Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хью МакШейн О'Нилл - Ирландияның ерте заманауи дворяны және Гленконкэйн мен Киллетраның МакШейндерімен (қазіргі оңтүстік Лондондерри округі) байланысты бүлікші. Бұл топты "Киллетрахтың жабайы кланы Шейне" немесе "МакШейне О'Ниллз" деп те атаған. Оның ата-анасы даулы, бірақ ол Конн О'Ниллдің немересі немесе немересі деп мәлімделеді, 1-ші Тирон графы және Килдардың 8-ші графы Героид Мор Фицджеральд, және Тирон кланы О'Ниллдің негізгі желісі. Хью 1580-1615 жылдар аралығында белсенді бүлікші және қолбасшы болды. Оның алғашқы тарихи іс-әрекеті - 1573 жылдың басында оның бауырлары Ферманаг Магуайр мен оның жерлеріне жасаған рейд. Олар Магуайр жеріне үлкен зиян келтірген. Хьюның Шейн "Асқақ" О'Ниллдің ұлы екендігі туралы шежіре оның лақап есіміне және ол көбінесе Шейн О'Ниллдің басқа белгілі ұлдарымен бірге болғандығына негізделген, олар 16 ғасырдың аяғында Ирландияда "Мак Шейндер" деп аталды. Шотландтық деректерге сәйкес, ол және оның ағалары Генри МакШейн О'Нилл және Арт "МакШейн" 1587 жылы Ирландияға өзінің туысы Лаклан МакЛееннен 3000 шотландтықпен бас сұқты. Маклиндер мен Макшендер арасындағы байланыс жақын болды, өйткені олардың анасы Маклиндер басшысы Гектор Мордың қызы болды, ал ол және тағы екі ағасы 1567 жылы әкесі Шейнді өлтіргеннен кейін Маклиндермен қамтамасыз етілді. О'Нилл әулетімен таныс.
Hugh McShane O'Neill was an early modern Irish nobleman and rebel associated with the McShanes of Glenconkeyne and Killetra (modern south County Londonderry). This group was also called the "Wild Clan Shanes of Killetragh" or the "McShane O'Neills". His parentage is disputed however he is claimed by some as being either a grandson or great grandson of Conn O'Neill, 1st Earl of Tyrone, and Gearoid Mór Fitzgerald, 8th Earl of Kildare, and of the primary line of the O'Neill of Tyrone clan. Hugh was an active rebel and commander in the 1580s through 1615. His first deed of historical note was a raid his brothers conducted on Maguire of Fermanagh and his lands in early 1573. They were stated to have done great damage to the lands of Maguire. The genealogy that states Hugh was the son of Shane "The Proud" O'Neill is based on his moniker and the fact that he is often in the company of other known sons of Shane O'Neill, collectively known across Ireland in the late 16th century as "The Mac Shanes". According to Scottish sources, he and his brothers Henry MacShane O'Neill and Art "MacShane" invaded Ireland with 3000 Scots from his cousin Lachlan MacLean in 1587. The link between the MacLeans and the MacShanes was close in that their mother was the daughter of Hector Mor, Chief of the MacLeans, and he and two other brothers had been secured with the MacLeans after the murder of their father, Shane in 1567. See O'Neill dynasty.
Тоғыз жылдық соғыс
Оның ағасы Хью О'Нилл, Тирон графы, 1593 жылы Елизавета патшаға қарсы көтеріліске шыққанда, Хью және МакШендердің кейбірі ішкі отбасылық жанжалдарды бір жағына қойып, ағасы графқа қосылды. Басқалары бұған келіспей, ақырында граф оларды түрмеге қамап қояды. Осы соғыс кезінде Хью "200 аяқ және 50 атты" күшін қолға алды. Олар МакШейн кланынан Киллетраг және Гленконкейн ормандарынан жиналды, ол кезде бүкіл Ирландиядағы ең қонақжайсыз және қаңырап бос қалған ормандар болды. Кейрудің айтуынша, Хью бұл күшті ағылшындарға қарсы 24 сағат ішінде шығара алды. Ирландияның мемлекеттік құжаттары, 1586 жылдан 1602 жылға дейінгі бүлікші графтың күш-қуатына қатысты әртүрлі бағалауларда, бұл аумақ пен онда тұратын "құқық бұзушылар" (МакШейн кланы) О'Нилл үшін негізгі болып саналады, өйткені ол оның ірі қара, тауарлар мен адамдар үшін ең қауіпсіз баспанасы болды және ағылшынның әскери күшінен алыс болды. Сонымен қатар, бұл графтың қауіпсіз, географиялық "Clanaboy O'Neill-ке байланысы" болды. Алайда, Лорд-лейтенант 1599 жылы олар (ағылшындар) "Гленконкейнді графтың орнына Шейннің ұлдарына беруі керек еді" деп қайғырды. Бұл Хью және оның МакШендермен граф өзінің бүліктерінің соңғы айларын 1602-03 жылдың қысында өткізді. Граф Кинсаль шайқасынан кейін және Дунганнонның Лорд Маунтджойдың қолына түскеннен кейін Слейв Галлионның беткейінде МакШейн О'Ниллдермен бірге өмір сүрді. Ақыры 1603 жылдың наурыз айында граф келісімге келді.
