Samuel Judah Katzenellenbogen

Кіріспе

Итальян раввині (15211597) Самуил Юда Кацненленбоген (שמואל יהודה קצנלנבוגן) (1521 25 наурыз 1597), сондай-ақ Махашикс деп те белгілі, итальян раввині, раввин Меир Кацненленбогеннің ұлы.

Өмірбаян

Ол жастайынан-ақ ғалымдық қабілетімен, ораторлық қабілетімен ерекшеленді. Ол рабби ретінде де, жазушы ретінде де әкесімен байланыста болды. Ол қайтыс болғаннан кейін 1565 жылы Венецияда рабби болып сайланды. Оның көптеген шәкірттері болды, олардың бірі сүйікті мұғалімінің бюстін жасатты, ол көрінісі таңғажайып еді, оны мектеп ғимаратында орнатты, сондықтан ол үнемі көз алдында болды (Айзенштадт Винер, Даат Кедошим, 82, Санкт-Петербург, 1897-98). Хаим Йосеф Давид Азулай ("Шем ха Гедолим", с. в.) осы факт туралы сөйлейді Самуил Джуда Катцененленбогеннің арғы атасы Джуда Минз. Каценленбогенді бүкіл Италиядағы дінтастары жоғары құрметтеді, сондай-ақ оның кең білімділігі үшін Джозеф Каро, Соломон Лурия және Мозе Иссерлес құрметтеді. Яһуди еместер де оны жоғары бағалады: Пауль Вайднер, яһуди дініне кірген адам, өз шығармаларын оған арнады. Ол Польшаның князі Миколай Кшиштоф "Жетім" Радзивиллдің Падуаға келгенін мейіріммен қарсы алды. Принц ақшаға мұқтаж болған кезде, ол Кацененленбогенге жүгінді, ол оған сапарды жалғастыру үшін қажетті қаражатты берді, ал оның орнына еліндегі яһудилермен мейірімділікпен қарым-қатынас жасап, оларды ырымдық кісі өлтіру деген айыптан қорғауын сұрады. Каценленбоген қайтыс болған кезде Лео Модена жерлеу рәсіміне арналған орацияны айтты, ол Мивчар Иехудада басылып шықты (63 б б.). Самуилдің Саул Уолл деген ұлы бар. Каценленбоген бірнеше респонсалардың авторы, олар Мұса Исерлестің респонсалар жинағына кіреді (No. 23, 126, 127, 129) және Самуил Калайдың; және оның шәкірті шығарған он екі дершоттың (Венеция, 1594; қайта басылған Лемберг, 1811), автордың аты қате түрде J. Minz деп берілген. Катцененленбоген сонымен қатар Маймонидтің "Яд ха Хазака" (Венеция, 1550) аннотацияланған басылымына кейбір жазбаларды енгізді, онда Азулай (Шем ха Гедолим, с. v.) Падуалық Меирге жатқызылады.

He was distinguished even in his youth for his scholarship and his oratorical gifts. He was associated, both as rabbi and as writer, with his father, after whose death, in 1565, he was elected rabbi at Venice. He had many pupils, one of whom had a bust made of his beloved teacher, who was of imposing appearance, and set it up in the schoolhouse so as to have it constantly before his eyes (Eisenstadt Wiener, Da'at Kedoshim, p. 82, St. Petersburg, 1897–98). Chaim Yosef David Azulai ("Shem ha Gedolim," s. v.) speaks of this fact in connection with Samuel Judah Katzenellenbogen's great grandfather, Judah Minz. Katzenellenbogen was highly respected by his coreligionists throughout Italy, and, because of his wide scholarship, was honored by Joseph Karo, Solomon Luria, and Moses Isserles. Non Jews also esteemed him highly: Paul Weidner, a converted Jew, dedicated his works to him. He is said to have accorded a hospitable reception to the Polish prince Mikołaj Krzysztof "the Orphan" Radziwiłł when the latter visited Padua. When the prince found himself in need of money he appealed to Katzenellenbogen, who lent him the necessary funds for continuing his journey, requesting in return that he deal leniently with the Jews in his country, and protect them against the accusation of ritual murder. On Katzenellenbogen's death Leo Modena delivered the funeral oration, which has been printed in the Mivchar Yehudah (p. 63b). Samuel left one son, who is known under the name of Saul Wahl. Katzenellenbogen is the author of several responsa, which are included in the responsa collection of Moses Isserles (Nos. 23, 126, 127, 129) and in that of Samuel Kala'i; and of twelve derashot, published by his pupil (Venice, 1594; reprinted Lemberg, 1811, where the author's name is erroneously given as J. Minz). Katzenellenbogen also contributed some of the notes to the annotated edition of Maimonides' Yad ha HazaKah (Venice, 1550), which notes Azulai (Shem ha Gedolim, s. v.) ascribes to Meir of Padua.

Еврей энциклопедиясының библиографиясы

Керем Хемед, III. 94 және одан кейінгі Штейншнайдер, Кэт. Бодл. Жоқ, жоқ. 7047; Эдельман, Гедулат Шаул, б. XIII. (Каценленбогеннің епитафисі келтірілген), 2b, 29 және т.б., Лондон, 1854; Юлиус Фюрст, Bibl. Жүсіп. II. 179; Зунц, Монацстаж де Календержаре, 15-бет; С. Кахан, 'Анаф 'Еẓ Абот, 31-бет, Краков, 1903; Айзенштадт Винер, Даат едошим, pp. 82 және одан кейінгі Д.М.К.