Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық шұбат Виндзор шұбағы немесе Браун Виндзор шұбағы - британдық шұбат. Әдетте Виктория мен Эдвард дәуірлерімен байланысты болса да, оны 'Қара Виндзор' деп атау практикасы кем дегенде 1920-жылдарға дейін пайда болған жоқ, ал бұл атау әдетте төмен сапалы қоңыр шұбаға байланысты болды. Виндзор шұпасы XIX ғасырдың атақты аспазшыларының сәнді рецепттерінен құралған болса да, 'Қара Виндзор' сорттары институционалды шұжыққа айналды, ол XX ғасырдың ортасында ағылшындық тағамның нашар екенін көрсетеді және кейіннен әзіл-аңыздар, аңыздар мен аңыздардың көзі болып табылады.
British soup
Windsor soup or Brown Windsor soup is a British soup. While commonly associated with the Victorian and Edwardian eras, the practice of calling it 'Brown Windsor' did not emerge until at least the 1920s, and the name was usually associated with low quality brown soup of uncertain ingredients. Although Windsor soup comprised elegant recipes among famous chefs of the 19th century, the 'Brown Windsor' varieties became an institutional gruel that gained a reputation as indicative of bad English food during the mid 20th century, and a later source of jokes, myths and legends.
Шығуы мен гүлдену кезеңі
[[Файл:Виндзордағы патшалық қонақасы. Король Викторияның Виндзордағы түскі ас (1895) қызы принцесса Беатристің отбасымен. Виктория "барлық әлем оған жеуге ұсыныс жасады", оның ішінде, кейде Виндзор шұпасы, бірақ ол ешқашан Браун Виндзор шұпасын жемеді. Тағы бір ұқсас Виндзор шұпасының рецептісі 11 жылдан кейін британдық итальяндық Чарльз Эльме Франкателлидің 1845 жылғы "Заманауи аспазшы" кітабында жарияланды. Ол 1840-1842 жылдар аралығында Виктория патшайымның бас аспазы болды. Қазіргі заманғы аспаздық королеваға еліктегісі келген Викториялық әйелдер үшін ықпалды нұсқаулық болды; бұл көптеген үйлерде үйде және жоғары деңгейдегі мейрамханаларда оның валютасын қамтамасыз ететін аспаздық библия болды. Король Виктория шұпаны жиі жейтін деген сенімге қарама-қайшы, ол патшалық мәзірлерде сирек кездеседі және ешқашан "қоңыр" шұпа ретінде пайда болмайды. Франкателлидің рецептінің түр-түрлері 19 ғасырда пайда болды. Үлгілі рецепттерде бұзаудың аяғы мен Мадейра шараптары ұсынылады. 1855 жылы Виндзор бұршағын пайдаланатын "ақ" нұсқасы жарияланды. Кейбіреулері қой, сиыр және күріш етінен жасалды. Агнес Маршаллдың қарапайым арпа мен ет нұсқасы болды, ал француздық ашпаны Огюст Эскофьер 1890 жылдары Савой қонақ үйінің мейрамханасында ағылшын патшаларының сүйікті асханасы, соның ішінде Уэльс ханзадасы үшін сүйікті Виндзор шұпасын жасады.
[[File:A Royal Luncheon Party at Windsor. jpg|thumb|left|Queen Victoria luncheon at Windsor (1895) with her daughter Princess Beatrice's family. Victoria "embraced, wholeheartedly, all the world had to offer her to eat", including, on occasion, Windsor soup, though she never supped Brown Windsor soup. Another similar Windsor soup recipe was published 11 years later in the influential 1845 cookbook The Modern Cook by British Italian Charles Elmé Francatelli, who was Queen Victoria's head chef from 1840 to 1842. and includes white wine and cream, chicken and noodles – it is a white soup. The Modern Cook was an influential guide book for Victorian women who wanted to emulate the Queen; it was a cooking bible in many households ensuring its currency at home and in upper end restaurants. Contrary to beliefs that Queen Victoria ate the soup frequently, it rarely appeared on the royal menus, and never as a "brown" soup. Variations on Francatelli's recipe appeared throughout the 19th century. Typical recipes called for calf's feet and Madeira wine, A 'white' version that uses Windsor beans was published in 1855. Some were made from mutton, beef and rice. Agnes Marshall had a simple barley and meat version, and French chef Auguste Escoffier created a creamy Windsor soup at the Savoy Hotel restaurant in the 1890s, a favourite eatery for English royalty including the Prince of Wales.
