended to give consumers the right to choose treatment alternatives. Later the focus shifted to workforce mental health issues and environmental root causes. In Ontario, the regulator, the Ontario College of Social Workers and Social Service Workers (OCSWSSW) regulates two professions: registered social workers (RSW) and registered social service workers (RSSW). Each provinces has similar regulatory bodies. The Canadian Association of Social Workers (CASW) is the national professional body for social workers. Prior to provincial level politicization, registrants of this professional body were able to engage in inter provincial practice as registered social workers.

Үндістан

Үндістанда психикалық аурулар туралы ең алғашқы мәліметтер Вед дәуірінен (б.з.д. 2000 – б.з. 600) басталады. 400–200 жылдар аралығында жазылған аюрведалық оқулық «Чарака Самхита» психикалық тұрақтылықтың әртүрлі факторларын сипаттайды. Сондай-ақ, онда күтім көрсету жүйесін қалай құруға қатысты нұсқаулар бар. Сол дәуірде Оңтүстік Үндістанда Сиддха медицина жүйесі болған. Ұлы сахаба Агастия медицина жүйесінің құрамына кірген 18 сиддханың бірі болды. Бұл жүйеге психикалық аурулар мен олардың ұсынылатын емдеу әдістерін қамтитын «Агастияр Киригай Нуль» кіреді. «Атхарва Веда» да психикалық денсаулыққа қатысты сипаттамалар мен шешімдерді қамтиды. Моғол дәуірінде 1222 жылы үнділік дәрігер Унахмад медицинаның Унани жүйесін енгізді. Унани медицинасында психотерапияның қазіргі түрі «иладж и нафсани» деп аталды. 18 ғасыр Үндістан тарихында өте тұрақсыз кезең болды, бұл Үндістан субконтинентіндегі психологиялық және әлеуметтік хаосқа ықпал етті. 1745 жылы Бомбей (Мумбай) қаласында, 1784 жылы Калькутта (Колкатта) қаласында және 1794 жылы Мадрас (Ченнай) қаласында ақылсыздардың ауруханалары ашылды. Ауруханалар құру қажеттілігі күшейе түсті, алдымен ағылшын және Британдық Ост-Үнді компанияның әскери қызметкерлерін емдеу және басқару үшін. 1858 жылы күшіне енген Бірінші Ақылсыздық заңы (сондай-ақ 36-заң) кейіннен 1888 жылы Бенгалияда тағайындалған комиссиямен өзгертілді. Кейіннен 1912 жылы осы заң аясында «Үндістанның Ақылсыздық заңы» қабылданды. 1870–1890 жылдары Майсур психикалық ауруханасында психикалық аурулармен ауыратын адамдар үшін оңалту бағдарламасы басталды, содан кейін осы кезеңде психикалық ауруханалардың әрқайсысында дерлік терапия бөлімдері құрылды. Бұл бағдарлама «жұмыс терапиясы» деп аталды. Бұл бағдарлама бойынша психикалық ауруы бар адамдар ауыл шаруашылығы саласында барлық іс-шараларға қатыстырылды. Бұл бағдарлама Үндістанда психоәлеуметтік оңалтудың бастауы ретінде қарастырылады. 1918 жылы құрылған Еуропалық аурухананың (қазіргі Орталық психиатрия институты (CIP) деп аталады) бастығы Беркли Хилл сол кездегі психиатриялық ауруханалардың жақсаруына қатты алаңдады. Беркли Хиллдің үздіксіз күш-жігері емдеу мен күтімнің деңгейін көтеруге көмектесті, сондай-ақ ол үкіметті 1920 жылы «паналау» терминін «аурухана» деп өзгертуге көндірді. Қазіргі заманғы token экономикасына ұқсас әдістер алғаш рет 1920 жылы Ранчидегі CIP-де «әдеп қалыптастыру диаграммасы» деп аталды. 1937 жылы психологиялық әлеуметтік қызметкердің алғашқы лауазымы 1936 жылы құрылған Дхорабжи Тата әлеуметтік жұмыс мектебінің балаларды тәрбиелеу клиникасында құрылды. Бұл Үндістанның психикалық денсаулық саласындағы әлеуметтік жұмыс тәжірибесінің алғашқы құжатталған дәлелі болып табылады. 1947 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін, қазіргі ауруханалардағы жағдайды жақсарту үшін жалпы ауруханалық психиатрия бөлімшелері (ЖАПБ) құрылды, сонымен бірге осы бөлімшелер арқылы амбулаториялық көмекке шақырылды. Амритар қаласында доктор Видьясагар психикалық аурумен ауыратын адамдардың отбасын қамқорлыққа алуды бастады. Бұл өз заманынан бұрын қолданылған емдеу және күтім әдісі еді. Бұл әдістеме психикалық денсаулық саласындағы әлеуметтік жұмыс практикасына, әсіресе стигматизацияны азайтуға үлкен әсер етті. 1948 жылы АҚШ-та оқыған Гаури Рани Банерджи Дхорабжи Тата әлеуметтік жұмыс мектебінде (қазіргі TISS) медициналық және психиатриялық әлеуметтік жұмыс бойынша магистрлік курсты бастады. Кейіннен алғашқы психологиялық әлеуметтік қызметкер 1949 жылы Пунадағы Ервада психикалық ауруханасының ересектер психиатрия бөлімшесінде тағайындалды. Елдің әртүрлі аймақтарында әлеуметтік қызметкерлерді психикалық денсаулық сақтау саласына жұмысқа орналастырды: 1956 жылы Амритардағы психикалық ауруханада, 1958 жылы медбикелік колледждің балаларды тәрбиелеу клиникасында, 1960 жылы Делидегі Медициналық ғылымдар институтында және 1962 жылы Рам Манохар Лохия ауруханасында. 