Кіріспе

Уильям Вордсворттың романтикалық поэмасы Тинтерн аббатханасынан бірнеше шақырым жерде жазылған жолдар Уильям Вордсворттың поэмасы. 1798 жылдың 13 шілдесінде "Тинтерн аббатшылығынан бірнеше шақырым жоғарыда, Уай жағалауын аралау кезінде, 1798 жылы 13 шілдеде" атты атау жиі Тинтерн аббатшылығы деп қысқартылады, бірақ бұл ғимарат поэмада жоқ. Ол Уордсворттың өз қарындасымен бірге Уэльс шекарасының осы бөлігінде серуендегеннен кейін жазылған. Оның Уай өзенінің жағалауындағы ауылмен кездесулерін сипаттауы оның жалпы философиясының тұжырымдамасына айналады. Ландшафта адам өмір сүруінің дәлелдері неліктен кемсітіліп, өлең 18-ғасырдағы локо-тасушалық жанрға қалай сәйкес келеді деген мәселе бойынша айтарлықтай пікірталас болды.

Өмірбаян

Поэманың тамыры Вордсворттың жеке тарихында жатыр. Ол бұған дейін 1793 жылдың тамызында 23 жасында осы аймаққа келген болатын. Содан бері ол жетіліп, Сэмюэл Тейлор Колриджпен алғашқы поэтикалық қарым-қатынасы басталды. Вордсворт поэманы толығымен өз ойынан шығарғанын, оны Тинтерннен шыққаннан кейін бастағанын және Бристолға жеткенге дейін бір жолды да жазып алмағанын, сол кезде ол ақыл-ойдың толықтай аяқталғанын мәлімдеді. Екі достың жұмыс істеп жүрген Лирикалық балладалары сол кезде басылып шыққан болса да, ол жаңа жазғандарына өте риза болғандықтан, оны он бірінші сағатта қорытынды өлең ретінде енгізді. Ғалымдар бұл өлеңнің орынды екеніне келіседі, өйткені ол Вордсворттың шығармашылық шығармашылығының алғашқы кезеңінің шыңын көрсетеді және одан кейінгі ерекше Вордсворттық өлеңнің көп бөлігін алдын ала көрсетеді. Өлең тығыз құрылымдалған он таңбалы бос өлең түрінде жазылған және строфалар емес, тармақтардан тұрады. Поэманы жіктеу қиын, өйткені онда оданың және драмалық монологтың кейбір элементтері бар. Лирикалық балладалардың екінші басылымында Вордсворт былай деп жазды: "Мен бұл поэманы Ода деп атауға батылым бармады, бірақ ол өлең түрінің негізгі талаптары өлеңнің ауысуы мен күйге салынған музыкасында табылады деген үмітпен жазылды". Басында апостроф 18-ғасырдағы пейзаждық поэманы еске салады, бірақ қазір бұл жұмыстың ең жақсы аталуы әңгіме поэмасы болатыны туралы келісіледі, бұл локо-тасушаның органикалық дамуы. Бұл жағдайда үнсіз тыңдаушы - Вордсворттың әпкесі Дороти, ол өлеңнің соңғы бөлімінде сөйлейді. Бұл күні бұрын жазылған табиғат поэзиясынан асып түсіп, пантеизмге жақын тақырыппен әлдеқайда зияткерлік және философиялық қатынас жасайды.