Арнольд Бакс: Ағылшын композиторы, ақыны және жазушысы
Arnold Bax
Арнольд Бакс – британ композиторы, ақын, жазушы (1883-1953). Симфониялық поэмалар, 7 симфония авторы. Британ симфонизмінің көрнекті өкілі. Музыка туралы білуге болады!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англия композиторы, ақыны және жазушы (1883–1953)
English composer, poet, and author (1883–1953)
Сер Арнольд Эдвард Тревор Бакс (8 қараша 1883 – 3 қазан 1953) – ағылшын композиторы, ақыны және жазушы. Оның көптеген шығармаларына әндер, хор музыкасы, камералық туындылар және фортепианоға арналған жекелеген пьесалар кіреді, бірақ ол ең алдымен оркестрлік музыкасымен танымал. Ол бірқатар симфониялық поэмалардың авторы, сонымен қатар жеті симфония жазды және бір кезде Ұлыбританияның ең көрнекті симфонисі ретінде танылды. Бакс Лондон қаласының Стритхэм ауданындағы бай отбасында дүниеге келген. Оның ата-анасы оны музыкалық карьераны қууға ынталандырды, ал жеке табысы оған сәнге немесе консервативтік көзқарастарға мән бермей, композитор ретінде өзінің жеке жолын таңдауға мүмкіндік берді. Осының салдарынан ол музыкалық ортада маңызды, бірақ оқшауланған тұлға ретінде танылды. Патшалық музыка академиясының студенті кезінде Бакс Ирландия мен кельт мәдениетіне қызығушылық танытты, бұл оның ерте дамуына күшті әсер етті. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары ол Ирландияда тұрып, Дублин әдеби ортасының мүшесі болды және Дермот О'Бирн псевдонимімен көркем әдебиет пен өлеңдер жазды. Кейін ол скандинавия мәдениетіне бейімделіп, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін кельт әсерін азайтуға көшті. 1910 мен 1920 жылдар аралығында Бакс көптеген музыка туындыларын жазды, оның ішінде оның ең танымал шығармасы – «Тинтегель» симфониялық поэмасы бар. Осы кезеңде ол пианист Хариет Коэнмен өмір бойына байланыс орнатты – бастапқыда махаббат, содан кейін достық, және әрқашан тығыз кәсіби қарым-қатынас. 1920 жылдары ол жеті симфониядан тұратын циклді бастады, ол оның оркестрлік шығармашылығының негізін құрайды. 1942 жылы Бакс Патшаның музыка шебері болып тағайындалды, бірақ бұл лауазымда көп шығарма жасамады. Өмірінің соңғы жылдарында оның музыкасы көне деп есептелді, ал оның өлімінен кейін ол ұмытылды. 1960 жылдардан бастап, негізінен коммерциялық жазбалардың көбеюіне байланысты, оның музыкасы біртіндеп қайта жаңғырылып, бірақ оның аз бөлігі ғана концерттік залдарда жиі орындалады.
Sir Arnold Edward Trevor Bax (8 November 1883 – 3 October 1953) was an English composer, poet, and author. His prolific output includes songs, choral music, chamber pieces, and solo piano works, but he is best known for his orchestral music. In addition to a series of symphonic poems, he wrote seven symphonies and was for a time widely regarded as the leading British symphonist. Bax was born in the London suburb of Streatham to a prosperous family. He was encouraged by his parents to pursue a career in music, and his private income enabled him to follow his own path as a composer without regard for fashion or orthodoxy. Consequently, he came to be regarded in musical circles as an important but isolated figure. While still a student at the Royal Academy of Music Bax became fascinated with Ireland and Celtic culture, which became a strong influence on his early development. In the years before the First World War he lived in Ireland and became a member of Dublin literary circles, writing fiction and verse under the pseudonym Dermot O'Byrne. Later, he developed an affinity with Nordic culture, which for a time superseded his Celtic influences in the years after the First World War. Between 1910 and 1920 Bax wrote a large amount of music, including the symphonic poem Tintagel, his best known work. During this period he formed a lifelong association with the pianist Harriet Cohen – at first an affair, then a friendship, and always a close professional relationship. In the 1920s he began the series of seven symphonies which form the heart of his orchestral output. In 1942 Bax was appointed Master of the King's Music, but composed little in that capacity. In his last years he found his music regarded as old fashioned, and after his death it was generally neglected. From the 1960s onwards, mainly through a growing number of commercial recordings, his music was gradually rediscovered, although little of it is regularly heard in the concert hall.
