Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орталық ядролық миопатиялар (ЦНМ) - жасуша ядролары қалыпты орналасу орнына бұлшықет жасушаларының ортасында қалыпты орналаспайтын туа біткен миопатиялар тобы. CNM- нің симптомдары ауыр гипотония, тыныс алуды қажет ететін гипоксия және скафоцефалияны қамтиды. Орталық ядролық миопатиялар арасында Х-тікімен байланысты миотубулярлық миопатия түрі әдетте туған кезде пайда болады, сондықтан ол туа біткен миопатия деп саналады. Алайда кейбір центроядролық миопатиялар өмірдің кейінгі кезеңдерінде пайда болуы мүмкін.
Centronuclear myopathies (CNM) are a group of congenital myopathies where cell nuclei are abnormally located in the center of muscle cells instead of their normal location at the periphery. Symptoms of CNM include severe hypotonia, hypoxia requiring breathing assistance, and scaphocephaly. Among centronuclear myopathies, the X linked myotubular myopathy form typically presents at birth, and is thus considered a congenital myopathy. However, some centronuclear myopathies may present later in life.
Презентация
Басқа миопатиялар сияқты МТМ/КНМ клиникалық көріністері, әсіресе бұлшықет әлсіздігі және оған байланысты мүгедектік. Туғаннан пайда болған формалар көбінесе жаңа туған нәрестеде миының төмендеуі, қатты әлсіздік, дамудың кідірілген кезеңдері (әсіресе бас басқару, жыртылу және жүру сияқты ірі моторлық кезеңдер) және өкпе асқынулары (бәлкім, тыныс алу үшін жауапты бұлшық еттердің әлсіздігіне байланысты) болады. Бет бұлшықеттерінің әсері офтальмоплегия немесе птозды тудыруы мүмкін. CNM- ні тудыратын RYR1 геніндегі мутация қатерлі гипертермияға бейімделуді де тудыруы мүмкін, бұл анестезияға өмірге қауіп төндіретін реакция. Орталық ядролық миопатиясы бар кейбір науқастар ересек өмір бойы амбулаторлық болып қала береді, ал басқалары ешқашан жыртылып немесе жүре алмайды және қозғалыс үшін мүгедектер арбасын пайдалануы мүмкін. Функционалдық бұзылу дәрежесінде әр түрлі центриялық миопатиялар арасында айтарлықтай өзгерістік бар. Бұл жағдай тек ерікті бұлшық еттерге әсер етсе де, бірнеше балада жүректің тоқтауы болды, мүмкін жүрекке қосымша жүктеме болғандықтан. Басқа байқалған белгілер - жоғары доғалы ауыз, ұзын саусақтары, қоңырау тәрізді кеудесі және ұзын бет. Миотубулярлық миопатия тек бұлшық еттерге әсер етеді және ақыл-ойға ешқандай әсер етпейді. Х- байланыстағы миотубулярлық миопатия әдетте екі жылдан аз өмір сүру мүмкіндігімен, нәрестелік кезеңінде өлімге әкелетін ауру болды. Бір MTM1 геніндегі әр түрлі генетикалық ауытқулардың клиникалық ауырлығы айтарлықтай өзгермелі болып көрінеді. Сонымен қатар, жарияланған жағдайларда MTM1 геніндегі бірдей генетикалық аномалиясы бар туыстар арасында клиникалық ауырлықтағы елеулі айырмашылықтар байқалады. MTM1 - нің қысқартушы мутацияларының көпшілігі ауыр және ерте өлімге әкелетін фенотипке әкеледі, ал кейбір қате мутациялар жеңіл формалармен және ұзақ өмір сүрумен (54 жылға дейін) байланысты. Орталық ядролық миопатия әдетте жеңіл және жақсы болжамға ие. Автосомалық доминантты КНМ автосомалық рецессивті нұсқаға қарағанда аз ауыр фенотипке ие болады. Жақында зерттеушілер динамин 2 генінің (DNM2 хромосома 19 - ның 19p13.2 - орында) мутацияларын анықтады, олар автосомалық доминантты формадағы центроядролық миопатияға жауапты. Бұл жағдай қазір динаминогенді 2 ядролық миопатия (қысқаша DNM2 CNM) деп аталады. Зерттеулер DNM2 CNM ауруы бар науқастардың, әдетте, 12 жастан 74 жасқа дейінгі жаста, жасөспірімдік немесе ерте ересек шақта басталатын баяу прогрестейтін бұлшықет әлсіздігі бар екендігін көрсетті.