When his cousin Hugh O'Neill, Earl of Tyrone, went into rebellion in 1593 against Queen Elizabeth, Hugh and some of the McShanes put aside internal family fighting and joined their cousin the Earl. Others did not, and were eventually imprisoned by the Earl. During this war Hugh commanded a force of "200 foot and 50 Horsemen" raised out of the McShane Clan from forests of Killetragh and Glenconkeyn, then the most inhospitable and desolate forests in all of Ireland. Carew is quoted as stating that Hugh was able to field this force in 24 hours against the English. The State Papers of Ireland, in the various assessments of the strength of the rebellious Earl 1586 to 1602, state that this territory and the "woodkern race of outlaws" who lived there (the clan McShane) is considered primary to O'Neill, as it was his most secure refuge for cattle, goods, and people, and away from the military might of the English. Further, it was the Earl's secure, geographical "connection to the Clanaboy O'Neill". However, the Lord Lieutenant also lamented in 1599 that they (the English) should have "given Glenconkeyn to the sons of Shane, instead of the Earl". It was with Hugh and his McShanes that the Earl spent the final months of his rebellion in the winter of 1602–03. The Earl lived with the McShane O'Neills after the Battle of Kinsale and the fall of Dungannon to Lord Mountjoy on the slopes of Sleive Gallion. Finally in March 1603, the Earl made peace.
О'Ниллдің ішкі күрестері
О'Нилл отбасы арасындағы жанжалдар жақсы белгілі. Гю граф өзінің билігінің алғашқы жылдары ағылшындарға қарағанда өзінің туған-туыстарын көбірек қыспақтады. 1583 және 1587 жылдары граф басқа да талапкерлерді, соның ішінде Тирлоу О'Ниллді, бас иелікке ие болды, ол өзін сэр Тирлоу Линнның мұрагері ретінде танығанға дейін. 1590 жылы граф Шейн О'Ниллдің ұлы Хью "Гавелохты" өзіне қарсы сөз байласқаны үшін асып тастады. 1593 жылы граф өзінің туған ағасы Фелим МакТурлоу, Лоугинсхолиннің лоры және Кланабой О'Ниллдің септасының басшысы, Банн өзенінің Туме қаласында өлтірілді және өзін Лоугинсхолиннің лоры деп жариялады. Хью мен оның МакШендері графтың өрлеуіне төтеп бере алды және ағылшындармен соғысқанда графқа деген адалдығын бөлісті. Алайда, 1603 жылы Тоғыз жылдық соғыста жеңілгеннен кейін Хью МакШейн графты жеңіп, Киллетраның жаңа лорды және Лоугиншоллиннің көп бөлігін бақылай алды. Ол 1600 жылдан 1606 жылға дейін тәуелсіздікті сақтады, содан кейін 1607 жылы Ирландиядан қашып кеткеннен кейін жылдар бойы жалғыз иеміз ретінде графты алмастырды. Алайда, графтардың қашуы және онымен пайда болған билік вакуумы кезінде Хью МакШейн мен басқа кіші иелерге Ульстерде ағылшын әскерінің кенеттен болуымен күресуге тура келді. Бір кездері Хью осы тәуелсіздіктің пайдасын көрді. Сэр Артур Чичестер іздеудегі көтерілісшілерге ордер шығарды және 1608 жылы Хью МакШейн, оның інісі Фелим және Хьюдың жабайы МакШейндері Гленконкейн орманында Шейн Карра О'Каханды тұтқындады. Олар оны кешірім алу үшін Чичестер қаласына жіберді. 1610 жылы Хью МакШейн өзінің ағайындысы Тирон графының жерлерін бөлген қазылар алқасының мүшесі болды. Осылайша Хью Дунганнонның айналасындағы жерлерді және 1611 жылы тағы бір Тиронды алды. Кон МакШейнге жақын жердегі жерлер тиді, ал ол Генри екеуі де Армаг пен Ферманагта үлкен жерлерді алды. Хьюның жаңа көршісі және досы - марқұм графтың немере інісі Брайан Кроссаг, сэр Кормак Макбарон О'Ниллдің ұлы, бұл екеуінің де достығын нығайтатын нәрсе болды.