1960 жылы Мадрас психикалық ауруханасы (қазіргі психикалық денсаулық институты) дәрігерлер мен науқастар арасындағы алшақтықты жою үшін әлеуметтік қызметкерлерді жұмысқа алды. 1961 жылы NIMHANS-те әлеуметтік жұмыс орны құрылды. Бұл мекемелерде психологиялық-әлеуметтік аспектілерді қарастырды. Бұл жүйе әлеуметтік қызмет практикасының психикалық денсаулық сақтау саласына ұзақ мерзімді әсерін арттырды. 1966 жылы Денсаулық министрлігінің Психиатриялық әлеуметтік жұмыс комитетінің ұсынымымен NIMHANS Психиатриялық әлеуметтік жұмыс кафедрасын ашты және 1968 жылы екі жылдық Психиатриялық әлеуметтік жұмыс бойынша аспирантуралық диплом енгізілді. 1978 жылы курс атауы Психиатриялық әлеуметтік жұмыс бойынша магистрлік дипломға өзгертілді. Кейіннен докторлық бағдарлама енгізілді. 1962 жылы Мудалиар комитетінің ұсынымымен Ранчидегі Еуропалық психикалық ауруханасында (қазіргі CIP) Психиатриялық әлеуметтік жұмыс бойынша дипломдық бағдарлама басталды. Бағдарлама жаңартылды және басқа жоғары оқу курстары қосылды. 1975 жылы Үндістанда психикалық денсаулықты жалпы денсаулық қызметтерімен интеграциялау бойынша жаңа бастама қолға алынды. Үндістанның Денсаулық министрлігі Ұлттық психикалық денсаулық бағдарламасын (ҰПДБ) жасады және 1982 жылы іске қосты. 1995 жылы қайта қаралып, оның негізінде 1996 жылы психикалық денсаулықты халық денсаулығымен интеграциялауды көздеген Аудандық психикалық денсаулық бағдарламасы (АПДБ) іске қосылды. Бұл модель барлық штаттарда іске асырылды және қазіргі уақытта Үндістанда 125 АПДБ учаскесі бар. 1998 және 2008 жылдары Ұлттық адам құқығы жөніндегі комиссия (ҰАҚЖ) Үндістандағы психикалық ауруханаларды жүйелі, жан-жақты және сынды түрде тексерді. Бұл психикалық аурулармен ауыратын адамдардың құқықтарын ҰАҚЖ мойындауына әкелді. ҰАҚЖ есебінен ҰПДБ аясында психикалық ауруханалардың жабдықталуын жақсартуға қаражат бөлінді. Салыстыру нәтижесінде 1998 жылға дейінгі 50 жылмен салыстырғанда 2008 жылғы ҰАҚЖ мен NIMHANS-тың бірлескен есебіне дейінгі он жылда оң өзгерістер көп болғаны анықталды. 2016 жылы Психикалық денсаулық сақтау туралы заң қабылданды, ол емдеуге қол жеткізуді қамтамасыз етеді және сақтандырудан жабатын, аурудың қадір-қасиетін сақтайтын, заңдық және денсаулық сақтауға қол жеткізуді жақсартатын және тегін дәрі-дәрмектер алуға мүмкіндік береді. 2016 жылдың желтоқсанында 1995 жылғы Мүгедектік заңы 2016 жылғы Мүгедектіктердің құқықтары туралы заңмен (МҚЗ) жойылды, ол 2014 жылғы заңнан шықты және мүгедектігі бар кең ауқымды адамдарға артықшылықтарды қамтамасыз етеді. Заңға енгізілген түзетулерді, әсіресе «Теңдік және кемсітуге жол бермеу» бөліміндегі алаңдатарлық ережелерге қарсы, мүдделі тараптар ұсынды, бұл заңның күшін азайтады және мекемелерге мүгедектігі бар адамдарды елемеуге немесе кемсітуге мүмкіндік береді және заңның тиімді іске асырылуын қамтамасыз етуге қатысты жалпы бағыттардың жетіспеушілігіне қарсы ұсыныстар енгізілді. Үндістандағы психикалық денсаулық даму сатысында. Сұранысты қанағаттандыруға жеткілікті мамандық жоқ. Үндістан психиатриялық қоғамының мәліметі бойынша, 2019 жылдың қаңтарына қарай елде барлығы 9000 психиатр бар. Осы көрсеткішке сәйкес, Үндістанда 100 000 халқына 0,75 психиатр шамасында, ал қажетті көрсеткіш 100 000 халқына кемінде 3 психиатр. Психиатрлардың саны 2010 жылдан бері артқанмен, бұл көрсеткіш әлі де денсаулық сақтауға қатысты қалыпты деңгейден қашық. Шетелдік елдермен салыстырғанда, жалпы қабылданған бірыңғай лицензиялау органының болмауы әлеуметтік жұмыскерлердің жалпы тәуекелге ұшырауына себеп болады. Бірақ жалпы алғанда, университет білімі алған әлеуметтік жұмыскерлерді кәсіби практикаға лицензияланған немесе білікті клиник ретінде автоматты түрде қабылдайтын жалпы органдар/кеңестер бар. Әлеуметтік жұмыс мектептерімен байланыстағы орталық кеңестің болмауы психикалық денсаулық сақтау саласындағы әлеуметтік жұмыскерлердің мансабын дамытуға кедерілді. Бұл қиындықтарға қарамастан, әлеуметтік жұмыскерлердің қызметі елдегі психикалық денсаулық сақтау саласына жаңа серпіліс берді, басқа да осымен байланысты мамандықтармен бірге.

