Mikulin AM-34

Кіріспе

Микулин АМ 34 (М 34) - советтік өндірістегі сұйық салқындатылған ұшақ қозғалтқышы. Оның бастапқы дамуы қиын болды, бірақ ол 1930 жылдардың ең табысты кеңес авиациялық қозғалтқыштарының бірі болды. Ол көптеген ұшақтарда, соның ішінде Береев MBR 2, Туполев TB 3, Туполев TB 4, Туполев ANT 20, Петляков Pe 8, Калинин K 7, Поликарпов I 17, және Болховитинов DB A, сондай-ақ G 5 және әр түрлі прототипті моторлы торпедалық қайықтарда қолданылған. Теңіз үлгісінің нұсқасы 1939 жылы бірнеше ауыр танк прототиптерінде қолдануға бейімделді, бірақ олардың ешқайсысы өндіріске енгізілген жоқ.

Жобалау және әзірлеу

Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын, Кеңес одағының авиациялық индустриясы негізінен шетелдік дизайндарды, атап айтқанда Райт, Бристоль, Hispano Suiza және Gnome Rhône өндірісімен айналысты. Бірнеше бастапқы дизайн деп аталатын қозғалтқыштар жасалды, бірақ олар негізінен шетелдік модельдерге негізделген (мысалы, Микулин М 17, Швецов М 25, Климов М 103 және т.б.) M 34 бастапқыда Италияда Fiat компаниясы жобалаған деп саналады; ол итальяндық сызықты авиамотор тәжірибесін қатаң ұстанады. M 34 1928 жылы BMW VI-ның лицензиялық көшірмесі Mikulin M 17-дің орнын алмастыру үшін жасала бастады. Оның өлшемдері мен бекіту нүктелері ұқсас болды, бірақ басқа жағынан мүлдем жаңа дизайн болды. Бұл тікелей қозғалтқыш, цилиндр блогы орталықтан жалғастырылған буыны бар ұзын ішкі тырнақтармен байланыстырылған блокты қозғалтқыш болды. Қозғалтқыш процесін әзірлеу ұзаққа созылды, инженерлік сызбалар 1931 жылдың сәуіріне дейін аяқталмады. Бірінші қозғалтқыш 1931 жылы 21 қыркүйекте TsIAM (Центральный Институт Авиационного Моторостроения, Central Aviation Motors Institute) компаниясына импортталған карбюраторлар мен магниттермен сынақ жүргізу үшін жеткізілді. 1931 жылы қарашада мемлекеттік сынақтарды бастады, бірақ сәтсіз аяқталды. Бір жылдан кейін совет жобасындағы К 34 карбюраторлармен қайтадан ұсынылды, бірақ қайтадан қабылданбады. 1933 жылы қаңтарда қайтадан ұсынылды, бірақ қайтадан сәтсіз аяқталды. 1933 жылы қазан айында Tupolev TB 3 ұшағында сынақтан өтті. Осы сәтсіздіктерге қарамастан, ол 1932 жылы No1 зауытта өндіріс бастады. 24 москвалық, 64 қозғалтқыш жыл соңына дейін жеткізілді. Келесі жылы 790-ы жасалды, ол совет авиация өнеркәсібінің жетістігі ретінде Парижде көрініс тапты. 1936 жылы 9 тамызда М 34 Александрға арнап АМ 34 деп қайта аталды. 1943 жылы нацистік Германия осы идеяны қайта жаңғыртты. Ол Höhen Zentrale Anlage блогымен Henschel Hs 130E бомбалаушы прототип сериясы. BMW VI және Mikulin M 17 сияқты AM 34FRN және одан кейінгі модельдер тік жалғау тағандарын қолданды, бұл оң және сол цилиндр жағалаулары арасында әртүрлі соққыға әкелді. Көлік көлемі 46,9 л (2,863,7 дюйм) болды. Басқа да бірқатар өзгерістермен бірге, көптеген модельдерде қуат едәуір артты. Моторлы торпедалық қайықтар үшін нұсқаның дамуы 1932 жылы GM 34 ретінде басталды, бірақ ол 1934 жылдың желтоқсанына дейін мемлекеттік сынақтардан өтпеді, бірақ ол сол жылы өндіріске енгізілді. Оған кері айналу берілісі, еркін дөңгелек қалқасы, салқындату және шығару жүйелері өзгертілді. Өндiрiс 1943 жылы GM 34 авиациялық модельдердiң ерекшеліктерін бейімдеген. GAM 34BP және GM 34-ті қоспағанда, барлық теңіз қозғалтқыштары бензол спирті отын қоспасын қолданды. GM 34 нұсқасы 1939 жылы GAM 34BT ретінде ауыр танктерде қолдануға бейімделді, бірақ аз ғана саны жасалды. Ол Т-100 және СМК ауыр танктерінің және SU 100y өздігінен жүретін пулеметінің прототиптерінде орнатылды, олардың ешқайсысы өндіріске енгізілген жоқ. Салқындату жүйесі сыртқы желдеткішпен өзгертілді және оған жаңа берілістер берілді. Бастапқыда пневматикалық емес, электрлік стартер қолданылды. Ол жоғары бағаланған .

