Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
жоқ 1946 жылғы Нью-Орлеанс қала әкімінің сайлауы 1946 жылдың 22 қаңтарында өтті. Бұл сайлауда қазіргі мэр Роберт Маэстри жеңіліп, Нью-Орлеанс мэрі болып ДеЛессепс Моррисон сайланды.
none
The New Orleans mayoral election of 1946 was held on January 22, 1946. It resulted in the defeat of incumbent mayor Robert Maestri and the election of deLesseps Morrison as Mayor of New Orleans.
Өмірбаян
Реконструкция мен азаматтық құқықтар дәуірі арасындағы оңтүстік штаттардың көпшілігі сияқты Луизиананың Республика партиясы сайлаушылық қолдау жағынан мүлдем жоқ еді. Бұл дегеніміз, қаланың демократиялық негізгі сайлауы ақсақалдыққа шынайы бәсеке болды. Бастапқы танымалдығына қарамастан, 1946 жылы қазіргі мэр Роберт Маэстри сыбайлас жемқорлық пен тиімді емес басқару туралы абыройға ие болды. Ол өзінің саяси машинасын, Регулярлы Демократиялық Ұйымды, меценаттыққа бөліп, қаланың сайлау процесінде үстемдік жүргізді.
Like most Southern states between Reconstruction and the civil rights era, Louisiana's Republican Party was virtually nonexistent in terms of electoral support. This meant that the city's Democratic primary was the real contest for mayor. Despite his initial popularity, by 1946 incumbent mayor Robert Maestri had developed a reputation for corruption and ineffectual governance. He used his political machine, the Regular Democratic Organization, to dispense patronage and to dominate the city's electoral process.
Үгіт-насихат
Реформашыл кандидат Ширли Г. Уимберли 1942 жылғы сайлауда Райан Бернардқа қарсы сәтсіз жарысты. Бұл жолы Уимберли 1945 жылдың маусым айында өз кандидатурасын жариялады және Маэстридің жоғары салықтар мен қаладағы экономикалық тұрақсыздыққа ықпал еткен тиімді емес үкімет жүргізгенін айыптай бастады. Ол машиналық саясаттың тұтқынын бұзу үшін жаңа сайлаушыларды тіркеуді талап етті. Алайда, Уимберли тәуелсіз ретінде жарысқа түсті және оған айтарлықтай қолдау көрсетілмеді. Uptown реформаторларының тобы, тәуелсіз азаматтар комитеті, жақсы үкімет пен экономикалық даму платформасында Маэстри мен оның ескі Регулярларына қарсы шыға алатын үміткерді іздеуді бастады. Олар бұрынғы конгрессмен Жоахим О. Фернандесті, қаланың ішкі кірістерін жинаушыны таңдады. Ол Хьюи Лонгтің машинасының жергілікті Тоғызыншы округтің бастығы болғанымен, Фернандес реформалау платформасында науқан бастады. Бірақ 1945 жылы 2 желтоқсанда Фернандес науқастан бірден бас тартты. Ол Маэстримен келісім жасасып, оның сайлауалды шығынын төлейтінін ұсынды. Реформалық коалиция алмастырушы үмітсіз үміткерді іздеуді бастады және алты күннен кейін бұрынғы реформалық губернатор Сэм Х. Джонспен одақтасқан, армия ардагері және қаланың он екінші округінің мемлекеттік өкілі полковник деЛессепс Моррисон пайда болды. Моррисон өзінің сайлауалды науқанын Маэстри әкімшілігінің сыбайлас жемқорлығы, бандитизм және диктатурасын сынға алудан бастады. Оның платформасы Уимберлидің платформасына ұқсас болды, бірақ жас және ынталы Моррисон әлдеқайда серпінді науқаншы болды және қала реформасы коалициясының толық қолдауына ие болды. Ол өзінің қолдауын әйелдер тобымен одақтасып, Моррисон ардагерлер ұйымын құрып, реформаторлардың дәстүрлі қала сыртындағы базасынан тыс қолдау жасауға мүмкіндік берді. Оның көпшілік алдында жиі көрініс беруі қоғамдық пікірді жақтауға емес, саяси машиналарға сүйенетін саясаткерлерге дағдыланған Нью-Орлеандықтар үшін жаңалық болды. Моррисонды қалалық газеттер қолдады, олар өз мақалаларында Маэстри әкімшілігінің кемшіліктерін атап өтіп, оның науқанына көмектесті. Осы аралықта Маэстри сайлау науқанына тек қана көкейкесті түрде қатысқан. Ол көпшілік алдында жиі көрініс табады, керісінше, басқа кандидаттар қатысатын іс-шараларға өкілдерін жібереді. Оның таза реформатор деген бейнесін сақтағанына қарамастан, Моррисон құмар ойындарды заңдастыруды зұлымдықты бақылаудың жолы ретінде шақырды және ол қылмыстық әлемнің қайраткері Генри Мюллердің сайлау науқанына берген садақасын қабылдады. Моррисонның сайлау алдындағы кездесуге қатысқаны және оның барысында ол жезөкшелік пен букмекерлік бизнестің жалғасуына рұқсат беремін деп уәде бергені айтылды.
