Кіріспе
Британдық жарыс жүргізушісі (1918-1966) Кеннет Генри Джарвис Майлз (1 қараша 1918 - 17 тамыз 1966) - ағылшын спорттық автомобиль жарысы инженері және жүргізушісі, АҚШ-тағы және халықаралық сахнадағы американдық командалардағы автоспорттық мансабымен танымал. Ол Американың Мотор спорты атақ-даңқының залына кірді. Автомобиль инженері ретінде ол 1966, 1967, 1968 және 1969 жылдары Ле-Манда жеңіп шыққан Ford GT40 машинасын жүргізуші және дизайнер Кэрролл Шелбимен бірге жасағандығымен танымал. Шелби мен оның Ле-Мандағы күш-жігері 2019 жылы "Оскар" сыйлығын алған "Форд пен Феррари" фильмінде драматизацияланды.
Kenneth Henry Jarvis Miles (1 November 1918 – 17 August 1966) was an English sports car racing engineer and driver best known for his motorsport career in the U. S. and with American teams on the international scene. He is an inductee to the Motorsports Hall of Fame of America. As an automotive engineer, he is known for developing the Ford GT40 along with driver and designer Carroll Shelby, which won at Le Mans in 1966, 1967, 1968 and 1969. His and Shelby's efforts at Le Mans were dramatized in the 2019 Oscar winning film Ford v Ferrari.
Ерте өмір
Майлз 1918 жылы 1 қарашада Саттон Колдфилдте, содан кейін Уорвикширде, қазір Бирмингем қаласында дүниеге келді. Ол Эрик Майлз мен Кларис Джарвистің ұлы. Майлз 15 жасында мектепті тастап, Уолсли Моторс компаниясында шәкірт болып жұмыс істеді. Майлздың әскери қызметтегі алғашқы рөлі Аумақтық армияда жүргізуші нұсқаушы болды. Келесі жылы Майлз гвардиялық бронедивизияның цехтарына жіберілді, содан кейін 29-шы бронедивизия бригадасының цехында. 1953 жылы ол өзінің жеке дизайны мен құрылымы бойынша MG-ге негізделген арнайы машинада SCCA жарыстарында 14 рет жеңіс алды. 1955 жылғы маусымда ол MG компоненттеріне негізделген екінші арнайы "Ұшқан шингл" деп аталатын арнайы жобаны жобалап, жасап, кампания жүргізді. Ол батыс жағалаудағы SCCA F модификацияланған класында өте сәтті болды. Майлз наурыз айының соңында Палм-Спрингсте "Ұшқан шиңбе" жарысында жарысып, тәжірибелі жүргізуші Сай Идорға қарсы тұңғыш орын алды, ол да MG Special-те, ал жаңадан бастаған жүргізуші, актер Джеймс Дин Porsche 356 Speedster-те. Кейіннен Майлз техникалық бұзушылыққа байланысты дисквалификацияланды, өйткені оның қоршаушылары тым кең болды, осылайша Идор мен Дин бірінші және екінші орынға "аялды". 1956 жылы Майлз Джон фон Нейманның Порше 550 Spyder-імен Cal Club және SCCA іс-шараларының көпшілігінде жарысты. 