Мифтер мен аңыздар
Супқа байланысты көптеген аңыздар, аңыздар және болжамдар пайда болды. Кейбір дереккөздер Браун Виндзор шұбыры шын мәнінде танымал емес екенін және негізінен 1953 жылы Ealing Studios фильмінің комедиясы The Captain's Paradise-дан шыққан әзіл мемі екенін айтады. Осы дәлел бойынша, шұбаның аты келесі онжылдықтарда көптеген авторлардың естеліктерінде қайталанды, олар шұбаның танымалдылығын немесе тіпті болуын көркемдік немесе әзіл-ойымен (қасақана немесе басқаша) қате еске түсірді. Джон Ланчестер айтқандай, "Қара Виндзор шұпасының атымен бір жаман данышпандық бар". Бір зерттеуші "қоңыр шұпа" үшін бірнеше рецепттерді тапты, бұл сүйек негізіндегі шұбат, Виндзор шұпасына ұқсас, және кейінірек комментаторлардың естеліктерінде "Виндзор шұпасы" мен "қоңыр шұпа" араласқан болуы мүмкін деп болжады. Бұл байланыс 1958 жылы Нью-Йорктегі мейрамханалар туралы пікірде жасалды, "Салқын ет өте жақсы болды, ал жақсы қоңыр шұбаның дәмі соғысты еске түсіреді", оған басқа сыншы жауап береді, "Британиялық мәзірлерде "Қара Виндзор шұбасы" деп ресми түрде көрсетілген жақсы қоңыр шұбаны елестету қиын, өйткені жақсы түрдегі қисаюлы шынжыр ". Бірқатар авторлар Виктория дәуірінде танымал болған "Көрі Виндзор сабын" сияқты ұқсастықтарды атап өтті және байланыс болуы мүмкін деп болжады. Виндзор және / немесе Браун Виндзор бірнеше авторлар Британдық темір жолдармен байланыстырды, бірақ тарихшылар оның бар екендігін тексеруде қиындықтарға тап болды. Ұлттық теміржол музейінің кітапханасы мен мұрағаты зерттеушісі Малкольм Тимперли өз тобының британиялық тамақ вагондарында Браун-Виндзор шұпасының бар екендігін арнайы зерттегенін хабарлады. Олар он тоғызыншы ғасырдан бері бар болатын көптеген мәзірлерді тексергеннен кейін, олар бұл туралы ешқандай сөз таба алмады. Дегенмен, автор Пол Спайсердің айтуынша, Браун Виндзор британдық теміржолдарда танымал болды және "біреулер оны Британ империясын құрған деп айтады". Жазушы Джейн Гарми 1981 жылы бұл туралы жазған кезде, Браун Виндзорды "Британ темір жолдары үнемі тамақ вагондарында қызмет көрсетті" деді және балалық шағынан есте сақтаған ол "поезда қызмет ете алатын жалғыз шұба" деп ойлады. Бейлидің ойдан шығарылған адвокаты Рампол 1978 жылы шыққан қысқа әңгімелер кітабында оны Ұлы Батыс теміржолында жегенін атап өтті, бірақ Куиньон бұл шұпаны мақұлдау ма деген сұрақ қояды, "сырық шұпа бір кездері Британ теміржолдарының мейрамхана мәзірлерінің негізгі бөлігі болғандығын растайды" деп Куиньонның пікірінше.
A number of myths, legends and assumptions grew around the soup. Some sources assert that Brown Windsor soup was not popular in reality, and was primarily a joke meme that originated with the 1953 Ealing Studios film comedy The Captain's Paradise. By this argument, the soup's name was repeated in the memoirs of many authors over the following decades who misremembered (intentionally or otherwise) the popularity or even existence of the soup, to artistic or humorous effect. As noted by John Lanchester, "There is a sinister genius in the very name Brown Windsor soup". One researcher found a number of recipes for 'brown soup' that is a bone based broth with some similarities to Windsor soup, and hypothesized there might have been a commingling of 'Windsor soup' and 'brown soup' in the memories of later commentators. This connection was made in a 1958 New Yorker restaurant review, "The cold meat was quite good, and the flavour of the fine brown soup recalls the war," to which another reviewer responds, "A fine brown soup formally listed on British menus as a "Brown Windsor soup" is as hard to imagine as a fine kind of dislocated elbow." A number of authors have noted the similarities with "Brown Windsor soap", which was well known in the Victorian era, and suggested there might be a connection. Windsor and/or Brown Windsor has been associated with the British Railways by a number of authors, although historians have had trouble verifying it ever existed. Malcolm Timperley, a researcher in the National Railway Museum's library and archives, reported that their team specifically researched the existence of Brown Windsor soup in British dining cars. After checking scores of menus dating back to the nineteenth century they failed to find any mention of it. Nevertheless, according to author Paul Spicer, Brown Windsor was popular on British railways, and "was often said to have built the British Empire". Author Jane Garmey, writing about it in 1981, said Brown Windsor was "continually served by British Railways in their dining cars", and from her childhood memories she "assumed it was the only soup that could be served on a train" due to its ubiquity. Fictional barrister Rumpole of the Bailey mentioned eating it on the Great Western Railway in a book of short stories dated 1978, although Quinion questions whether this is an endorsement of the soup, "the extract confirms that the soup was at one time a staple of the restaurant menus of British Railways," in Quinion's view.