Кіріспе
Бригам Сити Стюартқа қарсы 547 U. S. 398 (2006) - бұл АҚШ Жоғарғы Сотының төртінші түзетудегі ордер талабына қатысты ерекше жағдайларды қамтитын ісі. Соттың шешімі бойынша, егер полиция қызметкерінің тұрғынға ауыр жарақат түскенін немесе жақында ауыр жарақат алуы мүмкін деп ойлауға объективті негіздері болса, онда ол үйге ордерсіз кіре алады. Бұл іс бойынша төрт ересек адам кәмелетке толмаған баланы ұстап тұрғанын, ол оны ұстап тұрған ересектердің біреуін ұрып-соққанын анықтаған. Сотталушы сот айыптаушылардың арызын қабылдамай, бұйрықсыз кіруді қажет жағдайлармен қамтамасыз етпегенін дәлелдеді; Юта апелляциялық соты мен Юта Жоғарғы соты екеуі де сот шешімін бекітті. Алайда АҚШ Жоғарғы Соты 2006 жылдың 22 мамырында бұл істі қайта қарауға бұрып жіберді.
Өмірбаян
2001 жылдың 23 шілдесінде таңғы сағат 3:00-де Бригам қаласының төрт полиция қызметкері дауысты үй кешін өткізуге жіберілді. Алдыңғы есікте тұрған полиция қызметкерлері есікті қағып отырудың пайдасы жоқ деп шешті де, үйдің жанындағы жолмен барып, тергеу жүргізді. Олар екі кәмелетке толмағанның ішіп жүргенін көрді және арткы аулаға кірді, бұл үшін ықтимал себеп болды. Ауланың артқы ауласында болған кезде, полиция қызметкерлері үйдің ішінде жанжал болып жатқанын көрді, ол жерде төрт ересек адам жасөспірімді ұстап отырған көрінеді. Бірде ол қашып шығып, үйдің бір тұрғынының мұрнына қолын соқты. Екі офицер экранның есігін ашып, өздерін таныстыру үшін "қайқайлады", бірақ үй иесі байқамады. Үйге кірген соң, бір офицер өзін таныстырып, тағы да айқайлап, бұл жолы үйдегілерге ескертті. Содан кейін үй тұрғындары полиция қызметкерлерінің рұқсатсыз үйге кіргеніне ашуланды. Полиция қызметкерлері ересектерді тұтқындап, оларды кәмелетке толмағандардың қылмысына ықпал ету, тәртіпсіздік жасау және маскүнемдікпен айналысу деген айыптармен айыптады. Қабылдалушылар сотқа шағым түсірді. Сот айыпталушылардың жағына шықты, ал қала екі рет Юта апелляциялық сотына және Юта Жоғарғы сотына шағымданды, екеуі де сот шешімін бекітті.
Соттың пікірі
Жоғарғы Сот Юта Жоғарғы Сотының шешімін Жоғарғы Соттың Бас судьясы Джон Робертс бір ауыздан шығарған шешіммен өзгертті. Джон Пол Стивенс судья жеке пікірін білдірді.
Қажеттілік
Соттың шешімі бойынша, полиция қызметкерлерінің үйге рұқсатсыз кіруі, жедел жәрдемге рұқсат алудан басқа жағдайларға байланысты, "осы жағдайларға байланысты" орынды болды. Сот қызметкерлерінің кіруі талапқа негізделген деп шешкенде, Сот Mincey v. Arizona, , 393394: [W] ордерлері, әдетте, адамның үйін немесе жеке басын іздеуді талап етеді, егер "ахуалдың талаптары" құқық қорғау органдарының қажеттіліктерін соншалықты мәжбүрлейтін болса, онда ордерсіз іздеу Төртінші түзету бойынша объективті түрде орынды". Ордер талаптарынан бас тартудың бір талабы - ауыр жарақат алған немесе осындай жарақат алу қаупі бар адамдарға көмек көрсету қажеттілігі. Осыған сәйкес, құқық қорғау органдары қызметкерлері зардап шеккен тұрғынға шұғыл көмек көрсету немесе тұрғынды жақында болатын жарақаттан қорғау үшін үйге ордерсіз кіре алады. Сот "аскер қызметкерлерінің жарақат алған ересектің көмекке мұқтаж болуы мүмкін екеніне және ас үйдегі зорлық-зомбылық жаңадан басталып жатқанына сену үшін объективті негіздемесі бар" деп тапты.
[W]arrants are generally required to search a person’s home or his person unless 'the exigencies of the situation' make the needs of law enforcement so compelling that the warrantless search is objectively reasonable under the Fourth Amendment." One exigency obviating the requirement of a warrant is the need to assist persons who are seriously injured or threatened with such injury. Accordingly, law enforcement officers may enter a home without a warrant to render emergency assistance to an injured occupant or to protect an occupant from imminent injury. Mincey, supra, at 392; see also Georgia v. Randolph, 547
The court found that "the officers had an objectively reasonable basis for believing both that the injured adult might need help and that the violence in the kitchen was just beginning."
"Қоңырау шалып хабарлау" ережесі
Сот "қызметкерлердің кіру тәсілі де орынды болды" деп тапты. Сотта бір офицердің ұрып-соғуды көргеннен кейін ас үйдің есігін ашып, "полиция" деп айқайлағаны анықталды. Оны ешкім естімеген кезде, ол ас үйге кіріп, кейін өзін тағы да жариялады, бұл шатастырды. Соттың шешімі бойынша: офицердің өзінің бар екендігін хабарлауы кем дегенде экранның есігін қағып қоюға тең. Шын мәнінде, бұл тіпті шудың үстінен көтерілудің жалғыз мүмкіндігі болған шығар. Осы жағдайда, Төртінші түзетуде "қақпақ шалып, хабарла" ережесі бұзылмады. Сонымен қатар, сот өз шешімінде, егер полиция қызметкерлері өздерінің келгенін хабарласа, онда олар үйге кіре алады, өйткені үйде адамдар қақтығысып жатқан кезде есіктің алдында жауап күтудің еш пайдасы жоқ.
the officer's announcement of his presence was at least equivalent to a knock on the screen door. Indeed, it was probably the only option that had even a chance of rising above the din. Under these circumstances, there was no violation of the Fourth Amendment’s knock and announce rule. Also, the Court ruled that once the officers announced their presence, they were free to enter the house to deal with the tumult, as it would be pointless to stand at the door waiting for a response while people brawled inside.