Bonaventure Giffard

Кіріспе

Ағылшын Рим-католик епискобы Бонавентур Гиффард (1642 - 1734) - 1687 жылдан 1703 жылға дейін Англияның Мидленд округінің апостолдық викариясы және 1703 жылдан 1734 жылға дейін Англияның Лондон округінің апостолдық викариясы қызметін атқарған Рим-католик епискобы.

Өмір

Ол Брейвуд, Стаффордшир приходындағы Чиллингтоннан Эндрю Гиффардтың екінші ұлы, сэр Уолтер Левесонның қызы Кэтринмен 1642 жылы Вулвергемптон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Азамат соғысының басында Вулвергемптон маңында болған шайқаста қаза тапты. Отбасы әлі де бар, және Жеңіс алдындағы мұрагерлердің ата-бабаларының жоқтығын жоққа шығармайды. Бонавентура Дуайдағы ағылшын колледжінде білім алып, 1667 жылы 23 қазанда Парижде шіркеулік оқуларын аяқтады. Ол 1677 жылы Сорбоннадан Д.Д. дәрежесін алды, бұған дейін ол ағылшын миссиясы үшін дінсіз діни қызметкер болып тағайындалған болатын. Король Джеймс II таққа отырғаннан кейін көп ұзамай Гиффардты өзінің капелландары мен уағыздаушыларының бірі етті. Ол патшаны өзінің сүйіктісі, Дорчестер графнясы Кэтрин Седлиді қамауға алуға шақырып, өзінің моральдық батылдықтарын көрсетті, бұл талапты патша кеңесшілерінің көпшілігі де қосты. Патша Гиффардтың өтінішіне ренжімеді, ол оны "өте мейірімділікпен қабылдады, өйткені ол (Гиффард) өте діндар адам" және кеңеске өз істерін қарастыруды қатты айтса да, кем дегенде қысқа мерзімде оған сәйкес келді. Патша, сирек кездесетін әзіл-сықақпен, олардың бәрі де діни қызметкер болғанын түсінбейтінін саркастикалық түрде айтты. 1686 жылы 30 қарашада ол және доктор Томас Годден доктор Уильям Джейн және доктор Саймон Патрикпен патша мен Рочестер графының алдында нақты қатысу туралы дауласқан. 1687 жылы Папа Иннокентий XI Англияны төрт шіркеулік округке бөлді және Джеймске оларды басқаруға адамдарды тағайындауды рұқсат етті. Осыған сәйкес, Гиффорд 12 қаңтарда (Н. С.) 1687 жылы 12 қаңтарда (Н. С.) 8 наурыз күні үгіт-насихат сайлауымен Мидленд округінің бірінші апостолдық викарі болып тағайындалды. Оның Мадаура викариатты және викариатты қарауға арналған хаттары 30 қаңтар 1687 жылы, ал оны 22 сәуірде (О.С.) 1688 жылы Уайтхоллдағы банкет залында Фердинандо д'Адда, Амазия архиепискобы, және Англиядағы апостолдық нунций құттықтады. Алайда кейбір жазушылар епископ Джон Лейбернді құлшылыққа бағыштаған деп айтады. Гиффардтың есімі 1688 жылы Англияның католиктеріне арналған төрт католик епископтың пастырлық хатына қосылған. Сэмюэл Паркердің өліміне байланысты Оксфорд епискобы, Джон Хоуфты сайлауға қарамастан, король Магдалена колледжінің президенті етіп тағайындаған еді, епископ Гиффард, патша хаттарымен міндетті түрде, президент болып тағайындалды. Ол 1688 жылы 31 наурызда өкілеттілікпен тағайындалды және 15 маусымда шіркеудегі орынды және президентке тиесілі тұрғын үйді иеленді. Оның ағасы, Андрей Гиффард, дінсіз діни қызметкер және Рим шіркеуінің тағы он бір мүшесі сол кезде ер адамдар болып сайланды. Колледж Рим-католик мекемесіне айналдырылды, ал шіркеуде құлшылықтар өткізілді. Патшаның арнайы өкілеттігімен 7 тамызда Гиффорд оны заңды президенті ретінде танудан бас тартқан бірнеше ер азаматтарды қуып жіберді. 3 қазанда Кентерберий архиепискобы Уильям Санкрофт Лондондағы басқа епископтармен бірге патшаға президент (Хоу) мен оның серіктерін қайта қалпына келтіруді ұсынды. Маколейдің айтуынша, Джеймс, Лейберн елшілдік викарі өзінің пікірінше, шығарылған президент пен ер адамдар әділетсіз болды деп мәлімдегенше, берілмеді. Гиффорд пен басқа да кірмеушілерді колледжге келген Винчестер епискобы Питер Мьюс 1688 жылы 25 қазанда қуып жіберді. Гиффард өзінің жүрегін Дуэ колледжіне мұра етті, ол шіркеуде жерленді, онда оның есіне латын тілінде эпитафик ескерткіш орнатылды. Додд Гиффардты кедейлерге жасаған қайырымдылығы үшін мақтаған, ал Гренджер оның әртүрлі діннің адамдарымен құрметтелетінін айтады. Ол католик дінінің дамуы мен дін қызметкерлерінің пайдасына көптеген ірі игіліктер жасады және ол қайтыс болған кезде сол мақсаттар үшін шамамен 3000 шиллинг қалдырды. Оның соттағы уағыздарының екеуі 1687 жылы жеке басылып шықты және Catholic Sermons, 2 vols. Лондон. 1741 және 1772 жылдары. Оның көптеген қызықты хаттары 1826 және 1827 жылдардағы "Католиктік жинақта" басылған. Чиллингтонда оның жарымы ұзын, өмірлік өлшемдегі суреті бар. Оның портреті Клод дю Босктің H. Hysing суреті бойынша ойылып жазылған.