The earliest citing of mental disorders in India are from Vedic Era (2000 BC – AD 600). Charaka Samhita, an ayurvedic textbook believed to be from 400 to 200 BC describes various factors of mental stability. It also has instructions regarding how to set up a care delivery system. In the same era, Siddha was a medical system in south India. The great sage Agastya was one of the 18 siddhas contributing to a system of medicine. This system has included the Agastiyar Kirigai Nool, a compendium of psychiatric disorders and their recommended treatments. In Atharva Veda too there are descriptions and resolutions about mental health afflictions. In the Mughal period Unani system of medicine was introduced by an Indian physician Unhammad in 1222. The existing form of psychotherapy was known then as ilaj i nafsani in Unani medicine. The 18th century was a very unstable period in Indian history, which contributed to psychological and social chaos in the Indian subcontinent. In 1745, lunatic asylums were developed in Bombay (Mumbai) followed by Calcutta (Kolkata) in 1784, and Madras (Chennai) in 1794. The need to establish hospitals became more acute, first to treat and manage Englishmen and Indian 'sepoys' (military men) employed by the British East India Company. The First Lunacy Act (also called Act No. 36) that came into effect in 1858 was later modified by a committee appointed in Bengal in 1888. Later, the Indian Lunacy Act, 1912 was brought under this legislation. A rehabilitation programme was initiated between 1870s and 1890s for persons with mental illness at the Mysore Lunatic Asylum, and then an occupational therapy department was established during this period in almost each of the lunatic asylums. The programme in the asylum was called 'work therapy'. In this programme, persons with mental illness were involved in the field of agriculture for all activities. This programme is considered as the seed of origin of psychosocial rehabilitation in India. Berkeley Hill, superintendent of the European Hospital (now known as the Central Institute of Psychiatry (CIP), established in 1918), was deeply concerned about the improvement of mental hospitals in those days. The sustained efforts of Berkeley Hill helped to raise the standard of treatment and care and he also persuaded the government to change the term 'asylum' to 'hospital' in 1920. Techniques similar to the current token economy were first started in 1920 and called by the name 'habit formation chart' at the CIP, Ranchi. In 1937, the first post of psychiatric social worker was created in the child guidance clinic run by the Dhorabji Tata School of Social Work (established in 1936). It is considered as the first documented evidence of social work practice in Indian mental health field. After Independence in 1947, general hospital psychiatry units (GHPUs) were established to improve conditions in existing hospitals, while at the same time encouraging outpatient care through these units. In Amritsar Dr. Vidyasagar instituted active involvement of families in the care of persons with mental illness. This was advanced practice ahead of its times regarding treatment and care. This methodology had a greater impact on social work practice in the mental health field especially in reducing the stigmatisation. In 1948 Gauri Rani Banerjee, trained in the United States, started a master's course in medical and psychiatric social work at the Dhorabji Tata School of Social Work (now TISS). Later the first trained psychiatric social worker was appointed in 1949 at the adult psychiatry unit of Yerwada Mental Hospital, Pune. In various parts of the country, in mental health service settings, social workers were employed—in 1956 at a mental hospital in Amritsar, in 1958 at a child guidance clinic of the college of nursing, and in Delhi in 1960 at the All India Institute of Medical Sciences and in 1962 at the Ram Manohar Lohia Hospital. In 1960, the Madras Mental Hospital (now Institute of Mental Health) employed social workers to bridge the gap between doctors and patients. In 1961 the social work post was created at the NIMHANS. In these settings they took care of the psychosocial aspect of treatment. This system enabled social service practices to have a stronger long term impact on mental health care. In 1966 by the recommendation Mental Health Advisory Committee, Ministry of Health, Government of India, NIMHANS commenced Department of Psychiatric Social Work started and a two year Postgraduate Diploma in Psychiatric Social Work was introduced in 1968. In 1978, the nomenclature of the course was changed to MPhil in Psychiatric Social Work. Subsequently, a PhD Programme was introduced. By the recommendations Mudaliar committee in 1962, Diploma in Psychiatric Social Work was started in 1970 at the European Mental Hospital at Ranchi (now CIP). The program was upgraded and other higher training courses were added subsequently. A new initiative to integrate mental health with general health services started in 1975 in India. The Ministry of Health, Government of India formulated the National Mental Health Programme (NMHP) and launched it in 1982. The same was reviewed in 1995 and based on that, the District Mental Health Program (DMHP) was launched in 1996 which sought to integrate mental health care with public health care. This model has been implemented in all the states and currently there are 125 DMHP sites in India. National Human Rights Commission (NHRC) in 1998 and 2008 carried out systematic, intensive and critical examinations of mental hospitals in India. This resulted in recognition of the human rights of the persons with mental illness by the NHRC. From the NHRC's report as part of the NMHP, funds were provided for upgrading the facilities of mental hospitals. As a result of the study, it was revealed that there were more positive changes in the decade until the joint report of NHRC and NIMHANS in 2008 compared to the last 50 years until 1998. In 2016 Mental Health Care Bill was passed which ensures and legally entitles access to treatments with coverage from insurance, safeguarding dignity of the afflicted person, improving legal and healthcare access and allows for free medications. In December 2016, Disabilities Act 1995 was repealed with Rights of Persons with Disabilities Act (RPWD), 2016 from the 2014 Bill which ensures benefits for a wider population with disabilities. The Bill before becoming an Act was pushed for amendments by stakeholders mainly against alarming clauses in the "Equality and Non discrimination" section that diminishes the power of the act and allows establishments to overlook or discriminate against persons with disabilities and against the general lack of directives that requires to ensure the proper implementation of the Act. Mental health in India is in its developing stages. There are not enough professionals to support the demand. According to the Indian Psychiatric Society, there are around 9000 psychiatrists only in the country as of January 2019. Going by this figure, India has 0.75 psychiatrists per 100,000 population, while the desirable number is at least 3 psychiatrists per 100,000. While the number of psychiatrists has increased since 2010, it is still far from a healthy ratio. Lack of any universally accepted single licensing authority compared to foreign countries puts social workers at general in risk. But general bodies/councils accepts automatically a university qualified social worker as a professional licensed to practice or as a qualified clinician. Lack of a centralized council in tie up with Schools of Social Work also makes a decline in promotion for the scope of social workers as mental health professionals. Though in this midst the service of social workers has given a facelift to the mental health sector in the country with other allied professionals.