A reform candidate, Shirley G. Wimberly, had already run unsuccessfully against Ryan Bernard in the election of 1942. This time, Wimberly announced his candidacy in June 1945 and began charging that Maestri ran an inefficient government with high taxes and a compliant commission council which contributed to the city's economic stagnation. He called for registration of new voters in order to break the hold of machine politics. However, Wimberly ran as an independent and had no significant backing. The Independent Citizens Committee, a group of Uptown reformers, began their own search for a candidate who could challenge Maestri and his Old Regulars on a platform of good government and economic development. They chose former Congressman Joachim O. Fernandez, the city's collector of internal revenue. Though he had been the local Ninth Ward boss of Huey Long's machine, Fernandez began to campaign on a reform platform. But on December 2, 1945, Fernandez abruptly withdrew from the race after making a deal with Maestri, who offered to pay off his campaign expenses. The reform coalition began a desperate search for a replacement candidate, and only six days later emerged with Colonel deLesseps Morrison, a returning Army veteran and state representative for the city's Twelfth Ward who was allied with former reform governor Sam H. Jones. Morrison began his campaign with critiques of the corruption, gangsterism and dictatorship of the Maestri administration. His platform was similar to Wimberly's, but the young and enthusiastic Morrison was a much more dynamic campaigner and had the full support of the city's reform coalition. He augmented his support by allying with women's groups and by forming the Morrison Veterans Organization, which allowed to build support beyond the reformers' traditional Uptown base. His frequent public appearances were a novelty for New Orleanians used to politicians who relied on political machines instead of courting public opinion. Morrison was endorsed by the city's newspapers, which aided his campaign by emphasizing the deficiencies of the Maestri administration in their articles. Meanwhile, Maestri made only perfunctory attempts at campaigning. He rarely made public appearances, instead sending representatives to events attended by the other candidates. Despite his image as a clean reformer, Morrison called for legalized gambling as a way to control vice, and he accepted campaign donations by underworld figure Henry Muller. Morrison was alleged to have attended an election eve meeting with underworld leaders where he promised to allow prostitution and bookmaking to continue.
Сайлаудың маңызы
1946 жылғы сайлауда сайлаушылардың жаңа топтары пайда болды, әсіресе әйелдер, ардагерлер және жаңадан кәсібилендірілген мемлекеттік қызметтің мүшелері, олар Ескі Регулярлардың қамқорлығына жатпаған және осылайша қаланың дәстүрлі машиналық саясатынан тыс жұмыс істеген. Регулярлы демократиялық ұйым 1950-1960 жылдары саяси билікке ие болды, бірақ оның қала саясатына монополиясы Моррисонның жеңісінен кейін бұзылды.
The 1946 election saw the emergence of new groups of voters most notably women, veterans, and members of a newly professionalized civil service who were not subject to the patronage of the Old Regulars and who thus operated outside the city's traditional machine politics. The Regular Democratic Organization continued to have political power into the 1950s and 1960s, but its monopoly over the city's politics was broken after Morrison's victory.