Voluntary Aid Detachment

Кіріспе

Британ империясының ерікті бөлімдері (англ. Voluntary Aid Detachment, VAD) - Ұлыбританиядағы және Британ империясының басқа да елдеріндегі әскери қызметшілерге мейірбикелік көмек көрсететін азаматтық еріктілер тобы. Бұл бөлімшелердің ең маңызды операциялық кезеңдері Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болды. VAD-тер соғысқа тығыз байланысты болса да, олар әскери медбикелер емес еді, өйткені олар Ескендіра патшайымның Корольдік армиясының медбикелер корпусынан, Мэри ханшайымның Корольдік әуе күштерінің медбикелер қызметі мен Ескендіра патшайымның Корольдік әскери-теңіз медбикелер қызметіне ұқсамайтын. VAD медбикелері далалық ауруханаларда, яғни майданға жақын және Британиядағы ұзақ мерзімді қалпына келтіру орындарында жұмыс істеді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

VAD жүйесі 1909 жылы Британдық Қызыл Крест және Сент-Джон ордені көмегімен құрылды. 1914 жылдың жазында Британияда 2500-ден астам ерікті көмек көрсету отрядтары болды. 1914 жылы VAD-тің 74000 мүшесінің үштен екісі әйелдер мен қыздар болды. 1914 жылдың тамызында Еуропадағы соғыс басталғаннан кейін, Британдық Қызыл Крест пен Сент-Джон ордені ортақ мақсаттармен жұмыс істеу, күш-жігерді қайталауды азайту және Сент-Джон қызметкерлерін Қызыл Кресттің қорғауымен қамтамасыз ету ниетімен бірлескен соғыс ұйымын құруды ұсынды; 1914 жылдың 24 қазанында келісім жасалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, VAD мүшелері өз қызметтерін соғысқа ынтамен ұсынды. Британдық Қызыл Крест әйелдерге шетелдегі ауруханаларда рөл атқаруға рұқсат бермеді: еріктілердің көпшілігі орта және жоғарғы таптан шыққан және қиындықтар мен дәстүрлі ауруханалық тәртіпке үйренбеген. Әскери билік VAD-терді майдан шебінде қабылдамайды. Бастапқыда VAD-тер бір ауруханаға тағайындалған деп ресми түрде тіркелді, бірақ уақыт өте келе олар өздерінің жергілікті аймағындағы бірқатар ауруханаларда ресми емес және бірнеше күн ғана жұмыс істеді, мүмкін ауруханаға ауысқан кезде кейбір науқастарға күтім жасаудың үздіксіздігін қамтамасыз етуі мүмкін. Катарина Фурс 1914 жылдың қазан айында екі VAD-ті Францияға алып барды, оларды асхана жұмысшылары және аспаздар ретінде қызмет етуге шектеу қойды. Күтпеген ұрыста атыс болған VAD-тар жедел жәрдем қызметіне жіберілді және өздерін жақсы ұстады. Оқытылған медбикелердің жетіспеушілігі шетелдегі әскери ауруханаларда VAD-ке жол ашты. Фурс жасақтардың бас қолбасшысы болып тағайындалды және шектеулер алынып тасталды. 23 жастан асқан және үш айдан астам ауруханалық тәжірибеге ие ерікті әйелдер шетелдегі қызметке қабылданды. 1916 жылы әскери ауруханаларда үйде шамамен 126,000 төсекке арналған 8000-ға жуық оқытылған медбикелер жұмыс істеді, ал шетелде 93,000 төсекке арналған 4000 медбике болды. 1918 жылы VAD-тің 80 000-ға жуық мүшесі болды: әскери ауруханаларда 12 000 медбике және әртүрлі көмекші ауруханаларда жұмыс істейтін 60 000 ақы төленбейтін еріктілер. Кейбір еріктілер жалақысы бар медбикелерге деген намысты көзқараста болды. VAD-тер әскери ауруханалардың қатарына және тәртіпке ыңғайсыз қосылды. Олар кәсіби медбикелердің біліктілігі мен тәртіптілігінен айырылып, медбике мамандығын жиі сынға алады. Соғыс созылып жатқанда қарым-қатынастар жақсарды: VAD мүшелері өздерінің біліктіліктері мен тиімділігін арттырды, ал оқытылған медбикелер VAD-тің үлесін көбірек қабылдады. Соғыстың төрт жылында 38000 VAD ауруханаларда жұмыс істеді және жедел жәрдем жүргізушілері мен аспазшы болып қызмет етті. VAD-тар Батыс майданның маңында, Месопотамия мен Галлиполиде қызмет етті. Сонымен қатар, Ұлыбританияның ірі қалаларында VAD ауруханалары ашылды.

The VAD system was founded in 1909 with the help of the British Red Cross and Order of St John. By the summer of 1914 there were over 2,500 Voluntary Aid Detachments in Britain. Of the 74,000 VAD members in 1914, two thirds were women and girls. In August 1914, just after the outbreak of war in Europe, the British Red Cross and the Order of St John proposed to form a Joint War Organisation with the intention of working with common aims, reducing duplication of effort and providing St John personnel with the protection of the Red Cross; an agreement was concluded on 24 October 1914. At the outbreak of the First World War, VAD members eagerly offered their service to the war effort. The British Red Cross was reluctant to allow civilian women a role in overseas hospitals: most volunteers were of the middle and upper classes and unaccustomed to hardship and traditional hospital discipline. Military authorities would not accept VADs at the front line. Initially, the VADs were officially recorded as being assigned to the one hospital, but as time went on, they also worked often unofficially and only for a few days at a time at a number of hospitals in their local area, potentially providing a continuity of care to certain patients when hospital transfers occurred. Katharine Furse took two VADs to France in October 1914, restricting them to serve as canteen workers and cooks. Caught under fire in a sudden battle the VADs were pressed into emergency hospital service and acquitted themselves well. The growing shortage of trained nurses opened the door for VADs in overseas military hospitals. Furse was appointed commander in chief of the detachments and restrictions were removed. Female volunteers over the age of twenty three and with more than three months' hospital experience were accepted for overseas service. By 1916 the military hospitals at home were employing about 8,000 trained nurses with about 126,000 beds, and there were 4,000 nurses abroad with 93,000 beds. By 1918 there were about 80,000 VAD members: 12,000 nurses working in the military hospitals and 60,000 unpaid volunteers working in auxiliary hospitals of various kinds. Some of the volunteers had a snobbish attitude towards the paid nurses. VADs were an uneasy addition to military hospitals' rank and order. They lacked the advanced skill and discipline of trained professional nurses and were often critical of the nursing profession. Relations improved as the war stretched on: VAD members increased their skill and efficiency and trained nurses were more accepting of the VADs' contributions. During four years of war 38,000 VADs worked in hospitals and served as ambulance drivers and cooks. VADs served near the Western Front and in Mesopotamia and Gallipoli. VAD hospitals were also opened in most large towns in Britain.