Иран

Мемлекеттік әлеуметтік қызметтер ұйымы бұрын денсаулық сақтау және әлеуметтік қорғау министрлігінің құрамында болған.

Біліктілік және лицензия

Әлеуметтік жұмыскерлердің білімі бакалавр дәрежесінен (BA, BSc, BSSW, BSW және т.б.) басталады немесе әлеуметтік жұмыс саласындағы диплом немесе әлеуметтік қызметтер бакалавры. Кейбір елдер әлеуметтік жұмыс бойынша магистрлік дәрежелерді (MSW, MSSW, MSS, MSSA, MA, MSc, MRes, MPhil) ұсынады, сондай-ақ докторлық білім алуға (Ph. D. және DSW (Әлеуметтік жұмыс докторы)) мүмкіндік бар. Көптеген елдер мен заңнамалық аумақтарда әлеуметтік жұмыскер ретінде жұмыс істеу үшін тіркеу немесе лицензия алу қажет, сонымен қатар міндетті біліктілік талаптары да бар. Басқа жағдайларда, кәсіби ұйымдар мамандықтың практикалық қызметін жүзеге асыру үшін академиялық талаптарды белгілейді. Дегенмен, жұмыскерлердің кейбір түрлері тіркеу лицензиясы алудан босатылады. Осы мамандық иелерінің табысы, әлеуметтік қызметтер ұсынатын жұмыс берушілердің оларды мойындауына байланысты. Бұл жұмыс берушілер әлеуметтік жұмыс және оған қатысты қызметтерді көрсету үшін міндетті түрде тіркелген әлеуметтік жұмыскер дипломын талап етпейді.

