Кіріспе
Александрия патриархы 356 - 361 жылдар аралығында Георгий Каппадокийский (грекше Γεώργιος ό Καππάδοκης) - Александрияның 356 жылдан бастап шейіт болғанға дейін араласқан ариандық епископы.
George of Cappadocia (Greek: Γεώργιος ό Καππάδοκης) died 24 December 361) was the intruding Arian bishop of Alexandria from 356 until his martyrdom.
Өмірбаян
Георгий Аммиан Марцеллиннің айтуынша, Киликиядағы Эпифанияда дүниеге келген, егер солай болса, онда тек қана каппадокиялық болуы керек. (Атаның аты - "Каппадокия" деген атпен белгілі. Эп. ad Episc. 7.) Григорий Нацианцен оны таза тегін тумаған және "білімсіз" деп сипаттаған, бірақ ол, әрине, Юлиан "өте үлкен және кең" деп сипаттаған кітапхананы жинаған, философиялық, риторикалық және тарихи авторлармен және әр түрлі "Галилео" немесе христиан теологиясымен. 356 жылы ақпанда Афанасий Александриядан шіркеуіне шабуылдан кейін зейнетке шыққаннан кейін, ол Георгияның тағына ену керектігін естіді, өйткені Григорий он алты жыл бұрын болған. 356 жылы ораза кезінде Джордж әскермен бірге Александрияға келді. Оның қызметі Александриядағы шіркеудің адамдарына жаңа жазалар берудің белгісі болды. Афанасий былай дейді: "Ол Пасха аптасынан кейін қыздарды түрмеге қамап, епископтарды шынжырмен бұғаулап алып кетеді"; "үйлерге шабуыл жасады"; ал Елуінші күн мейрамынан кейінгі бірінші жексенбі күні кешке дұға етуге жиналған бірнеше адамды "жарасыз манихейші" Себастьян есімді қолбасшы Жоржбен сөйлесуден бас тартқаны үшін қатыгездікпен ұрып-соқты. Епископ шешімді әрі әрекетке қабілетті адам еді. Грей Нацианский, оның қабілеттерін кемсітетін, ол арийлерге "қол" сияқты болғанын мойындайды, ал ол сөйкемді прелатты , мүмкін, Акацийді "тіл" ретінде қолданды. Ол партияның Акакий бөліміне қарасты, сондықтан ол Селеукия кеңесінде "оны" құлаттырған жартылай арийлерге жағымсыз болды. Ол атақты авантюрист Аэцийге, аномаеялықтардың немесе ультра арийлердің негізін қалаушыға, Афинасийдің айтуынша, Антиохиялық Леонтийден діни қызметке тағайындалғаннан кейін, Александрияда диякон ретінде қызмет етуге рұқсат берді, бірақ кейіннен ол Мысырдың арий епископтарын Аэцийге қарсы 360 жылы Константинопольдің Акакий синодының жарлығына қол қоюға "мәжбүр етті". Ол Оксиринх епискобы Теодорды қызметінен босатып, қайтадан ариандық епископ етіп тағайындауға көндірді. Ол Констанцийдің сенімін сақтап қалды. Констанций Александрияны Афанасий сияқты "көрсетіліп жүретін ұстаздардан" бас тартқаны үшін құттықтап, олардың "көкке ұмтылуларын" "ең құрметті Георгийдің" басшылығына сеніп тапсырды. Бірақ Георгий өзінің христиандық дінін Александрияның православиелік немесе пагандық діндеріне ұсынған жоқ. Созоменнің айтуынша, "Афанасийдің ізбасарларына қатал болған", олардың ғибадат етуіне тыйым салғаннан басқа, "еркек пен әйелді түрмеге жапқан және төрешілдікпен жазалаған"; сонымен қатар, бәріне бірдей "өз билігін епископтық дәреже мен сипатына сай келмейтін зорлықпен қолданған". Ол "асқақ мінез-құлқы үшін билер мен билік жүргізгені үшін халық арасында жек көрініш туды". Ол Акакийлер теологиясы бойынша басшылыққа алынған Констанциймен жақсы қарым-қатынаста болды; Александрияның "папасы" өз билеушісін (Жулианның айтуынша, ол солай істеді) Александрия қауымына қарсы ашуға, оның бірнеше мүшелерін мойынсұнбайтын азаматтар деп атауға және оның үлкен қоғамдық ғимараттары қазынаға салық төлеуге құқылы екенін ұсынуға оңай болды. Ол "папирус пен қамыс құйылған батпақтарды, тұзды көлдерді" сатып алып, өзінің іскерлік істеріне ынталы екенін көрсетті. Ол өз бетімен және қорлау сөздермен жалған дінге қарсы ынтасын білдірді, танымал жалған дәрігер Зенонды қууға мәжбүр етті, жалған дінге табынушылардың құрбандық шалып, ұлттық мейрамдарын тойлауларына кедергі жасады, жалған тәңірлерді жоюға қатты берілген Мысыр "геройы" Артемиді қарулы күштермен Александриядағы Серапистің керемет ғибадатханасына алып келді, ол дереу мүсіндер, ант беру және әшекейлер. 358 жылдың 29 тамызында адамдар Георгий тұрған қасиетті Дионисий шіркеуіне кіріп, сарбаздар оны ауыр және қатты шайқастан кейін құтқарып алды. 2 қазанда ол қаладан кетуге мәжбүр болды; ал "Афанасийлер" шіркеулерді 11 қазаннан 24 желтоқсанға дейін басып алды, содан кейін оларды Себастьян қайтадан қуып жіберді. Георгий Селеук кеңесінен кеткеннен кейін, яғни 359 жылы қарашада, оралған болса керек. 361 жылы 30 қарашада Александрияға Юлианның таққа отырғаны туралы хабар жетті. Георгий өзінің абыройы мен билігінің шыңына жеткен еді: ол жалған тәңірлерге табынушыларды қудалап, мазақтап жүрді. Ол енді құдайларға табынатын император бар екені туралы ресми түрде хабарланғандықтан, құдайлар ақыры қайырымдылық жасайтын болады деп ойлады. "Жоржды өлтіріңдер!" - деп айқай салды. "Бірден" деп жазған Фрагментатордың айтуынша, олар оны...
On 29 August 358, the people broke into the church of St. Dionysius, where George was then residing, and the soldiers rescued him from their hands with difficulty and after hard fighting. On 2 October he was obliged to leave the city; and the "Athanasians" occupied the churches from 11 October to 24 December, when they were again ejected by Sebastian. Probably George returned soon after he had quitted the Seleucian council, i. e. in November 359. The news of Julian's accession arrived at Alexandria 30 November 361. George was in the height of his pride and power: he had persecuted and mocked the pagans. who now, being officially informed that there was an emperor who worshipped the gods, felt that the gods could at last be avenged. The shout arose, "Away with George!" and "in a moment," says the Fragmentist, they threw him into prison, with Diodorus and Dracontius, the master of the mint, who had overthrown a pagan altar which he found standing there. The captives were kept in irons until the morning of 24 December. Then the pagan mob again assembled, dragged them forth with "horrible shouts" of triumph, and kicked them to death. They flung the mangled body of George on a camel, which they led through every part of the city, dragging the two other corpses along with ropes, and eventually burned the remains on the shore, casting the ashes into the sea. The Arians regarded George as a martyr; and Edward Gibbon took an evident pleasure in representing "the renowned St. George of England" as the Alexandrian usurper "transformed" into a heroic soldier saint; but Bishop Milner and others have shown that this assumption of identity is manifestly false, the St. George who is patron saint of England being of an earlier date, though of that saint's life, country, or date we have no certain information.