Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Вильгельм IV, Веймар графы (1062 жылы қайтыс болды) 1046 жылдан қайтыс болғанға дейін Мейссеннің маркграфы болды.
William IV, Count of Weimar (died 1062) was Margrave of Meissen from 1046 until his death.
Өмір
Ол Веймар графы Вильгельм III-нің екінші некеден туған, Саксонияның Шығыс маршы Марграфы Тьетмардың қызы Оданың үлкен ұлы болды. Ол 1039 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Тюрингиядағы Веймар және Орламунде графтары болды. 1042 жылы Вильгельм Саксонияның граф-палатин болып тағайындалды. 1046 жылы Мейссендік маркграф Еккард II қайтыс болып, маркграфты император Генрих III-ге қалдырған кезде, император оны дереу Вильгельмге берді, ол анасы Оданың екінші некесі арқылы өзінің асыраушысы Маркграф Деди II Лузатияның Тюрингиялық иелігін де алды. Осылайша ол Мерсеннің маркграфы Еккард II иеленген аумақты өзінің билігімен біріктірді. Вильгельм билік басындағы Салиан әулетін қолдаушы болып қалды және 1056 жылы император қайтыс болғаннан кейін оның жесір әйелін, Поиту императрицасы Агнестің регенттігін қолдады. Ол императордың жоғары қолдауында болды, ол оған 1060 жылы Венгрия королі Андрей І-ді інісі Бела І-ге қарсы қолдаған науқанда Нумбург епискобы Эберхардпен бірге әскерге басшылықты берді. Хроник Ламберт Херсфельдтің айтуынша, герцог Спитхнев II-нің қол астындағы Богемия контингентін күтудің орнына олар дереу Беланың күштеріне шабуыл жасады және неміс армиясы тез арада кері шегінді. Патша Андрей өлімге жарақаттанып, Вильгельм мен епископ Эберхард Мосон (Визелбург) маңындағы Тебен асуының шайқасында тұтқынға алынды. Алайда, Беланың ұлы Геза Уильямның батылдығына таңданып, әкесіне оны босатып қана қоймай, оған қызы Софияны үйлендіруге мәжбүр етті. Осы уақыт аралығында Уильям Германияға оралды. 1062 жылы ол Софияға үйлену үшін Венгрияға қайта оралғанда, ол ауырып, сапар барысында қайтыс болды. София оның орнына оның немере інісі Карниола маркграфы Ульрик I-ге тұрмысқа шықты. Мейсен маркграфы Вильгельмнің кіші інісі Отто І-ге өтті.
He was the eldest son of Count William III of Weimar from his second marriage with Oda, a daughter of Margrave Thietmar of the Saxon Eastern March. He became count of Weimar and Orlamünde in Thuringia upon the death of his father in 1039. William was appointed count palatine of Saxony in 1042. When in 1046 Margrave Eckard II of Meissen died and willed his margraviate to Emperor Henry III, the emperor promptly granted it to William, who, through the second marriage of his mother Oda, also received the Thuringian estates of his stepfather Margrave Dedi II of Lusatia. Thereby, he united the territory held by late Margrave Eckard II of Meissen under his rule. William remained a loyal supporter of the ruling Salian dynasty and, upon the death of the emperor in 1056, backed the regency of his widow Empress Agnes of Poitou. He was highly in favour with the empress, who gave him command alongside Bishop Eberhard of Naumburg, of the army in the 1060 campaign in support of King Andrew I of Hungary against his brother Béla I. According to the chronicler Lambert of Hersfeld, instead of waiting for an assisting Bohemian contingent under Duke Spytihněv II, they immediately attacked Béla's forces and the German army was soon in retreat. While King Andrew was deadly wounded, William and Bishop Eberhard were captured at the Battle of the Theben Pass near Moson (Wieselburg). However, Béla's son Géza, impressed by William's courage, induced his father to not only release him, but give him his daughter Sophia in marriage. Meanwhile, William had returned to Germany. When in 1062 he again proceeded to Hungary to marry Sophia, however, he fell ill and died on his journey. Sophia married his nephew Margrave Ulric I of Carniola instead. The Meissen margraviate passed to William's younger brother Otto I.