Солтүстік Америка

АҚШ-та әлеуметтік жұмыс бакалавриат және магистратура бағдарламалары Әлеуметтік жұмыс білім беру кеңесі (CSWE) арқылы аккредиттеледі. Мемлекеттік лицензиялы әлеуметтік жұмыскер болу үшін CSWE аккредиттелген диплом талап етіледі. CSWE сондай-ақ дәстүрлі және кеңейтілген бағдарламалар бойынша онлайн магистратураны аккредиттейді. 1898 жылы Колумбия университетінің әлеуметтік жұмыс мектебінің алғашқы ұйымы болған Нью-Йорк қайырымдылық қоғамы ресми «әлеуметтік қайырымдылық» курстарын ұсына бастады, бұл АҚШ-та әлеуметтік жұмыс білімінің басталу күнін және кәсіби әлеуметтік жұмыстың басталуын белгіледі. Дегенмен, CSWE аккредиттелген бағдарлама міндетті түрде ASWB лицензиялау біліміне сәйкес келуі керек емес, және көптеген бағдарламалар оған сәйкес келмейді. Әлеуметтік жұмыс кеңесінің қауымдастығы (ASWB) АҚШ және Канададағы әлеуметтік жұмыс реттеуші кеңестеріне лицензиялық емтихан қызметтерін ұсынатын реттеуші ұйым. Ұйымның мақсаттарының шектеулілігіне байланысты, ол кең әлеуметтік жұмыс қауымдастығына немесе ASWB емтихандары арқылы сертификатталғандарға есеп беретін ұйым емес. ASWB лицензиялық емтихандардан жылына 6 миллион доллар, оқу материалдарын басып шығарудан 800 мың доллар табыс табады. Осылайша, ол табысқа бағытталған ұйым және қағида бойынша тек кеңес мүшелеріне ғана жауапты. Әлеуметтік жұмыс лицензиясының мақсаты – халықтың қауіпсіздігі мен қызмет сапасын қамтамасыз ету. Ол әлеуметтік жұмыскерлердің NASW этика кодексін түсініп, кәсіби тәжірибелерінде оны сақтай білуін, қызмет көрсетудегі білімдерін анықтауын және әлеуметтік жұмыс атағын дұрыс пайдаланудан және этикалық емес тәжірибелерден қорғауды қамтамасыз етуді көздейді. Онжылдықтар бойы әлеуметтік жұмыс қауымдастығы ASWB-ден емтихандардың жарамдылығы және нәсілдік сезімталдығы туралы деректерге қатысты ашықтық талап етіп келді. Алайда, ASWB бұл ақпаратты жасырып қалды, көптеген сыншылардың пікірінше, емтихандар қателіктер мен бейтараптықтан бос болса, бұл деректер бұрын жарияланған болар еді. Ұлттық әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы (NASW) Әлеуметтік жұмыс кеңесінің (ASWB) лицензиялық емтихандарын өткізуіне қарсылық білдірді. Бұл ASWB деректерін талдағаннан кейін анықталды, онда әртүрлі нәсілдік топтардан, егде жастағы және ағылшын тілін екінші тіл ретінде қолданатындардың (ESL) өту көрсеткіштерінде айтарлықтай айырмашылықтар бар екені көрсетілді. Емтихан нәтижелері бойынша, ақ нәсілді емтихан тапсырушылардың бірінші әрекетте өту ықтималдығы BIPOC емтихан тапсырушыларға қарағанда екі еседен астам, бұл басқа мәселелермен қатар, конструктивті маңызды емес айырмашылықтарды көрсетеді. Бұл нәтиже ASWB емтихандары арқылы әлеуметтік жұмысты лицензиялау процесінің сенімділігі мен жарамдылығы туралы сұрақтар тудырады. ASWB деректері нәсіл және жасқа байланысты өту көрсеткіштеріндегі айырмашылықтарды көрсеткеннен кейін, ұлттық аккредиттеу органы Әлеуметтік жұмыс білім беру кеңесі (CSWE) аккредиттеу талаптарын орындау үшін ASWB лицензиялық емтиханның өту көрсеткіштерін алып тастады. Әлеуметтік жұмыстағы әртүрлі қауымдастықтардың мүшелері осы жүйелі қысымға қарсы күресу туралы талқылауды заңсыздықты ресми мойындау және кешірімділік пен емделу рухымен жүргізу керек деп мәлімдеді. 1990 жылдардың басынан бері зерттеушілер ASWB емтихандарын мазмұны мен критерийлік жарамдылығының жетіспеушілігі үшін сынға алды, бұл емтиханның жалпы жарамдылығын төмендетті. 2023 жылы жүргізілген зерттеуде ASWB емтихандарында дәлелге негізделмеген теорияларға негізделген және маңызды элементтердің жарамдылығымен мәселелері бар сұрақтар бар екені анықталды. Зерттеушілер ASWB негіздемелерін тексеру үшін ChatGPT генеративті жасанды интеллект қолданбасын пайдаланды және ChatGPT ұсынған негіздемелердің сапасы жоғары екенін анықтады. Олар ChatGPT-нің әлеуметтік жұмысқа қатысты мәтіндік үлгілерді сценарийлік шешімдерді қабылдау үшін жақсы танитынын және әлеуметтік жұмыс практикасындағы қауіпсіздік пен этиканы ескере отырып, жоғары сапалы негіздемелер ұсынғанын көрсетті, тіпті мұндай міндетке арнайы оқытылмаған. Олар әлеуметтік жұмыскерлердің біліктілігін бағалау үшін қолданылатын қысымшы бағалау форматтарынан бас тарту және жарамдылығы күмәнді, нәсіл, жас және тіл бойынша адамдарды теңсіз шығарып тастайтын лицензиялық емтихандарды қайта қарастыру қажет болуы мүмкін екенін ұсынды. Ұсынылған бағалау форматы – білімді меңгеруге негізделген формат, ол біліктілікке негізделген лицензиялауға әкеледі. ASWB емтихандарының жарамдылығындағы маңызды кемшіліктердің, мүдделер қақтығысының және басқа мәселелердің жиналуына байланысты көптеген зерттеушілер штат заң шығарушыларын және реттеушілерді лицензиялау үшін ASWB емтихандарын қолдануды тоқтатуға немесе жаңа, қысымшы емес және жарамды балама құрылғанша уақытша тоқтата тұруға шақырды. Осы аралықта, олар әлеуметтік жұмыстың қауіпсіз және этикалық тәжірибесін қамтамасыз ету үшін дәстүрлі бақылау әдістеріне сүйенуді ұсынады. Олар бақылаудың лицензия іздеушілерге ғана емес, сонымен қатар жақсы дайындалған бақылаушыларға қауіпсіз және этикалық түрде тәжірибе тану қабілетін дәл бағалауға мүмкіндік беретінін түсіндіреді, бұл мұндай біліктілікті бағалаудың жарамдырақ тәсілі.