Алғашқы жылдар
Бакс 1883 жылғы 8 қарашада Лондонның Стритхэм (Суррей) қалашығындағы Виктория дәуіріндегі жайлы отбасында дүниеге келді. Ол Альфред Ридли Бакстың (1844–1918) және оның әйелі Шарлотта Элленнің (1860–1940) үлкен ұлы болды, Шарлотта Эллен – Қытайдың Амой қаласындағы пастор Уильям Книбб Лидің қызы. Отбасының кіші ұлы Клиффорд Лия Бакс драматург және эссеші болды. Альфред Бакс Мидл Темплдегі адвокат болғанмен, жеке табысы болғандықтан, заңгерлікпен айналыспады. 1896 жылы отбасы Хэмпстедтегі сарайға көшті. Кейін Бакс ауылда өскені жақсы болар еді дейді, бірақ отбасы үйінің үлкен бағы оған ең жақсы балама болды. Ол музыкаға бейім бала еді: «Пианинода нашар ойнаған ұзақ күнді есімде жоқ». Балхамдағы дайындық мектебінде оның ағылшын халық әндері мен билеріне деген құштарлығы шәкіртінде жауап таппады. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы британ композиторларының арасында халық музыкасына деген ынта кеңінен таралды, олардың ішінде Пэрри, Стэнфорд, Воан Уильямс және Холст болды; Салливан мен Элгар, сондай-ақ Бакс, кейіннен «Инцест пен халық биін қоспағанда, кез келген тәжірибені бір рет сынап көруге тырысу керек» деген сөзді таратты. 1900 жылы Бакс Корольдік музыка академиясына түсті, онда 1905 жылға дейін Фредерик Кордерден композицияны және Тобиас Маттейден фортепианоны оқыды. Кордер Вагнердің шығармаларын ұнатты, оның музыкасы Бакстың жас шағындағы басты шабыт көзі болды. Кейін ол: «Жастығымда он екі жыл бойы Вагнердің музыкасына толығымен берілдім, бірақ кейін Ричард Штраустың музыкасын білдім» деді. Бакс сонымен қатар Дебюссидің шығармаларын жеке зерттеді, оның музыкасы, Штраус сияқты, академияның консервативті оқытушыларына ұнамады. Оның фортепианода ойнау техникасы жоғары деңгейде болды, бірақ ол солист болып мансап құруға ниеті болмады. Замандастарынан айырмашылығы, оның жеке табысы болды, ол музыкалық мансабын қалағандай жалғастыруға мүмкіндік берді, табыс табу қажеттілігі болмады. «The Times» газеті Бакстың тәуелсіздігі мен ұстаздарының кеңесін тыңдамауы оның өнеріне зиян келтірді деп есептеді, өйткені ол қиялын толыққанды жеткізу үшін қажетті тәртіпті дамыта алмады. Академияны бітіргеннен кейін Бакс Дрезденге сапар шекті, онда ол Штраустың «Саломе» операсының түпнұсқасын көрді және алғаш рет Малердің музыкасын естіді, ол оған «екцентрикалық, ұзақ, шатас, бірақ әрқашан қызықты» болып көрінді. Жас Баксқа ирланд ақыны В. Б. Йейтс әсер етті; Бакстың ағасы Клиффорд оны Йейтстің поэзиясымен және Ирландиямен таныстырды.
Bax was born on 8 November 1883 in the London suburb of Streatham, Surrey, to a prosperous Victorian family. He was the eldest son of Alfred Ridley Bax (1844–1918) and his wife, Charlotte Ellen (1860–1940), daughter of Rev. William Knibb Lea, of Amoy, China. The couple's youngest son, Clifford Lea Bax, became a playwright and essayist. Alfred Bax was a barrister of the Middle Temple, but having a private income he did not practise. In 1896 the family moved to a mansion in Hampstead. Bax later wrote that although it would have been good to be raised in the country, the large gardens of the family house were the next best thing. He was a musical child: "I cannot remember the long lost day when I was unable to play the piano – inaccurately". After a preparatory school in Balham, whose passion for English folk song and folk dance excited no response in his pupil. An enthusiasm for folk music was widespread among British composers of the late 19th and early 20th centuries, including Parry, Stanford, Vaughan Williams and Holst; Sullivan and Elgar stood aloof, as did Bax, who later put into general circulation the saying, "You should make a point of trying every experience once, excepting incest and folk dancing." In 1900 Bax moved on to the Royal Academy of Music, where he remained until 1905, studying composition with Frederick Corder and piano with Tobias Matthay. Corder was a devotee of the works of Wagner, whose music was Bax's principal inspiration in his early years. He later observed, "For a dozen years of my youth I wallowed in Wagner's music to the almost total exclusion – until I became aware of Richard Strauss – of any other". Bax also discovered and privately studied the works of Debussy, whose music, like that of Strauss, was frowned on by the largely conservative faculty of the academy. His keyboard technique was formidable, but he had no desire for a career as a soloist. Unlike most of his contemporaries, he had private means that made him free to pursue his musical career as he chose, without the necessity of earning an income. The Times considered that Bax's independence and disinclination to heed his teachers ultimately damaged his art, because he did not develop the discipline to express his imagination to the greatest effect. After leaving the Academy Bax visited Dresden, where he saw the original production of Strauss's Salome, and first heard the music of Mahler, which he found "eccentric, long winded, muddle headed, and yet always interesting". Among the influences on the young Bax was the Irish poet W. B. Yeats; Bax's brother Clifford introduced him to Yeats's poetry and to Ireland.