Кіріспе

Джон Лейбёрн (1615 - 20 маусым 1702) - ағылшындық католик епискобы, 1685 - 1688 жылдары Англияның апостолдық викариясы, ал бөлінгеннен кейін 1688 - 1702 жылдары Лондон округінің апостолдық викариясы болды. Ол тек теолог қана емес, сонымен қатар математик, Декарт пен Гоббстың жақын досы болды.

Өмір

Ол Джон Лейбёрн мен Катарина Каррдың төртінші ұлы, Джордж Лейбёрннің немере інісі және Уэстморленд депутаты сэр Джеймс Лейбёрннің ұрпағы. Ол Дуайдағы ағылшын колледжінде білім алған, ол 1633 жылы 20 маусымда студент болып қабылданды. 1646 жылы діни ордені алып, біраз уақыт колледжде классикалық пәндерді оқытады. Ричард Смит 1603 - 1609 жылдары Суссектегі Батл абатханасында 2-ші виконт Монтегю Энтони Мария Браунның әйелі виконт Монтегюдің капелланы болды, ол Парижге Аррас колледжінде оқып, жазуға кетті. Смит 1625 жылы Джордж Лейберн Аррасқа барған жылы Англияның, Уэльстің және Шотландияның барлық елшілік викарияты болып тағайындалды. Смит Англияға оралғанда, ол Бедфордширдің Терви қаласында Лорд Монтегюдің үйінде тұрды. 1628 жылы оны тұтқындауға жарлық шығарылды. 1631 жылы Парижге қашып кеткеннен кейін ол қызметінен кетті. Қасиеттілікке тағайындалғаннан кейін Лейберн біраз уақыт епископ Смиттің хатшысы болды. 1631 жылы Францияға қашқанда епископ Смит Апостольдық орынбасарлықтан кетті. Бұл лауазым біраз уақыт бос қалды, бұл уақытта шіркеуді Ескі тарау басқаратын болды, бұл Смиттің алдыңғы адамы Уильям Бишоп өз көмегі үшін тұрақты кеңес ретінде құрған архидиакондар мен декандардан тұратын орган, ол билікте, епископтық қарапайым юрисдикцияны жүзеге асыру үшін, қараңыз. Рим шіркеуінің заңдары бойынша, бұл бап ерекше болды, Рим оны мойындамады да, сынға да алмады. Капитул бұл айыптаудың жоқтығын ымыраға кіру деп түсінді. Оның ағасынан айырмашылығы, Джон Лейберн Ескі тарауды дұрыс орнатылған деп санады және Киелі орын бекітті, және оның хатшысы болды. Лейберн 1657 жылы Рихард Смиттің, Халкидонның титулярлық епискобының, Англияның апостолдық викарі ретінде орнын алмастыру үшін Римдегі билік органдарына ұсынылған діни қызметкерлердің бірі болды. Ол Дуайдағы ағылшын колледжінің президенті болып тағайындалды, бұл лауазымға оны 1670 жылы мамыр айында оның ағасы Джордж Лейберн тапсырды. 1676 жылы президенттік қызметтен кетіп, Римге кетеді, онда кардинал Филип Ховардтың хатшысы және аудиторы болады. 1685 жылы 6 тамызда Киринал сарайында өткен ағылшын істеріне арналған арнайы қауымда, Кардиналдың туысы туралы Пропаганда Лейбурнды бүкіл Англияның апостолдық викарі етіп сайлады, ал папа сол күні өз мақұлдауын берді. 9 қыркүйекте Римде Адрамиттиумн партибус епискобы атағымен құрметті қызметіне тағайындалды. Келесі айда ол Лондонға келді, ал Джеймс II оны Сент-Джеймс сарайында орналастырды және оған жылына 1000 фунт пенсия берді. Оның қасына папалық нунций ретінде Фердинанд д'Адда да келді. Ол 1629 жылдан бері Англияда тұратын католик епискобы болмағандықтан, көптеген адамдарға құлшылық ету рәсімін жасап, патшалықпен бірге пасторлық сапарға аттанды. Сотта болған кезінде ол Честер епискобы Томас Картрайтпен жақын қарым-қатынаста болды. Лейбёрн Джеймс II-нің католиктік ісіне деген құлшынысын бәсеңдетуге тырысты және корольге Оксфордтағы Магдалена колледжінің түлектері мен студенттері әділетсіздікке ұшырағанын және оларға діни және саяси себептер бойынша өтемақы төлеу керектігін айтты. 1688 жылы Англия төрт апостолдық викариатқа бөлінді, Лондон, Мидленд, Солтүстік және Батыс округтер; Лейберн Лондон округінің апостолдық викариаты, жоғары лауазымға тағайындалды. Ол Лондон округінің алғашқы апостолдық викарі болды, ол 1688 жылы 30 қаңтарда апостолдық хаттармен құрылды. Ұлы революция басталғанда Лейбёрн мен Бонавентур Гиффард Доверге бара жатқанда Фавершемде тұтқындалды және патша сонда әкелінгенде тұтқындалды. Екі прелат та түрмеге қамалды, Лейберн Лондон мұнарасына жіберілді. 9 шілдеде 1690 жылы ол және Гиффард келесі айдың соңғы күні теңізден тыс жерге көшу шартымен корольдік сотпен кепілдікпен босатылды. Кейіннен ол жиі үрейленіп, үкіметке қатысты кез-келген тәртіпсіздіктер болған кезде шақырылатын, бірақ ақырында министрлік одан әрі оны ескермеді және тек уақыт-уақытпен оның тұрған жерімен танысуды қалады. Ол 1702 жылы 9 маусымда Лондонда қайтыс болды, ал оның орнын Лондон округінің апостолдық викариатқа Гиффорд иеленді.

Шығармалары

Лейберн сэр Кенэлм Дигбидің жан туралы трактатын "Demonstratio Immortalitatis Animæ Rationalis" деген атпен 1651 және 1655 жылдары Парижге аударды. Гиффорд, П. Эллис және Джеймс Смитпен бірге ол "Ағылшынның католикалық католиктеріне төрт католик епископтың пасторалды хаты" (Ағылшындағы католик епископтық билікті қайта құру туралы) жариялады, Лондон, 1688, 1747.