In the United States, social work undergraduate and master's programs are accredited by the Council on Social Work Education. A CSWE accredited degree is required for one to become a state licensed social worker. The CSWE even accredits online master's in social work programs in traditional and advanced standing options. In 1898, the New York Charity Organization Society, which was the Columbia University School of Social Work's earliest entity, began offering formal "social philanthropy" courses, marking both the beginning date for social work education in the United States, as well as the launching of professional social work. However, a CSWE accredited program doesn't necessarily have to meet ASWB licensing knowledge requirements, and many of them do not meet them. The Association of Social Work Boards (ASWB) is a regulatory organization that provides licensing examination services to social work regulatory boards in the United States and Canada. Due to the limited scope of the organization's objectives, it is not a social work organization that is accountable to the broader social work community or to the ones certified by ASWB exams. ASWB generates an annual profit of $6,000,000 from license examination administration and $800,000 from publishing study materials. As such, it is an organization that is focused on revenue maximization, and by principle, it is only responsible and answerable to its board members. The objective of a social work license is to ensure the public's safety and quality of service. It is intended to ensure that social workers understand and can follow NASW's Code of Ethics in their occupational practices, ascertain social workers' knowledge in service provision, and protect the use of the Social Work title from misuse and unethical practices. For decades, the social work community has called on ASWB for transparency regarding the data on the validity and racial sensitivity of the exams. However, ASWB suppressed this information, leading many critics to assess that if the exams were free from flaws and bias, such data would have been released a long time ago. The National Association of Social Workers (NASW) expressed opposition to the social work licensing exams conducted by the Association of Social Work Boards (ASWB). This came after analyzing ASWB data, which revealed considerable discrepancies in pass rates for aspiring social workers of diverse racial backgrounds, older individuals, and those who speak English as a second language (ESL). Pass rates of exams indicate that white test takers are more than twice as likely to pass on their first attempt compared to BIPOC test takers indicating high construct irrelevant variance among other issues. This finding raises questions about the reliability and credibility of social work licensure process through ASWB exams. After the release of ASWB data showing race and age related discrepancies in pass rates, the national accreditation body, the Council on Social Work Education (CSWE), removed the ASWB licensure exam pass rates as an option for social work education programs to meet accreditation requirements. Members from various communities in social work have expressed that discussions about addressing this systemic oppression should be guided by a formal acknowledgment of wrongdoing and a spirit of reconciliation and healing. Since the early 1990s, researchers have critiqued ASWB exams for their lack of content and criterion validity that undermines the test validity all together. In a study conducted in 2023, it was discovered that there are questions in ASWB exams that have rationales based on theories that are not evidence based, and that have significant item validity issues. The researchers used generative AI application, ChatGPT to test ASWB rationales and found that the rationales provided by ChatGPT were of higher quality. They revealed that ChatGPT exhibited an excellent ability to recognize social work related text patterns for scenario based decision making and offered high quality rationales while taking into account the safety and ethics in social work practice, even without specific training for such a task. They suggested that it may be necessary and timely to move away from oppressive assessment formats used to evaluate social workers' competence and reconsider licensing exams with serious validity issues that disproportionately exclude individuals based on their race, age, and language. A proposed assessment format is one based on mastery learning, which would lead to competency based licensing. Due to the accumulated evidence of significant validity flaws in ASWB's tests, its conflict of interest, and other issues, many researchers have urged state legislators and regulators to discontinue the use of ASWB exams for licensure or temporarily suspend them until a novel, anti oppressive, and validated alternative is established. In the interim, they suggest relying on traditional supervision methods to ensure the safe and ethical practice of social work. They elucidate that supervision not only guides licensure seekers but also allows well equipped supervisors to assess individuals' capabilities to practice safely and ethically more accurately in contexts, which is a more valid approach to assessing such competence.