1957 жылғы маусымда (Отто Зиппермен бірлесіп) Майлз 1956 жылғы Купер шассиі мен корпусына Porsche 550S қозғалтқышы мен берілісін орнатуды жобалады. Бұл Батыс жағалауда "Пупер" деп аталатын екінші табысты жарыс көлігі болды, біріншісі 1950 жылдардың басындағы Купер шассиі мен көлігі Porsche 356 қозғалтқышымен жабдықталған, оны Вашингтон штатының Такома қаласынан Пит Лавли құрып, үгіт-насихат жүргізді. Нәтижесінде шыққан автомобиль 1957 және 1958 жылдардағы Майлздың жүргізуімен Батыс жағалаудағы SCCA-ның F модификацияланған класында басым болды. Майлз өзінің үлкен шеберлігі мен таланты, жүргізуші және инженер-механик ретінде, 1960 жылдардың басында Shelby / Cobra жарыс командасының маңызды мүшесі болды. Майлз өзін былайша сипаттады: Мен механикпін. Бұл менің бүкіл кәсіби өмірімнің бағыты болды. Мен үшін көлік жүргізу - хобби, демалу, басқалар үшін гольф ойнау сияқты. Мен Формула-1 машинасын жүргізуді ұнатамын, бірақ бас жүлде үшін емес, оның қандай екенін көру үшін. Бұл өте қызық болар еді деп ойлаймын! Оның өте айқын Брамми акценті (оның туған қаласы Бирмингемнен, автокөлік өндірумен танымал) және көрінеу қарапайым және әзіл-сықақ сезімдерімен біріктірілді, ол өзінің американдық жарыс командасы арқылы "Тедди Чайбек" (шарап ішуі үшін) немесе "Сайдебит" (оның аузынан шыққандай) деп аталды. Ол Shelby Cobra 289 жарыс нұсқаларын SCCA, USRRC және FIA спорттық автокөлік жарыстарында 1962 және 1965 жылдар аралығында, сондай-ақ Daytona Coupe және 427 Cobra және Ford GT (GT40) нұсқаларын әзірлеуде және табыстауда маңызды рөл атқарды. 1963 жылы Shelby American компаниясының бас сынақ жүргізушісі болды. AC Cobra Ford командасының мүшесі болған кезде Майлз 1964 жылы Моспорттағы 200 ойыншысына Lotus 23 машинасымен қатысты. 1965 жылы ол Брюс Макларенмен Ford GT Mk II машинасымен Ле-Манның 24 сағаттық жарысында жарысты, бірақ беріліс қорабында қиындықтар туындағандықтан, ол зейнеткерлікке шықты. Жылдың басында, сонымен бірге Макларенмен, ол Себрингтің 12 сағаттық жарысында екінші орын алды. Келесі жылы ол Дайтонаның 24 сағаттық жарысында жеңімпаз атанды, Ллойд Рубимен Ford GT Mk II-ді бөлісті, содан кейін Себрингтің 12 сағаттық жарысында жеңіске жетті. Бірнеше айдан кейін Денни Хулммен бірге жүріп, Майлз 1966 жылы Ле-Манның 24 сағатын No1 машинамен бастап жүрді, бірақ Ford Motor Company компаниясының атқарушы директоры Лео Биб, Фордтың үш машинасының финиш сызығынан бірге өтіп жатқан жарнамалық фотосуретті қалаған, Майлзға баяулауды тапсырды, ол солай істеді. Соған сәйкес соңғы айналымда Брюс Макларен / Крис Амон басқаратын Фордтың келесі машинасы мен Фордтың үшінші орынға ие болған машинасы теңесті, олар бірге сызыққа қарай жүгірді. Француз жарысы төрешілері, бастапқыда Фордтың "фотофиниш" фотофинишіне келіскеннен кейін, жарыстың соңғы сағатында бұрылып кетті. Майлздың No1 машинасы мен Маклареннің No2 машинасы финиш сызығынан бір мезгілде өтті, фотосуреттерде Маклареннің No2 машинасы сызықтан өткенде сәл алға шығып отырғаны көрінеді. Сонымен қатар, Маклареннің No2 көлігі Майлздың көлігі артында екінші орыннан бастады және осылайша жарыста 8 метр артық қашықтықты басып өтті. Не себепті болмасын, Маклареннің No2 көлігі жеңімпаз деп жарияланды, ал Майлз Себринг, Дейтона және Ле-Манды бір жылда �...
