Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Княз Манук Бей (румын тілінде Манук Бей, әрмен тілінде Эммануил Марзаян; 1769-1817) - әрмен саудагері, дипломат және қонақүй иесі.
Knyaz Manuc Bey (the common Romanian rendering of Manuk Bey, the Armenian name of Emanuel Mârzayan; 1769–1817) was an Armenian merchant, diplomat, and inn keeper.
Өмір
Ол сол кезде Осман империясының субъектісі болған Руседе (қазіргі Русе, Болгария) Мардирос Марзаян мен оның Хамум Оглуның қызы Мамилия Оглуның ұлы болып дүниеге келді. Астық саудагері болған ол байлыққа ие болды және сол кезде Балқан елдерінің ең бай адамы деп айтылды. 1803 жылы Константин Ипсиланти, Валахияның князі, оған пахарник боярлық дәрежесін берді. 1808 жылдың соңында аса ықпалды Манук өзінің қорғаушысы Осман генерал-майталманы Алемдар Мустафа-пашаның Молдавия тағына отыруға ұсынылды, бірақ оның қорғаушысының құлдырауынан таққа отыруына жол берілмеді; ол өзі өлім жазасынан құтылу үшін Стамбулдан қашуға мәжбүр болды. Бухарестке қоныстанғаннан кейін (Трансильванияда қысқа уақыт бас сауғалағаннан кейін), Манук Бей бүгінде Манук қонақүйі деп аталатын қонақүйді ұстады; Уақыт өте келе, ол Бессарабияда, Хинчешти мен Рени маңында егіндіктерді сатып алды және Ипсилантидің негізгі қаржылай қолдаушысы болып қалды, қазынаға барлығы 160 000 талер қарыз берді. 1806-1812 жылдардағы орыс-түрік соғысы кезінде ол Михаил Андреевич Милорадовичтің Ресей империялық армиясы мен Гуржиудағы бүлікші Осман гарнизоны арасында (1809) делдал болды. Ресей агенті болған Мануч Бухаресттегі қонақ үйінде өткен Ресей мен Осман империясы арасындағы 1812 жылғы Бухарест келісімін келіссөздерге қатысты. Өмірінің соңында ол өзінің Хинчешти елімінде зейнеткерлікке шықты, онда оның ұлы кейіннен сарай салдырды. Манук 1817 жылы апатта қайтыс болды және Кишиневтегі Армения шіркеуінде жерленді.
He was born in Rousse (modern day Ruse, Bulgaria), at that time subject of the Ottoman Empire, as a son of Mardiros Mârzayan and his wife, Mamilia Oglu, daughter of Hamum Oglu. A grain merchant, he amassed considerable wealth, and was rumored at the time to be the wealthiest man in the Balkans. In 1803, he was awarded the boyar rank of paharnic by Constantine Ypsilanti, Prince of Wallachia. On 24 October 1808, by Firman of Sultan Mahmud II Moldavian and Wallachian boyars were required to recognize the primacy of Manuk Bey and therefore recognize the rank of Prince in Moldova as a reflection of the status of a member of the government of the Sublime Porte, as Grand dragoman, Deputy minister of foreign affairs and Grand Treasurer. In late 1808, the highly influential Manuc was advanced by his protector, the Ottoman general Alemdar Mustafa Pasha, to occupy the Moldavian throne, but was prevented from taking the throne by the fall of his protector; he himself had to flee Istanbul to avoid execution. Settling in Bucharest (after a short period of refuge in Transylvania), Manuc Bey kept the inn known today as Manuc's Inn; in time, he also acquired estates in Bessarabia, near Hîncești and Reni, and was to remain the main financial backer of Ypsilanti, lending the treasury 160,000 thalers in all. During the Russo Turkish War of 1806–1812, he was also a mediator (1809) between the Russian Imperial Army of Mikhail Andreyevich Miloradovich and a rebel Ottoman garrison in Giurgiu. A Russian agent, Manuc took part in the negotiations for the 1812 Treaty of Bucharest between the Russian and Ottoman empires, which were held in his inn in Bucharest. Towards the end of his life, he retired to his estate of Hîncești, where his son later built a manor house. Manuc died in an accident in 1817, and was buried in the Armenian Church in Chișinău.