Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям МакИнтайр (6 наурыз 1806 - 12 шілде 1870) - шотландтық австралиялық пресвитериандық дін қызметкері және педагог.
William McIntyre (6 March 1806 – 12 July 1870) was a Scottish Australian Presbyterian minister and educator.
Ерте өмір
Уильям МакИнтайр Шотландияның Инвернесс графтығының Килмониваг еншісіндегі қой өсіретін Дункан МакИнтайр мен Кэтрин Кеннедидің бесінші ұлы және жетінші баласы болды. Ол 1823 жылы Глазго университетіне оқуға түскенде латын және грек тілдерін жақсы білетін. Ол 1829 жылы магистратураны бітіріп, 1832 жылы діни ілімді бітіріп, Дунон пресвитериімен лицензияланды. Ол ағасы Аллан жүргізген Глазго мектебінде сабақ берді және оны 1837 жылы Гринокта уағыз айтқан доктор Джон Данмор Ланг Австралияға шақырды. Ол өзінің досы Джеймс Форбспен бірге 1837 жылы 29 маусымда Глазгодағы Шотландия шіркеуінің пресвитериі арқылы Австралия үшін тағайындалды. Ол 1837 жылы 7 тамызда Портриден шығып, 1837 жылы 12 желтоқсанда Сиднейге келген Мидлотиан кемесімен 260-ға жуық иммигранттың капелланы болып тағайындалды.
William McIntyre was the fifth son and seventh child of Duncan McIntyre and Catherine Kennedy, who were sheep farmers in the parish of Kilmonivaig, Inverness shire, Scotland. He was proficient in Latin and Greek when he commenced at the University of Glasgow in 1823. He graduated MA in 1829, completed Divinity in 1832, and was licensed by the Presbytery of Dunoon. He taught in a Glasgow school conducted by his older brother Allan and was recruited for Australia by Dr John Dunmore Lang, who heard him preach in Greenock in 1837. He was ordained for Australia with his friend James Forbes on 29 June 1837 by the Church of Scotland Presbytery of Glasgow. He was appointed Chaplain to some 260 immigrants on the Midlothian, which left Portree, Skye on 7 August 1837 and arrived in Sydney 12 December 1837.
Австралиядағы алғашқы қызмет
МакИнтайр Австралиядағы алғашқы гэль тілінде сөйлейтін министр болды және Мидлотианға келген иммигранттар негізінен сол тілде сөйледі. Ланг губернатор Гипске лорд Гленелг оларға топ ретінде қоныстануға рұқсат етілетіндігі туралы ашық кепілдік бергенін жалған айтты, бұл әдеттегі саясатқа қайшы келеді. Көпшілігі Патерсон өзенінің бойындағы Эндрю Лэнгтің қожалығындағы шағын, бірақ өнімді фермаларда қоныстанды. Әсіресе 1857 жылдан бастап олар жаңа жерлер ашылған кезде солтүстікке қарай қозғала бастады және 1864/65 жылғы жалпы пресвитериандық одақтан тыс қалған Шығыс Австралияның пресвитериандық шіркеуіне кірген қауымдардың көпшілігінің өзегін құрады. 1838 жылдың қаңтар айында МакИнтайр Лэнгтің Синодына қосылды, Лэнгтің Австралия колледжінде сабақ берді және Лэнг 1839 жылдың қаңтар айынан 1841 жылдың наурызына дейін шетелде болған кезде Лэнгтің локум-тененсі болып қызмет етті. Ол Ланг Синоды мен Пресвитерияның 1840 жылы қазанда жүзеге асырылған бірлестігін жеңілдетті. 1840 жылы МакИнтайр Мейтлендке шақырылды, бірақ екінші шақырудан кейін 1841 жылдың қыркүйегінде ғана қоныстанды. 1844 жылы 3 сәуірде ол Мэри МакИнтайрмен (1786-1872) тұрмысқа шықты, ол Питер МакИнтайрдың (1783-1842) қарындасы және мұрагері Джеймс Форбс. Олар Майтлендтің шығысындағы Питнакри қонысын өздерінің үйі етті. Питердің мүлкі, оның ішінде жер телімдері мен жерлерге лицензия 25000 фунт стерлингке тең болды, сондықтан Мэри өте бай болды. Балалары жоқ еді, ақшаның көп бөлігі шіркеуге және қайырымдылық мақсаттарына өз уақытында жіберілді.