Miles' first role in the military was driving instructor in the Territorial Army. The following year Miles was posted to Guards Armoured Division Workshops, followed by the 29th Armoured Brigade Workshop. In 1953, he won 14 straight victories in SCCA racing in an MG based special of his own design and construction. For the 1955 season, he designed, constructed and campaigned a second special based on MG components that was known as the "Flying Shingle". It was very successful in the SCCA F modified class on the west coast. Miles raced the "Flying Shingle" at Palm Springs in late March, finishing first overall against veteran driver Cy Yedor, also in an MG Special, and novice driver, actor James Dean in a Porsche 356 Speedster. Miles was later disqualified on a technical infraction because his fenders were too wide, thus allowing Yedor and Dean to get 'bumped up' to first and second. During 1956, Miles raced John von Neumann's Porsche 550 Spyder at most of the Cal Club and SCCA events. For the 1957 season (in co operation with Otto Zipper), Miles engineered the installation of a Porsche 550S engine and transmission in a 1956 Cooper chassis and body. It was the second successful race car to be known on the West Coast as "the Pooper", the first being an early 1950s Cooper chassis and body powered by a Porsche 356 power train that was built and campaigned by Pete Lovely of Tacoma, Washington. The resulting car dominated the F Modified class of SCCA on the west coast in the 1957 and 1958 seasons with Miles driving. Due to his great skill and talent, both as a driver and mechanical engineer, Miles was a significant member of the Shelby/Cobra race team in the early 1960s. Miles described himself this way:
I am a mechanic. That has been the direction of my entire vocational life. Driving is a hobby, a relaxation for me, like golfing is to others. I should like to drive a Formula One machine, not for the grand prize, but just to see what it is like. I should think it would be jolly good fun! With a very pronounced Brummie accent (from his hometown of Birmingham, renowned for car manufacturing) combined with a seemingly obscure and sardonic sense of humour, he was affectionately known by his American racing crew as "Teddy Teabag" (for his tea drinking) or "Sidebite" (as he talked out of the side of his mouth). He played a major role in the development and success of the racing versions of the Shelby Cobra 289 in SCCA, USRRC and FIA sports car racing between 1962 and 1965 as well as the Daytona Coupe and 427 versions of the Cobra and the Ford GT (GT40). He became the chief test driver of Shelby American in 1963. While a member of the AC Cobra Ford Team, Miles entered a Lotus 23 in the 1964 Player's 200 at Mosport. In 1965, he shared a Ford GT Mk II with Bruce McLaren at the 24 Hours of Le Mans but retired with gearbox trouble. Earlier in the year, also with McLaren, he had finished second at the 12 Hours of Sebring. The next year he won the 24 Hours of Daytona, sharing the Ford GT Mk II with Lloyd Ruby, and then won the 12 Hours of Sebring. Several months later, sharing the drive with Denny Hulme, Miles was leading the 1966 24 Hours of Le Mans in the #1 car, but Ford Motor Company executive Leo Beebe, desiring a publicity photo of three of Ford's cars crossing the finish line together, instructed Miles to slow down, which he did. Accordingly, on the final lap the next car from Ford driven by Bruce McLaren/Chris Amon and the third place car from Ford drew up, and they cruised to the line together. The French race officials, after initially agreeing to Ford's dead heat "photo finish", reneged during the final hour of the race. Miles's #1 car and McLaren's #2 car crossed the finish line almost at the same time, with photos showing McLaren's #2 as slightly ahead when crossing the line. Additionally, McLaren's #2 started in second position behind Miles's car and had therefore covered 8 meters more distance during the race. Regardless of the reason, McLaren's #2 was declared the winner with Miles denied the unique achievement of winning Sebring, Daytona, and Le Mans in the same year.
Өлім
Ford J автокөлігі Ford GT40 Mk II-нің мұрагері болуы тиіс еді және сенімділік проблемаларына қарамастан, көктемгі Ле-Ман сынақтарында әлеуетті көрсетті. Сәуірде Ле-Манда сынақтан өтіп жатқанда Уолт Хансгеннің J машинасында қайтыс болғаннан кейін, Ford J машинасын сөреге тастап, дәлелденген Mk II-ге назар аударуға шешім қабылдады. 1966 жылғы Әлемдік спорттық автомобиль чемпионатының қалған кезеңінде аз ғана өзгерістер жасалды. 1966 жылдың тамызында Shelby American Miles-пен негізгі сынақ жүргізушісі ретінде сынақ және даму жұмысын қайта бастады. J машинасында Kammback аэродинамикалық теорияларымен тәжірибе жүргізген нан тәрізді арткы бөлім және машинаны жеңілдетеді және қатайтады деп болжанатын бал аралы панель дизайны болды, бірақ бұл дизайн жоғары жылдамдықты прототип спорттық машиналармен дәлелденген жоқ. Риверсайд халықаралық жарыс жолында, оңтүстік Калифорнияның ыстық шөлінде, бір күнге жуық уақыт сынақтан өткеннен кейін, Майлз сағатына 320 шақырымнан астам жылдамдықпен бірден 2 шақырымдық жолдың соңына жақындаған кезде, машина кенеттен бұрылып, апатқа ұшырап, өртеніп кетті. Көлік жарылып, Майлз көліктен лақтырылып, сол сәтте-ақ көз жұмған. Апаттан кейін J машинасының аэродинамикасы жарыс жылдамдығында пайда болған артқы көтергіштікті түзету үшін қатты өзгертілді. Бірнеше жылдан кейін Porsche және басқалар да осындай қиындыққа тап болды, өйткені Kammback құйрықты машинасының ұзын төмен силуэті аэрофоль ұшағының қанаты сияқты әрекет етеді және жоғары жылдамдықпен көтеріледі. Ford басшылары, бағдарламадағы бес айдағы екінші өлім-жітімнен кейін қысымға ұшыраған, NASCAR Grand National жарысында пайдаланылатынға ұқсас, машинаның болашақ нұсқаларына орнатылған. Ford Mk IV деп аталатын, едәуір өзгертілген J машинасы, ол қатысқан екі жарыста ғана жеңіске жетті: 1967 жылғы Себрингтің 12 сағаты және 1967 жылғы Ле-Манның 24 сағаты. Майлз Голливудтағы (Калифорния) Голливуд мәңгілік зиратының Забурлар мазарында жерленген.