As with other myopathies, the clinical manifestations of MTM/CNM are most notably muscle weakness and associated disabilities. Congenital forms often present with neonatal low muscle tone, severe weakness, delayed developmental milestones (particularly gross motor milestones such as head control, crawling, and walking) and pulmonary complications (presumably due to weakness of the muscles responsible for respiration). Involvement of the facial muscles may cause ophthalmoplegia or ptosis. A mutation in the RYR1 gene causing CNM may also cause susceptibility to malignant hyperthermia, a potentially life threatening reaction to anesthesia. While some patients with centronuclear myopathies remain ambulatory throughout their adult life, others may never crawl or walk and may require wheelchair use for mobility. There is substantial variability in the degree of functional impairment among the various centronuclear myopathies. Although this condition only affects the voluntary muscles, several children have had cardiac arrest, possibly due to the additional stress placed on the heart. Other observed features have been high arched palate, long digits, bell shaped chest and long face. Myotubular myopathy only affects muscles and does not impact intelligence in any shape or form. X linked myotubular myopathy was traditionally a fatal condition of infancy, with life expectancy of usually less than two years. There appears to be substantial variability in the clinical severity for different genetic abnormalities at that same MTM1 gene. Further, published cases show significant differences in clinical severity among relatives with the same genetic abnormality at the MTM1 gene. Most truncating mutations of MTM1 cause a severe and early lethal phenotype, while some missense mutations are associated with milder forms and prolonged survival (up to 54 years). Centronuclear myopathies typically have a milder presentation and a better prognosis. Autosomal dominant CNM tends to have a less severe phenotype than the autosomal recessive version. Recently, researchers discovered mutations at the gene dynamin 2 (DNM2 on chromosome 19, at site 19p13.2), responsible for the autosomal dominant form of centronuclear myopathy. This condition is now known as dynamin 2 centronuclear myopathy (abbreviated DNM2 CNM). Research has indicated that patients with DNM2 CNM have a slowly progressive muscular weakness usually beginning in adolescence or early adulthood, with an age range of 12 to 74 years.
Патология
Бұлшықет биопсиясын зерттеу кезінде ядролық материал негізінен бұлшықет жасушаларының орталығында орналасқан және "миотобулярлық" немесе "центронуклеарлық" көрінісі бар деп сипатталады. Бұлшықет биопсиясын сипаттау тұрғысынан "миотобулярлық" немесе "центроядролық" деген сөздер бір-біріне ұқсас, және екі термин де МТМ мен CNM арасындағы ұқсас жасушалық көрініске нұсқайды. Патологтар мен дәрігерлер бұл терминдерді бір-бірін алмастыра түседі, бірақ зерттеушілер мен дәрігерлер бұл сөз тіркестерін бір-бірінен ажыратып отыр. Жалпы алғанда, клиникалық миопатия және мысық биопсиясы орталық ядролық (мысық жасушасының ортасындағы ядро) көрінісін көрсеткен жағдайда орталық ядролық миопатияны (CNM) көрсетеді. Ең жиі диагностикаланатын CNM миотобулярлық миопатия (MTM). Алайда, бұлшықет биопсиясының талдауы миотобулярлық миопатияны басқа формадағы центронуклеарлық миопатиядан сенімді түрде ажырата алмайды, сондықтан генетикалық тестілеу қажет. Диагностикалық жұмысты көбінесе емдеуші невролог үйлестіреді. Құрама Штаттарда бұлшықет дистрофиясы қауымдастығына қарасты клиникалар арқылы күтім жасалынады.
On examination of muscle biopsy material, the nuclear material is located predominantly in the center of the muscle cells, and is described as having any "myotubular" or "centronuclear" appearance. In terms of describing the muscle biopsy itself, "myotubular" or "centronuclear" are almost synonymous, and both terms point to the similar cellular appearance among MTM and CNM. Thus, pathologists and treating physicians use those terms almost interchangeably, although researchers and clinicians are increasingly distinguishing between those phrases. In general, a clinical myopathy and a muscle biopsy showing a centronuclear (nucleus in the center of the muscle cell) appearance would indicate a centronuclear myopathy (CNM). The most commonly diagnosed CNM is myotubular myopathy (MTM). However, muscle biopsy analysis alone cannot reliably distinguish myotubular myopathy from other forms of centronuclear myopathies, and thus genetic testing is required. Diagnostic workup is often coordinated by a treating neurologist. In the United States, care is often coordinated through clinics affiliated with the Muscular Dystrophy Association.
