Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итало-норман Вильгельм Монтрейль герцогы († арт. 1068), XI ғасырдың ортасында қысқа уақыт Гаета герцогы болған итальяндық-нормандық фрибутер. Оны Монте-Кассиноның Аматус "өте мықты, күшті, батыл, кішкентай бойлы ерекше рыцарь" деп сипаттады және Орденик Виталис оны "жақсы норман" деп атады.
Italo Norman Duke
William of Montreuil († aft. 1068), was an Italo Norman freebooter of the mid eleventh century who was briefly Duke of Gaeta. He was described by Amatus of Monte Cassino as "an exceptional knight, small in stature, who was very robust, strong, valiant" and by Orderic Vitalis as 'the good Norman' .
Мансап
Ол Эшауффор мен Монтрейль-ль-Аргильдің лорды Уильям Фиц Жироидің және Вальчелин де Таннейдің қызы Эмма де Таннейдің ұлы болды. 1050 жылы Сент-Эвроль абатшылығына берген жарғы бойынша Вильгельм сол кезде әлі де Нормандияда болған. Әкесі мен ағасы сияқты ол иеленген барлық монастырларды "шағын емес сомаға" Сент-Эвроль абатшылығына берді. Ағасы Арнольдтың келісімімен ол аббатханаға өзінің диірмендерін, фермаларын және балық шаруашылығын берді. Кейін 1058 жылы Капуаның князі болған Ричард I Дренготтың қасына қосылды. Ричард Уильямды ұлы ретінде қабылдап, оған қызын берді. Содан кейін ханзада Гейтаның билігін Вильгельмге тапсырды, бірақ ол көп ұзамай көтеріліп, әйелімен ажырасуға тырысты, содан кейін ол бұрынғы Гейта герцогы Атенульф I-нің жесірі герцогиня Марияға үйленуді жоспарлады. Ол Акино граф Атенульф, Ландо, Трайето граф және Ландоның ұлы Питермен бірге принц Ричардтың бақылауынан босап, өздерінің қамалдарын ұстауға бел буды. Вильгельм Апулиядағы достарынан көмек алды, оған қолдау көрсету үшін сыйлықтар мен салт аттылардан тұрады және принске қарсы Траэтттоны ұстауға оралды. Ол Марияның өз ұлы Джорданмен (оның өзі де ханзада болған) некелесуін ұйымдастырды, бұл ұсынысты герцогиня дайындықпен қабылдады. Бастысы, оған ханзада берген жерлер, әрине, батыл болды, бірақ кейін папа қайтадан берді. Вильгельм папаның Ричардқа қарсы шығатынын ойлап, ханзаданың қалаларын өртеп жіберді. Вильгельм мен оның әскерін таба алмағандықтан, Джордан мен оның салт аттылары Вильгельмнің аумақтарын басып алып, көптеген олжаны алып кетеді. Уильям сол кезде шетелде болғандықтан. Ол Рим әскерлерінің гонфалониері болды, Кампанияның құнарлы жазықтарын жаулап алуда Санкт-Петер байрағын көтеріп жүрді. Бұл қалада католиктер шіркеуінен бөлініп кеткен адамдар тұратын. Вильгельм қарулы күшпен оларды шіркеу билігін қабылдауға мәжбүрледі. Ислам тарихшысы Уильям де Монтрейльді 1063 жылы Барбастроны қоршауда "Рим атты әскерінің капитаны" деп атады. Уильям көптеген туыстары сияқты Нормандиядағы Сент-Эвроль абатханасының игілігі үшін қызмет етті. Әкесі келіп кеткенде, ол әкесінің және оның серіктерінің қасына көп сыйлықтар мен ақша жіберіп, Еврулға қайтарып берді. Уильям өзінің ағайындысына, Роберт де Грандмеснилге, бұрынғы Сент-Эвроль абысына, Аквино қалашығының жартысын өзіне және оның монахтарына қолдау көрсету үшін берді, өйткені бауырлар жақында Нормандиядан айдалып кеткен болатын. Монтекассинолық Аматтың айтуынша, Вильгельм Римде "жанар қызбадан" қайтыс болған.
He was a son of William fitz Giroie Lord of Échauffour and Montreuil l'Argillé and Emma de Tannei, daughter of Walchelin de Tannei. By a charter to the Abbey of Saint Evroul in 1050, William was still in Normandy at that time. Like his father and brother he granted all the monasteries he possessed, in return "for no small sum", to the abbey of Saint Evroul. With his brother Arnold consenting, he granted the abbey his mills, farms and fisheries. At some point he joined forces with Richard I Drengot, who became Prince of Capua in 1058. Richard both adopted William as his son and gave him his daughter's hand in marriage. The prince then ceded control of Gaeta to William, but he soon revolted and attempted to repudiate his wife after which he planned to marry Duchess Maria, widow of Atenulf I, the former Duke of Gaeta. He joined together with Count Atenulf of Aquino, Lando, Count of Traietto, and Lando's son Peter to free themselves of Prince Richard's control and keep their castles. William obtained some help from friends in Apulia consisting of donations and knights to support him and returned to hold Traetto against the prince. He arranged for Maria to wed his son, Jordan (who he had also made a prince), which offer the duchess readily accepted. apparently emboldened by the lands originally given him by the prince had since been regranted by the pope. William assumed he could count on the pope opposing his master Richard, so he began burning the prince's towns. Not being able to locate William or his troops, Jordan and his knights raided William's territories carrying off a great deal of plunder. since William had been away at the time. He was gonfalonier of the Roman troops, carrying the banner of St. Peter in the conquest of the fertile plains of Campania. The inhabitants were schismatics, a splinter group who had cut themselves off from the Catholic Church. William, by force of arms, compelled them to accept the authority of the church. An Islamic historian called William de Montreuil the "Captain of the Cavalry of Rome" at the Siege of Barbastro in 1063. William was, like many of his kinsmen, a benefactor to the Abbey of Saint Evroul in Normandy. When visited by his father, he sent back a great deal of gifts and money to Saint Evroul with his father and his companions. William gave to his cousin, Robert de Grandmesnil, former abbot of Saint Evroul, half the town of Aquino to support him and his monks, the brothers having recently been exiled from Normandy. According to the chronicler Amatus of Montecassino, William died in Rome of a "burning fever."