The struggles within the O'Neill family are well known. The Earl Hugh suppressed his own cousins more than he did the English in the first few years of his reign. In 1583 and 1587, the Earl put down any other claimants to the Chiefship, including Tirlough O'Neill, until he had himself recognised as Sir Tirlough Linneach's heir as The O'Neill Mor. In 1590, the Earl hung Hugh "Gaveloch", son of Shane O'Neill for conspiring against him. In 1593 the Earl had his cousin Phelim McTurlough, Lord of Loughinshollin and chief of a sept within the Clanaboy O'Neill, murdered on Toome on the Bann River, and instilled himself as the Lord of Loughinshollin. Hugh and his McShanes were able to weather the rise of the Earl and had split loyalties to the Earl when fighting the English. However, with the loss of the Nine Years' War in 1603, Hugh McShane was able to edge out the Earl and became the new Lord of Killetragh and controlling most of the Lordship of Loughinshollin. He maintained independence from 1600 to 1606, and then replaced the Earl as the sole lord in the years following the Earl fleeing from Ireland in 1607. However, with the Flight of the Earls and the power vacuum that created, Hugh McShane and the other smaller lords had to deal with the sudden presence of the English military in Ulster. For a while, Hugh benefited from this independence. Sir Arthur Chichester put out a warrant for wanted rebels and in 1608 Hugh McShane, his brother Phelim, and Hugh's wild McShanes captured Shane Carragh O'Cahan in Glenconkeyn forest. They turned him over to Chichester for a pardon and remit of some leases for two years. In 1610 Hugh McShane was on the jury that divided the lands out of the forfeited estate of his cousin the Earl of Tyrone. In doing so Hugh received of the Earl's lands around Dungannon, and in 1611 another in Tyrone. Conn MacShane held an adjoining portion, and he and Henry both received large estates in Armagh and Fermanagh. Hugh's new neighbour and friend was the departed Earl's nephew Brian Crossagh, son of Sir Cormac MacBaron O'Neill, something that would cement a friendship impacting them both in later life.
Кейінгі өмірі
1608 жылы кешірім алғаннан кейін, Хью Лоугинсхоллин барониясының ормандарына қайтып оралды және жаңадан құрылған Лондондерри графлығының плантациясының алғашқы жылдары қолынан келгенше билікті ұстады. Ол 1611 жылы Дунганнондағы ата-бабалар үйінің сыртында болды. Өсімдіктер солтүстікке қарай аумақтарға көшіп барған кезде, тығыз орман мен Хьюның беделі жаңа келгендердің көпшілігін ұстады. 1615 жылы ол Лорд-лейтенантпен болған күрес кезінде Дунганнондағы жерлерін жоғалтты. Сэр Томас Филипс Дезерт-Мартиндегі шағын форттан ескі басшыны бағындыруға тырысты, бірақ МакШендермен оның күші жергілікті ирландтармен салыстыруға келмеді және ол ешқашан тұтқындалмады. Ол бұрынғы жерлерінде қалды, бірақ ақырында оңтүстік Лондондерри мен ГленШейн асуының ормандары мен жолдарын бақылайтын жолшы ретінде танылды. 1615 жылы ол Брайан Кроссаг (Кормак МакБаррон О'Ниллдің ұлы), Рори О'Кахан және Александр Макдональд (Антрим графының ұлы) -мен бірге, Лорд Чичестер оны "Туған халықтар көтерілісі" деп аталатын жоспарланған көтерілістің негізгі қастандықшысы деп атады. Олар ағылшын және шотланд плантаторларына қарсы көтеріліс ұйымдастырғаны және Тирон графының жас ұлының Тирон қалашығынан қашуын жоспарлағаны үшін айыпталды. Басқа да қастандықшылар сияқты, Хью МакШейн ешқашан тұтқындалып, ағылшындардың алдына әкелінбеді. Ол өлім жазасынан құтылып, 1621 жылдан кейін орманда қайтыс болды. Соңғы тарихи жазба 1621 жылы Дерриде болған инквизиция болды, онда ол жер иеленуші ретінде мәртебесін білдіретін "әулие" ретінде саналды. Хью МакШейннің Брайан МакХью МакШейн О'Нилл деген ұлы болды және, мүмкін, тағы біреуі Каллоу Бой және Оуэн МакХью МакШейн О'Нилл деген ұлы болды. 1620 жылдары Брайан МакШейн О'Ниллдің басшысы болып тағайындалды. 1627 жылы Хью ұлы Брайан басқыншылық жасағаны үшін түрмеге жабылды. 1641 жылғы көтерілісте Ирландиядағы тон 1648 жылы Оливер Кромвельдің және оның Жаңа үлгідегі армиясының кіруімен үлкен өзгеріске ұшырады. Ирландиядағы жаңа протестанттық әскерге жауап ретінде Брайан МакШейн О'Нилл патшалық комиссияны қабылдап, патша үшін шайқасты. Алайда Карл I жеңілгенде, Брайан Ирландиядан қашып кетіп, Испанияның патша сарайында қызмет етіп жүрген Карл II-ге қызмет етеді. 