Марапаттар мен құрметтер
Майлз 2001 жылы Американың Мотор спортының атақ-даңқ залына кірді. 2020 жылы Батыс жағалаудағы атақ-даңқ залына кірді.
NASCAR Grand National Series нәтижелері
Маусым Күнi Іс-шара Орналасу Топ No CarLapsPos. 1963ж, 3 қараша, 1963 ж. Голден Стейт 400 Риверсайд халықаралық жарыс жолы Холман Муди Racing281 Форд Галакси13911-ші
Ле-Манның 24 сағаттық жарысының нәтижелері
Жылдық сынып No Tyres Car командасы Ко жүргізушілері Лапс Пос. Сабақ позициясы. 1955 S1.5 41 MG EX182MG L4 1489cc MG Cars Ltd. Джон Локетт 249 12 5 1965 P+5.0 1 Ford GT Mk IIFord 427 V8/90° OHV 6981cc Shelby American Inc. Брюс Макларен 45DNF Gearbox 1966 P+5.0 1 Ford GT Mk IIFord 427 V8/90° OHV 6982cc Shelby American Inc. Денни Хулм 360 2 2
"Дейтонаның 24 сағаттық жарысының" нәтижелері
Жылдық сынып No Tyres Car командасы Ко жүргізушілері Лапс Пос. Сабақ позициясы. 1966 P+2.0 98 Ford GT Mk IIFord 427 V8/90° OHV 7000cc Shelby American Inc. Ллойд Руби 678 1-ші 1-ші
Жеке өмір
Кен Майлз Моллиге үйленген және олардың Питер Майлз (1950 жылы 28 қыркүйекте туған) есімді ұлы болды. Ол сондай-ақ Кэрролл Шелбидің жақын досы болды. Питер 1966 жылы J прототипіне қатысты жол апатынан әкесі қайтыс болғанда 16 жаста болатын. Кен қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Питер Кеннің досы Дик Траутманның Калвер Ситидегі (Калифорния штаты) Траутман мен Барнстың машина жасау цехында жұмыс істеуге кетті. Питер төрт жыл бойы цехта жұмыс істеді. 1986 жылы Питер Precision Performance Inc. (PPI) компаниясына қосылды, Кал Уэллс Toyota автокөлік жарыстары операциясы құрастырушы, содан кейін механик болып, экипаж бастығы болды. Питер 1991 жылы Невадада "Ниссан 400" жеңіп алған кезде Иван Стюарт командасының бастығы болды. 2019 жылғы сұхбатында Питер соңғы рет 1965 жылы әкесі Кенмен бірге Ле-Манға барғанын және содан бері қайтып келмегенін айтты.
Танымал мәдениетте
Майлз 2019 жылы Ford v Ferrari фильмінде (Еуропаның кейбір бөліктерінде Le Mans '66 деген атпен жарық көрді) Кристиан Бейлдің рөлін ойнады. Майлздың әйелі Молли мен оның ұлы Питер рөлдерін Кейтриона Балф және Ноа Джуп ойнайды.