Электродиагностикалық сынау
Электродиагностикалық (электрофизиологиялық) зерттеулерге жүйке өткізгіштігін зерттеу, оның ішінде шеткі моторды немесе сезімтал жүйкені ынталандыру және реакцияны жазу, және инелік электромиография, мұнда аномальдық электрлік белсенділікті іздеу үшін бұлшықет тіндеріне жұқа ине немесе шынайы электрода сияқты ине енгізіледі. Электродиагностикалық тексеру миопатияны нейропатиядан ажыратуға көмектеседі, бұл одан әрі жұмыс істеу барысын анықтауға көмектеседі. Миопатияларда байқалатын электродиагностикалық аномалиялардың көпшілігі нейропатияларда (нервтік бұзылулар) да байқалады. Миопатиялар мен нейропатияларға тән электродиагностикалық аномалиялар: аномальді спонтандық белсенділік (мысалы, фибрилляция, оң өткір толқындар және т. б.) Инегельдік ЭМГ және ми мидың әрекеті потенциалын құрайтын моторлық жауаптардың кіші амплитудасы немесе жүйке өткізгіштігін зерттеу кезінде CMAP. Алайда көптеген нейропатиялар сезімтал жүйке зерттеулерінің ауытқуларына әкеледі, ал миопатиялар тек бұлшық етті, қалыпты сезімтал жүйкелерді қамтиды. Миопатияны инелік ЭМГ-да нейропатиядан ажыратудың ең маңызды факторы - қозғалтқыш бірлік әрекет потенциалының (МУАП) өлшемі, пішіні және рекрут үлгісі. Электродиагностикалық зерттеулер миопатияның әртүрлі түрлерін анықтайды. Осылайша, электродиагностикалық тестілеу нейропатияны миопатиядан ажыратуға көмектеседі, бірақ қандай миопатияның бар екенін ажыратуда тиімді емес, мұнда бұлшықет биопсиясы және кейінірек генетикалық тестілеу қажет.
Electrodiagnostic testing (also called electrophysiologic) includes nerve conduction studies which involves stimulating a peripheral motor or sensory nerve and recording the response, and needle electromyography, where a thin needle or pin like electrode is inserted into the muscle tissue to look for abnormal electrical activity. Electrodiagnostic testing can help distinguish myopathies from neuropathies, which can help determine the course of further work up. Most of the electrodiagnostic abnormalities seen in myopathies are also seen in neuropathies (nerve disorders). Electrodiagnostic abnormalities common to myopathies and neuropathies include; abnormal spontaneous activity (e. g., fibrillations, positive sharp waves, etc.) on needle EMG and, small amplitudes of the motor responses compound muscle action potential, or CMAP during nerve conduction studies. Many neuropathies, however, cause abnormalities of sensory nerve studies, whereas myopathies involve only the muscle, with normal sensory nerves. The most important factor distinguishing a myopathy from a neuropathy on needle EMG is the careful analysis of the motor unit action potential (MUAP) size, shape, and recruitment pattern. There is substantial overlap between the electrodiagnostic findings the various types of myopathy. Thus, electrodiagnostic testing can help distinguish neuropathy from myopathy, but is not effective at distinguishing which specific myopathy is present, here muscle biopsy and perhaps subsequent genetic testing are required.
Емдеу
Қазіргі уақытта миотобулярлық немесе центронуклеарлық миопатияларды емдеу әдісі жоқ. Емдеу көбінесе функционалдық қабілеттерді барынша арттыруға және медициналық асқынуларды азайтуға тырысуға, физикалық медицина мен оңалту саласында маманданған дәрігерлердің, физиотерапевтердің және еңбек терапевтерінің қатысуына бағытталған. Медициналық емдеу әдетте өкпе асқынуларының алдын алуға бағытталған, өйткені өкпе инфекциясы жөтел арқылы секрецияларды тазартуға қажетті бұлшықет күші жетіспейтін науқастарда өлімге әкелуі мүмкін. Жүкіруге көмектесетін медициналық құрылғылар пациенттерге тыныс жолдарын таза ұстауға, шырышты тығындарды және трахеостомиялық түтіктерді қолданудан аулақ болуға көмектеседі. Сколиозды бақылау да маңызды, өйткені дененің мысықтарының әлсіздігі омыртқаның туралауында ауытқуларға әкелуі мүмкін, нәтижесінде тыныс алу функциясы бұзылады. Көптеген туа біткен миопатиясы бар науқастарға сколиозды хирургиялық емдеу қажет болуы мүмкін.