1656 жылдан 1660 жылға дейін капитан Брайан О'Нилл Испаниядағы ирланд полкында қызмет етті. 1659 жылғы санақ бойынша О'Нилл тегінің қолданылуы азайып, Лондондерри округіне тек бес МакШейн отбасы ғана қалды. Алайда капитан Брайан Стюарт монархиясы қалпына келтірілгеннен кейін Ирландияға кешіріммен оралды. Хьюның немерелері Брайанның басында атасының ескі меншігінің бір бөлігі болған Лохиншоллин барониясының Дрейперлер бөлігінде қоныстанған жерлерінде өмір сүруді жалғастырды. Отбасы өзінің жерінде тұрақты түрде Хьюның шөбересі Оуэн МакШейн (Эоган МакШейн) арқылы құрылды. 1740 жылғы санақта олардың Баллинаскрин еншісіндегі Монини қалашығында және Дезертмартин еншісіндегі Карнакозе / Карнкозе қалашығында фермасы болды, екеуі де Дрейперстауннан тыс жерде. Сол жерде отбасы мүшелері әлі күнге дейін сол жерлерді игеріп келеді. XVIII ғасырдағы католиктерге қарсы заңдар кезінде және XIX ғасырдың басында отбасы атауды гэль тілінен "Мак Шейн" немесе "Джонның ұлы" деп ағылшын тілінен "Джонсон" немесе "Джонстон" деп аударуды дағдыға айналдырды. Бұл олардың атақты туыстарының бірі, сэр Уильям Джонсонның жағдайы, оның әкесі МакШейн болған.
After his pardon in 1608, Hugh slipped back into the forests of Loughinshollin barony and held on to what power he could during the early years of the Plantation of the newly established County Londonderry. He was granted outside the ancestral home in Dungannon in 1611. As planters moved into the territories to the north, the combination of the dense forest and Hugh's reputation kept most new arrivals out. By 1615 he had lost his lands in Dungannon over a struggle with the Lord Lieutenant. Sir Thomas Phillips tried in vain from the small fort in Desertmartin to subdue the old Chief, but his strength with the McShanes was unmatchable with the local Irish, and he was never captured. He remained on his former lands, but eventually became known as a highwayman, controlling the forests and roads of southern Londonderry and the GlenShane pass. In 1615 he, along with Brian Crossagh (son of Cormac MacBaron O'Neill), Rory O'Cahan, and Alexander McDonald (son of the Earl of Antrim), he was named by Lord Chichester as a primary conspirator in a planned rising known as "the Natives Rebellion". They were accused of fomenting a rebellion against the English and Scots planters, and planning the escape of the Earl of Tyrone's young son from a castle in Tyrone. Unlike the other conspirators, Hugh McShane was never captured and brought before the English. He escaped the gallows and died sometime after 1621 still in the forest. The last historical notation was an inquisition taken within Derry in 1621 that listed him as a "gentleman", referring to his status as a landowner. Hugh McShane had a son named Brian McHugh McShane O'Neill and possibly another named Cullough Boy and one named Owen McHugh McShane O'Neill. Brian was named the chief of McShane O'Neills in the 1620s. Hugh's son Brian was imprisoned for raiding in 1627. In the 1641 Rebellion the tone in Ireland took a major turn with the entrance of Oliver Cromwell and his New Model Army in 1648. In response to this new Protestant army in Ireland, Brian McShane O'Neill took a Royal commission and fought for the King. However, when King Charles I was defeated, Brian fled Ireland and into the exiled service of King Charles II, posted to the Spanish court. From 1656 until 1660, Captain Brian O'Neill served in an Irish regiment in Spain. By the census of 1659 the use of the O'Neill surname was dwindling and there remained only five McShane households in all of County Londonderry. However, Captain Brian returned to Ireland with a pardon upon the restoration of the Stuart monarchy. Hugh's grandchildren continued to live on the lands Brian eventually settled in the Drapers' portion of Loughinshollin barony, part of his father's old estate. The family was permanently established on its own lands by Hugh's great grandson Owen McShane (Eoghan McShane). In the Census of 1740 they had a farm in the Townland of Moneyneany in the Parish of Ballinascreen, and another in the Townland of Carnacose/Carncose in the Parish of Desertmartin, both just outside Draperstown. There a branch of the family has remained, farming the same lands today. During the times of anti Catholic legislation of the 18th century and again in the early 19th century, the family took the practice of translating the name from the Gaelic Mac Shane or "son of John" to the English "Johnson" or "Johnston". This was the case of one of their more famous relatives, Sir William Johnson, whose father had been a MacShane.