He was the second son of Andrew Giffard of Chillington, in the parish of Brewood, Staffordshire, by Catherine, daughter of Sir Walter Leveson, born at Wolverhampton in 1642. His father was slain in a skirmish near Wolverhampton early in the Civil War. The family still exists, and traces a pedigree without failure of heirs male from before the Conquest. Bonaventure was educated in the English College, Douai, and thence proceeded on 23 October 1667 to complete his ecclesiastical studies in Paris. He received the degree of D. D. in 1677 from the Sorbonne, having previously been ordained as a secular priest for the English mission. King James II soon after his accession made Giffard one of his chaplains and preachers. He showed his moral courage by urging the King to put away his mistress, Catherine Sedley, Countess of Dorchester, a demand echoed by most of the King's councillors. The King was in no way offended by Giffard's request which he took "very kindly, he (Giffard) being a very religious man", and complied with it in the short term at least, although the Council were told sharply to mind their own business. The King, with a rare touch of humour, said sarcastically that he had not realised they had all become priests too. On 30 November 1686, he and Dr. Thomas Godden disputed with Dr. William Jane and Dr. Simon Patrick before the king and the Earl of Rochester concerning the real presence. In 1687, Pope Innocent XI divided England into four ecclesiastical districts, and allowed James to nominate persons to govern them. Accordingly, Giffard was appointed the first vicar apostolic of the midland district by propaganda election on 12 Jan (N. S.) 1687 8. His briefs for the vicariate and the see of Madaura, in partibus, were dated 30 Jan 1687 8, and he was consecrated in the banqueting hall at Whitehall on Low Sunday, 22 April (O. S.) 1688, by Ferdinando d'Adda, Archbishop of Amasia, in partibus, and nuncio apostolic in England. Some writers say, however, that Bishop John Leyburn was the consecrator. Giffard's name is attached to the pastoral letter from the four catholic bishops which was addressed to the lay Catholics of England in 1688. On the death of Samuel Parker, Bishop of Oxford, who had been appointed president of Magdalen College by the king in spite of the election of John Hough by the fellows, Bishop Giffard, by royal letters mandatory, was appointed president. He was installed by proxy on 31 March 1688, and on 15 June took possession of his seat in the chapel, and lodgings belonging to him as president. His brother, Andrew Giffard, a secular priest, and eleven other members of the church of Rome were then elected fellows. The college was practically converted into a Roman Catholic establishment, and mass was celebrated in the chapel. By virtue of special authority from the king, Giffard on 7 August expelled several fellows who had refused to acknowledge him as their lawful president. On 3 October, William Sancroft, Archbishop of Canterbury, with other bishops then in London, advised the king to restore the president (Hough) and fellows. James, according to Macaulay, did not yield till the vicar apostolic Leyburn declared that in his judgment the ejected president and fellows had been wronged. Giffard and the other intruders were in their turn ejected by Peter Mews, Bishop of Winchester, visitor of the college, on 25 October 1688. Giffard bequeathed his heart to Douay College, and it was buried in the chapel, where a monument with an epitaph in Latin was erected to his memory. Dodd highly commends Giffard for his charity to the poor, and Granger says he was much esteemed by men of different religions. He procured many large benefactions for the advancement of the catholic religion and the benefit of the clergy, and at his death left about 3,000 shillings for the same ends. Two of his sermons preached at court were published separately in 1687, and are reprinted in ‘Catholic Sermons,’ 2 vols. Lond. 1741 and 1772. Many interesting letters written by him are printed in the ‘Catholic Miscellany’ for 1826 and 1827. There is a fine picture of him at Chillington, a life size, half length. His portrait has been engraved by Claude du Bosc, from a painting by H. Hysing.