Currently there is no cure for myotubular or centronuclear myopathies. Treatment often focuses on trying to maximize functional abilities and minimize medical complications, and involvement by physicians specializing in Physical Medicine and Rehabilitation, and by physical therapists and occupational therapists. Medical management generally involves efforts to prevent pulmonary complications, since lung infections can be fatal in patients lacking the muscle strength necessary to clear secretions via coughing. Medical devices to assist with coughing help patients maintain clear airways, avoiding mucous plugs and avoiding the need for tracheostomy tubes. Monitoring for scoliosis is also important, since weakness of the trunk muscles can lead to deviations in spinal alignment, with resultant compromise of respiratory function. Many patients with congenital myopathies may eventually require surgical treatment of scoliosis.
Эпидемиология
Миотубулярлық миопатияның жалпы жиілігі 50 000 еркек баладан 1- ге тең. Басқа да центриуклеарлық миопатиялардың жиілігі өте сирек кездеседі, бүкіл әлемде CNM бар он тоғыз отбасы ғана бар. Қазіргі кезде симптомдар көбіне тек көмекші құралдармен жүруді қажет ететіндердің көбіне, таяқтан жүріп-тұру аяғына дейін, мүгедектер креслосы мен тұруға көмектесетін құралдарға толық тәуелділікке дейін, бірақ соңғы түрінің сирек кездесетіндігі соншалық, CNM "қоғамдастығына" тек екі жағдай ғана белгілі. Миотубулярлық миопатия диагнозы қойылған еркектердің шамамен 80% - ында бұлшықет биопсиясы арқылы генетикалық реттілік талдауы арқылы анықталатын MTM1 мутациясы болады. Ядролық көрініс оған эмбрионалды дамудың "миотобулярлық" кезеңіндегі орталықтағы ядроны еске салды. Осылайша ол "миотубулярлық миопатия" деген терминді енгізді. Спиро баланың ұрықтық бұлшық еттерінің дамуы миотобулярлық фазада өсудің тоқтауынан пайда болып, миопатияға әкеліп соқты деп болжады. Үш жылдан астам уақыт өткеннен кейін, эмбрионалдық бұлшықеттердің дамуын тоқтату (немесе кешіктіру) туралы теорияның дұрыс екендігі толық түсініксіз. Кейбір зерттеулер бұл теория нәрестелердегі миотубулярлық миопатияда (Х хромосомадағы MTM1 геніндегі мутациялар) қабылдауға тұрарлық екенін, бірақ центроядролық миопатияның аутосомалық формаларында қабылдауға болмайтынын көрсетеді, ал басқа зерттеулер өсуді тоқтату механизмі МТМ мен CNM барлық түрлеріне жауапты болуы мүмкін деп болжайды. Миопатияның "миотубулярлық" сатыдағы тұрақтанғандықтан туындауына қарамастан, тарихи себептер бойынша миотубулярлық миопатия атауы сақталады және кеңінен қабылданады. Миотубулярлық миопатия (МТМ) терминіне сілтеме ретінде, Х хромосомасындағы генетикалық аномалия бұлшықет биопсиясында миотубулярлық / центронуклеарлық көрінісі бар адамдардың едәуір пайызында қатысы бар деп анықталған кезде, зерттеушілер ген сегментін MTM1 деп атады. Сол сияқты, бұл геннің құрамына енетін ақуыз "миотобуларин" деп аталады.
The overall incidence of myotubular myopathy is 1 in 50,000 male live births. The incidence of other centronuclear myopathies is extremely rare, with there only being nineteen families identified with CNM throughout the world. The symptoms currently range from the majority who only need to walk with aids, from a stick to a walking frame, to total dependence on physical mobility aids such as wheelchairs and stand aids, but this latter variety is so rare that only two cases are known to the CNM "community". Approximately 80% of males with a diagnosis of myotubular myopathy by muscle biopsy will have a mutation in MTM1 identifiable by genetic sequence analysis. The nuclear appearance reminded him of the nucleus in the center appearance during the "myotubular" stage of embryonic development. Thus, he coined the term "myotubular myopathy". Spiro speculated that the embryonic muscle development he had seen in the boy was due to growth arrest during the myotubular phase, causing the myopathy. More than three decades later, it is not fully understood whether this theory regarding halted (or delayed) embryonic muscle development is correct. Some research suggests that this theory may be acceptable for infant onset myotubular myopathy (mutations at the MTM1 gene on the X chromosome) but may not be acceptable for the autosomal forms of centronuclear myopathy, while other research suggests that the growth arrest mechanism may be responsible for all forms of MTM and CNM. Regardless of whether the myopathy is caused by arrest at the "myotubular" stage, for historical reasons the name myotubular myopathy persists and is widely accepted. As a reference to the term myotubular myopathy (MTM), when a genetic abnormality on the X chromosome was determined to be involved in a substantial percentage of individuals with the myotubular/centronuclear appearance on muscle biopsy, researchers named the gene segment MTM1. Similarly, the protein typically produced by that gene is called "myotubularin".