Кәсіби бірлестіктер

Әлеуметтік жұмыскерлердің мүшелеріне және жалпы әлеуметтік жұмысқа этикалық нұсқаулар мен басқа да түрлі қолдау көрсететін бірнеше кәсіби бірлестіктері бар. Бұл бірлестіктер халықаралық, құрлықтық, жартылай құрлықтық, ұлттық немесе аймақтық болуы мүмкін. Басты халықаралық қауымдастықтар – Халықаралық әлеуметтік жұмыскерлер федерациясы (IFSW) және Халықаралық әлеуметтік жұмыс мектептері қауымдастығы (IASSW). АҚШ-тағы ең ірі кәсіби әлеуметтік жұмыс қауымдастығы – Ұлттық әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы, олар кәсіби мінез-құлық кодексін және алты негізгі құндылыққа негізделген қағидалар жиынтығын енгізді: қызмет, әлеуметтік әділдік, адамның қадір-қасиеті мен құндылығы, адамдық қарым-қатынастардың маңыздылығы, адалдық және кәсібилік. Клиникалық әлеуметтік жұмыскерлерді ұсынатын ұйымдар да бар, мысалы, Клиникалық әлеуметтік жұмыстағы психоанализдің американдық қауымдастығы. AAPCSW – психоаналитикалық әлеуметтік жұмыс және психоанализбен айналысатын әлеуметтік жұмыскерлерді білдіретін ұлттық ұйым. Отбасылармен, топтармен және жеке адамдармен түрлі теориялық бағыттар бойынша психотерапия жүргізетін барлық әлеуметтік жұмыскерлерді білдіретін Клиникалық әлеуметтік жұмыс қоғамдары бар бірнеше штат бар. Қоғамдық ұйымдастыру және әлеуметтік басқару қауымдастығы (ACOSA) – қоғамдық ұйымдастыру, саясат және саяси салаларда жұмыс істейтін әлеуметтік жұмыскерлердің кәсіби ұйымы. Ұлыбританияда кәсіби қауымдастық – Британдық әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы (BASW), онда 18 000-нан астам мүше бар (2015 жылдың тамыз айына қарай), ал әлеуметтік жұмыскерлерді реттеуші орган – Social Work England. Австралияда кәсіби қауымдастық – Австралияның әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы (AASW), ол 1946 жылы құрылған және 10 000-нан астам мүшесі бар, бұл қауымдастық әлеуметтік жұмыскерлердің Австралиядағы әлеуметтік жұмыс практикасының талап етілетін стандарттарын сақтауын қамтамасыз етеді. Австралияда аккредиттелген әлеуметтік жұмыскерлер Психологиялық көмек қызметтеріне қол жеткізу (ATAPS) бағдарламасы бойынша да қызметтер көрсете алады. Жаңа Зеландияда әлеуметтік жұмыскерлерді реттеуші орган – Kāhui Whakamana Tauwhiro (SWRB).

Social workers have several professional associations that provide ethical guidance and other forms of support for their members and social work in general. These associations may be international, continental, semi continental, national, or regional. The main international associations are the International Federation of Social Workers (IFSW) and the International Association of Schools of Social Work (IASSW). The largest professional social work association in the United States is the National Association of Social Workers, they have instituted a code for professional conduct and a set of principles rooted in six core values: service, social justice, dignity and worth of the person, importance of human relationships, integrity, and competence. There also exist organizations that represent clinical social workers such as the American Association of Psychoanalysis in Clinical Social Work. AAPCSW is a national organization representing social workers who practice psychoanalytic social work and psychoanalysis. There are also several states with Clinical Social Work Societies which represent all social workers who conduct psychotherapy from a variety of theoretical frameworks with families, groups, and individuals. The Association for Community Organization and Social Administration (ACOSA) is a professional organization for social workers who practice within the community organizing, policy, and political spheres. In the UK, the professional association is the British Association of Social Workers (BASW) with just over 18,000 members (as of August 2015), and the regulatory body for social workers is Social Work England. In Australia, the professional association is the Australian Association of Social Workers (AASW) that ensure social workers meet required standards for social work practice in Australia, founded in 1946 and have more than 10,000 members. Accredited social workers in Australia can also provide services under the Access to Allied Psychological Services (ATAPS) program. In New Zealand, the regulatory body for social workers is Kāhui Whakamana Tauwhiro (SWRB).

Әлеуметтік қызметкерлерді білдіретін кәсіподақтар

Ұлыбританияда әлеуметтік жұмыскерлердің жартысынан астамдары жергілікті билік органдарында жұмыс істейді, олардың көпшілігі мемлекеттік сектор қызметкерлерінің кәсіподағы UNISON-мен өкілдік етіледі. Шағын топтары Unite the Union және GMB мүшелері болып табылады. Британдық әлеуметтік жұмысшылар одағы (BUSWE) 2008 жылдан бері Community кәсіподақ бірлестігінің бөлімшесі болып табылады. Сол кезде кәсіподақ емес, Британдық әлеуметтік жұмыскерлер қауымдастығы 1990 жылдардың басынан бастап кәсіби кеңес беру және өкілдік ету қызметін ұсынды. Еңбек құқығы және еңбек қатынастары саласында тәжірибесі бар, білікті әлеуметтік жұмыскерлер, шағымдар, тәртіптік жазалар немесе кәсіби мінез-құлық және практика мәселелері туындаған жағдайда, кәсіподақтан күтілетіндей өкілдік көрсетеді. Алайда, бұл қызмет жұмыс берушілердің өкілдерді осы мәжілістерге қатысуға рұқсат беруіне байланысты болды, себебі жұмыс орнында өкілдік етуге заңды құқық тек кәсіподақтарда ғана бар. 2011 жылы бірнеше кеңес BASW-ға рұқсат берудің қажеті жоқ екенін түсінді, ал өз қызметкерлерінің білікті кәсіби өкілдігіне қарсы шыққан кеңестер рұқсатты кері қайтарып алды. Осы себепті BASW қайтадан кәсіподақ мәртебесін алып, өзінің тәуелсіз кәсіподақ бөлімшесін, Әлеуметтік жұмыскерлер одағын (SWU) құрды. Бұл SWU-ға жұмыс берушілер немесе Кәсіподақтар конгресі (TUC) мойындаса да, мойындамаса да, оның мүшелерін өкілдік етуге заңды құқық береді. 2015 жылы TUC әлі де SWU-ның конгресс мүшелігіне қабылдау туралы өтінішіне қарсылық көрсетіп келді, ал көптеген жұмыс берушілер TUC саясатын өзгертетінше ресми мойындау туралы мәлімдеме жасамайды, бірақ олардың барлығы ішкі тәртіптік тыңдауларда SWU (BASW) өкілдігіне рұқсат беруге міндетті.

