Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v Jorgensen, [1995] 4 S. C. R. 55 - бұл Канада Жоғарғы Сотының қылмыстық құқық бұзушылықтар үшін білім талабы туралы шешімі. Сот әдепсіз материалдарды "біліп-біліп" сату қылмысы үшін айыпталушының материалдың басым ерекшелігі жыныстық қатынасты пайдалану екенін және материалды әдепсіз ететін нақты әрекеттер туралы білгенін талап етеді деп тапты. Егер айыпталушы материалдың басымдықты сипаттамалары немесе нақты әрекеттері туралы күдік білдірсе, бірақ одан әрі тергеу жүргізбеуді шешсе, онда айыпталушы материалдың мазмұнын білген деп есептеледі. Бұл шешім Р. Сансрегретке қарсы деген бұрынғы іс бойынша қабылданған шешімнің көп бөлігін растайды.
R v Jorgensen, [1995] 4 S. C. R. 55 is a Supreme Court of Canada decision on the knowledge requirement for criminal offences. The Court held that the offence of "knowingly" selling obscene materials requires that the accused be aware that the dominant characteristic of the material was the exploitation of sex and that he knew of the specific acts which made material obscene. Where the accused has a suspicion of the dominant characteristics or specific acts of the material but decided not to make any further inquiries then the accused will be deemed to have known of the material's content. This decision confirms much of what was held in the earlier case of R. v. Sansregret.
Өмірбаян
Ол Онтариодағы ересек видео дүкенінің иесі еді. Полиция қызметкерлері оның дүкенінен бірнеше бейнероликтерді сатып алды, олардың бірнешеуінде зорлық-зомбылықпен қоса жыныстық көріністер бейнеленген. Барлық бейнероликтер Онтарионың кинорецензиялық комиссиясы (OFRB) тарапынан мақұлданған. Дегенмен, Йоргенсенге қылмыстық кодекстің 163 (а) тармағына қайшы "заңды негіздеме немесе ақталусыз" әдепсіз материалдарды "білгіштеп" сатудың сегіз түрі бойынша айып тағылды. Сотталғандардың үшін сот төрешісі "опасыз" деп тапты. Бұл шешім Онтарио апелляциялық сотында бекітілді.
Jorgensen was the owner of an adult video store in Ontario. Undercover police officers purchased several videos from his store, several of which depicted explicit sexual scenes coupled with violence. All of the videos in question had been approved by the Ontario Film Review Board (OFRB). Nonetheless, Jorgensen was charged with eight counts of "knowingly" selling obscene material "without lawful justification or excuse" contrary to s. 163(2)(a) of the Criminal Code. The trial judge found three of the videos to be "obscene" under s. 163(8), and the accused was convicted. The decision was upheld at the Ontario Court of Appeal.
Соттың пікірі
Сот бір ауыздан айыптылығын жоққа шығарып, апелляциялық шағымды қабылдады. Сот судьясы Сопинка көпшіліктің атынан жаза отырып, қылмыстың адамгершілігін дәлелдеу үшін "соттың 163 (2) (а) бап бойынша айып тағылған айыпталушының білгенін дәлелдеуі керек", ол тек қана айыпталушының тақырыптың басымдықты жынысты пайдалану екендігін білгенін ғана емес, сонымен қатар айыпталушы тақырыптың заңды түрде жынысты пайдалануды орынсыз ететін құрамдас бөліктерінің бар екендігін білгенін айтты. Сот Жоргенсенді ақтады, өйткені оның видеолардың мазмұны туралы білімі бар екеніне ешқандай дәлел жоқ, тек олар жыныстық фильмдер болғандықтан және табиғатында пайдаланған болуы мүмкін.
The Court unanimously overturned the conviction and granted the appeal. Justice Sopinka, writing for the majority, held that to prove the mens rea of the offense, "the Crown must prove knowledge on the part of an accused charged with an offence under s. 163(2)(a), not only that he accused was aware that the subject matter had as its dominant characteristic the exploitation of sex but that the accused knew of the presence of the ingredients of the subject matter which as a matter of law rendered the exploitation of sex undue". The court acquitted Jorgensen because there was no evidence indicating that he had any knowledge of the content of the videos beyond the fact that they were sex films and may have been exploitive in nature.
Салдары
Бас судья Лэмердің ресми түрде келтірілген қателік туралы пікірі соттың көпшілігімен қабылданбағанымен, бұл ілімді кейінгі жылдары бірқатар провинциялық соттар қабылдады. 2006 жылы Канаданың Жоғарғы Соты бір ауыздан осы ілімді таныды Левис (Сити) қарсы Тетрео; Левис (Сити) қарсы 2629 4470 Квебек Инк., 2006 SCC 12, [2006] 1 SCR 4.
Although Chief Justice Lamer's consideration of officially induced error was not taken up by the majority of the court, the doctrine was adopted by a number of provincial courts in the subsequent years. In 2006, the Supreme Court of Canada unanimously recognized this doctrine in Levis (City) v. Tetreault; Levis (City) v 2629 4470 Quebec Inc., 2006 SCC 12, [2006] 1 SCR 4.