Қолдау
Жаңадан зардап шеккен отбасыларға көмек көрсету бойынша нұсқауларды беру үшін бірнеше жаһандық қорғау топтары тығыз жұмыс істейді. Джошуа Фрейз қоры - орталық ядролық миопатияларға арналған емдік нұсқаулар үшін жан-жақты ресурс. Құрама Штаттарда туа біткен миопатиясы бар балалар көбінесе тұрғылықты мемлекет басқаратын ерте араласу бағдарламалары (EIP, туылғаннан бастап 3 жасқа дейінгі қызметтерді қамтамасыз ету) арқылы терапиялық қызметтер алады. Бала 3 жасқа толғаннан кейін, Арнайы білім беру қызметі мүгедектер туралы білім беру туралы федералды заңға сәйкес (IDEA) ұсынылады, бұлшықет әлсіздігін тудыратын жағдайларға жатқызылған миопатиялар жарамды болады. IDEA мүмкіндігі шектеулі әрбір оқушының ең аз шектеулер енгізілетін ортада тегін және тиісті мемлекеттік білім алу құқығын қорғауға арналған (идеалда бұл мүмкіндігі шектеулі емес сыныптастарымен біріктірілгенді білдіреді). Орталық ядролық миопатиялар скелет бұлшық еттеріндегі патологияны қамтиды, әдетте мидың қатысы немесе танымдық тапшылықтарсыз. Дегенмен, моторлы кемшіліктер (әлсіздік және оған байланысты кемшіліктер) адамның білім беру бағдарламасына қол жеткізу қабілетін қиындатуы мүмкін (мысалы, кітаптарды көтеру немесе алып жүру қиындықтары, жазу құралын ұстау қиындықтары, мектеп күнінде төзімділік қиындықтары және т.б.). Сонымен қатар, қайталанатын тыныс алу жолдары инфекциялары мектеп күндерін өткізіп алуы мүмкін.
There are several global advocacy groups working closely to educate newly affected families on care guidelines. The Joshua Frase Foundation is a comprehensive resource for care guidelines for Centronuclear myopathies. In the United States, children with congenital myopathies often receive therapy services through Early Intervention Programs (EIP, providing services from birth to 3 years old) administered by the state of residence. After the child is 3 years old, Special Education services are provided under the federal Individuals with Disabilities Education Act (IDEA, with myopathies being eligible when classified under conditions causing muscular weakness). IDEA is meant to protect the rights of every disabled student to receive a free and appropriate public education (FAPE) in the least restrictive environment (ideally meaning integrated with non disabled classmates). Centronuclear myopathies involve pathology at the skeletal muscles, generally without brain involvement or cognitive deficits. Even so, the motor deficits (weakness and associated impairments) may impede in individual's ability to access the educational curriculum (e. g., difficulties lifting or carrying books, difficulties grasping a writing instrument, endurance difficulties throughout the school day, etc.). Further, recurrent respiratory infections may result in missed school days.
Терминология
Орталық ядролық миопатияның барлық түрлері сирек кездесетін болса да, CNM- нің ең көп таралған түрі миотобулярлық миопатия (MTM) болып табылады. (Кейде "центроядролық миопатия" және "миотубулярлық миопатия" терминдері теңестіріледі.) Менопатия бұлшықеттің ауруы. Мио - бұлшықет деген сөзден шыққан, ал пафос - ауру дегенді білдіреді. Миопатияның оншақты түрі бар, бұлшық еттердің әлсіздігіне себеп болатын аурулар тек миопатия ғана емес. Басқа аурулар әлсіздікке себеп болуы мүмкін, мысалы, бұлшық еттің сыртындағы аурулар, оның ішінде мидағы проблемалар (мысалы, инсульт, церебральды паралич, мультипльс склероз) немесе омыртқа миы мен / немесе жүйкедегі проблемалар (мысалы, полиомиелит және омыртқалық бұлшық еттің атрофиясы).
Although all forms of centronuclear myopathy are considered rare, the most commonly known form of CNM is Myotubular Myopathy (MTM). (The terms "centronuclear myopathy" and "myotubular myopathy" are sometimes equated.) Literally, a myopathy is a disease of the muscle tissue itself. Myo derives from the word muscle and pathos means disease. There are dozens of different myopathies, and myopathies are not the only conditions that can cause muscle weakness. Other diseases can cause weakness such as medical conditions affecting sites outside of the muscle itself, including problems in the brain (such as stroke, cerebral palsy, multiple sclerosis), or problems in the spinal cord and/or nerve (such as polio and spinal muscular atrophy).