Әлеуметтік жұмыста ақпараттық технологияны пайдалану

Ақпараттық технологиялар әлеуметтік жұмыста өте маңызды, ол жұмыстың құжаттамалық бөлігін электрондық форматқа көшіреді. Бұл процесті түсінікті, қолжетімді етеді және талдау үшін деректерді қамтамасыз етеді. Бақылау – әлеуметтік жұмыста шешімдерді әзірлеуге қолданылатын құрал. Анабель Куан Хаасе «Технология және қоғам» еңбегінде бақылау терминін «қадағалау» деп анықтайды (Куан Хаасе, 2016, 213-бет), ол әлеуметтік және мінез-құлық тұрғысынан басқаларды бақылаудың табиғи екенін түсіндіреді, бірақ бақылау мақсаты біреуді қадағалау болғанда, ол бақылауға жақындайды (Куан Хаасе, 2016, 213-бет). Көбінесе, әлеуметтік жұмыс саласында бақылау мен бақылау технологияларын қолдану сырттай қарағанда жеке өмірге қатысты этикалық емес бұзушылық сияқты көрінеді. Әлеуметтік жұмыстың этикалық кодексін тереңірек қарастырғанда, этикалық және этикалық емес арасындағы шекараның нашарлайтыны анық көрінеді. Әлеуметтік жұмыстың этикалық кодексінде әлеуметтік жұмыс практикасында технологияны қолдану туралы бірнеше ескерту бар. Бақылау немесе жасанды интеллектке ең қатысты болып көрінетіні – 5.02-баптың f-тармағы, «электрондық технологияны бағалау немесе зерттеуді жеңілдету үшін қолданған кезде» делінген, және ол клиенттерге технология тәжірибеде қолданылғанда хабардар ету қажеттігін түсіндіреді (Жұмысшылар, 2008, 5.02-бап).

Бұқаралық ақпарат құралдарындағы ойдан шығарылған әлеуметтік қызметкерлер

Аты Рөлдес еткен Атын алған жылы Энн Викерс Айрин Данн Энн Викерс 1933 Рей Фремик Эдвард Плат Нарқышсыз наразылық 1955 Нил Брок Джордж С. Скотт Шығыс жағы/Батыс жағы 1963 Эдит Килер Джоан Коллинз Жұлдыздық жол: Түпнұсқа сериясы Мәңгілік шекарадағы қала 1967 Гермен Казнеув Жан Габин Қаладағы екі адам 1973 Энн Джентри Анжанет Комер Бала 1973 Венди Бимиш Маре Виннингэм Сент-Эльмо өрті 1985 Дуайт Мерсер Микельти Уильямсон Free Willy 1993 Люси Чемберс Джессика Рейн Жарлы сағат 2022 миссис Селлнер Энн Хейни Миссис Даутфайр 1993 Мэри Белл Анджелина Джоли Тінге итермелеу 1999 Маргарет Левин Джессика Лэнг Айшаияны жоғалту 1995 Доктор Соня Уик Ваннеса Редгрейв Үзілген қыз 1999 Ракель Леонор Уотлинг Ракель өз орнын іздейді 2000 Кобра Bubbles Винг Рамс Лило және Ститч 2002 Клэр Баркер Сали Филлипс Клэр қоғамда 2004 Тоби Флендерсон Пол Либерштейн Офис 2005 Панкадж Панкадж Кумар Сингх Smile Pinki 2008 Эмили Дженкинс Рене Зеллвегер Іс 39 2009 Берни Уилкинс Дон Чидл Иттерге арналған қонақ үй 2009 Мисс Вайс Мария Кэри Қымбат 2009 Марк Лилли Мэтт Оберг (Дауыс) Жайсыз американдықтар (ТВ сериясы) 2010-2012 Мира Бхама Жанаприян 2011 Максин Грей Тайн Дали Эмиді соттау 1999-2005 Сэм Хейли Майкл Харни Оранж - Жаңа қара 2013 Дэвид Мейлер Патрик Гилмор Саяхатшылар 2016