Before World War II, the Soviet aeroengine industry was mainly engaged in producing foreign designs, notably Wright, Bristol, Hispano Suiza, and Gnome Rhône. Several engines of so called original design were developed, although these were probably largely based on foreign models (e. g. Mikulin M 17, Shvetsov M 25, Klimov M 103 etc.) The M 34 was thought to have been originally designed in Italy by Fiat; it closely follows Italian inline aeroengine practice. The M 34 began development in 1928 as a replacement for the Mikulin M 17, a license built copy of the BMW VI. It had similar dimensions and attachment points, but was otherwise an entirely new design. It was a direct drive, block type engine with the cylinder block connected by long internal studs with centrally coupled articulated connecting rods. The development of the engine process was prolonged, with the engineering drawings not completed until April 1931. The first engine was delivered to TsIAM (Tsentralniy Institut Aviatsionnogo Motorostroeniya, Russian: Центральный Институт Авиационного Моторостроения, Central Aviation Motors Institute) on 21 September 1931 for bench testing with imported carburetors and magnetos. It began state testing in November 1931, but failed. It was submitted again a year later with Soviet designed K 34 carburetors, but was again rejected. It was resubmitted in January 1933, but again failed. It was flight tested in a Tupolev TB 3 in October 1933. Despite these failures it began production in 1932 at Factory No. 24 in Moscow, and 64 engines had been delivered by the end of the year. 790 were built the following year, and it was exhibited in Paris as an achievement of the Soviet aviation industry. The M 34 was redesignated with Alexsander Mikulin's initials as the AM 34 on 9 August 1936 in honor of his achievement. The same idea was revived in 1943 by Nazi Germany with the Henschel Hs 130E bomber prototype series, with the Höhen Zentrale Anlage unit. Like the BMW VI and the Mikulin M 17, the AM 34FRN and subsequent models used articulated connecting rods which caused a different stroke of and between right and left cylinder bank. The displacement was 46.9 L (2,863.7 in3). Combined with a number of other changes power significantly increased in most models to
Development of a version for motor torpedo boats began in 1932 as the GM 34, but it did not pass its state tests until December 1934, although it was put into production that same year. It was given a reversing gear, a free wheel sleeve, and its cooling and exhaust systems were modified. Production continued through 1943 with the GM 34s adapting features from the aviation models. With the exception of the GAM 34BP and the original GM 34, all maritime engines used a benzene alcohol fuel mixture. A version of the GM 34 was adapted for use in heavy tanks in 1939 as the GAM 34BT, although only small numbers were built. It was mounted in the prototypes of the T 100 and SMK heavy tanks and the SU 100y self propelled gun, none of which was put into production. The cooling system was modified with an external fan, and it was given new gearing. An electric starter was used rather than the original pneumatic one. It was rated at .