McIntyre was the first Gaelic speaking minister in Australia and the immigrants who came out on the Midlothian mainly spoke that language. Lang falsely represented to Governor Gipps that Lord Glenelg had given public assurances that they would be allowed to settle as a group, which was contrary to the usual policy. Most became occupiers of small but productive farms on Andrew Lang's estate on the Paterson River. Particularly from 1857 they began to move north as new lands were opened and formed the nucleus of most of the congregations that adhered to the Presbyterian Church of Eastern Australia minority which remained outside the general Presbyterian union of 1864/65. McIntyre joined Lang's Synod in January 1838, taught at Lang's Australian College, and acted as Lang's locum tenens while Lang was overseas from January 1839 to March 1841. He facilitated the union of Lang's Synod and the Presbytery which was accomplished in October 1840. McIntyre was called to Maitland in 1840, but was only settled there in September 1841 following a second call. On 3 April 1844 he was married to Mary McIntyre (1786–1872), the sister and heir of Peter McIntyre (1783–1842) by James Forbes. They made the Pitnacree Estate at east Maitland their home. Peter's estate exclusive of runs and licence for over of land was sworn at not less than £25,000, so Mary was exceedingly wealthy. There were no children and most of the money found its way into church and charitable causes in due time.
Шығыс Австралияның пресвитериан шіркеуі
1846 жылдың қазан айында Макинтайр наразылық білдіргендерді бастап шығып, Шығыс Австралияның пресвитериан шіркеуін құрды. Ол Сиднейдегі алғашқы PCEA шіркеуін, 1846 жылы сатып алынған ескі Питт-стрит қауымдық шіркеуін ішінара қаржыландырды. 1849 жылы Мейтленд қаласында Фри-Черч-стритте әлі күнге дейін бар кірпіш шіркеу ашылды. МакИнтайр православиелік және евангелистік шіркеуді көргісі келді, бірақ 1851 жылы алтын табылғанға дейін жаңадан жауынгерлерді табу қиын болды және таулы және төменгі жерлер арасындағы шиеленістер болды. 1854 жылы ол өзінің ағасы Аллан мен МакКаллохты, ол МакИнтайрдың немересіне үйленген, ПСЕА қызметіне жалдады. МакИнтайр Сиднейдегі Кастлерег көшесі, Сент-Джордж шіркеуіне көшірілді және 20 ақпан 1862 жылы қабылданды. Ол жалақысыз қызмет етті және 12000 фунт стерлингтік қарызды қайтыс болған кезде 5000 фунтқа дейін қысқартты.
McIntyre led those who protested and withdrew to form the Presbyterian Church of Eastern Australia in October 1846. He partly financed the first PCEA church in Sydney, the old Pitt Street Congregational Church purchased in 1846. A brick church still existing was opened in Free Church Street, Maitland in 1849. McIntyre was anxious to see a thoroughly orthodox and evangelistic Church but was hampered by the difficulty of securing recruits prior to the discovery of Gold in 1851 and the tensions between Highlanders and Lowlanders. In 1854 he recruited his brother Allan and James McCulloch, who had married McIntyre's niece, for the PCEA ministry. McIntyre removed to St George's Church, Castlereagh Street, Sydney and was inducted 20 February 1862. He served without stipend and saw the debt of £12,000 reduced to £5,000 by the time of his death.
Әдеби және білім беру жұмысы
МакИнтайр жергілікті жерде оқытылған тұңғыш пресвитериандық діни қызметкерді (Австралия Синоды 1847 жылы тағайындаған Дж. Ол Лэнгтің 1839-1840 жылдары шетелде болған кезінде оның "The Colonist" газетін редакциялады. Ол "Жайлаудағы дауыс" (18461852) атты екі апталық газет шығарды. Оның басты әдеби еңбегі 1854 жылы Эдинбургте жарық көрген Таудағы уағыздың түсіндірмесі болды. Ол 1855 жылы Мейтленд орта мектебін құрды, классиканы қоса алғанда, бірқатар сабақтарды оқыды, ақысыз (1857 59) мектеп директоры болды және мектепті Жаңа Оңтүстік Уэльстегі ең жақсылардың біріне айналдырды. Бірнеше кітапша мен трактатпен қатар, МакИнтайр қайтыс болуына аз уақыт қалғанға дейін ай сайын "Сыбайлас куәлік" (186570) атты басылымын шығарды.
McIntyre supervised the training of the first locally trained Presbyterian minister (J. S. White, ordained by the Synod of Australia in 1847). He edited Lang's newspaper The Colonist during the latter's absence overseas in 1839–40. He conducted a fortnightly paper, The Voice in the Wilderness (1846–1852). His major literary work was an Exposition of the Sermon on the Mount, published in Edinburgh in 1854. He established the high school of Maitland in 1855, took a number of classes, including classics, acted as headmaster without payment (1857–59) and made the school one of the best in New South Wales. As well as a number of booklets and pamphlets, McIntyre published The Testimony monthly (1865–70) until shortly before his death.
Дін бірлігіне деген көзқарас
Шотландияның отаршылдық шіркеулер одағына деген көзқарасы 1857 жылы өзгерді, ал 1859 жылы Викториядағы одақтан бөлек тұрған еркін шіркеудің симпатиясы 1860 және 1861 жылдары Шотландияның еркін шіркеуінің мойындауынан бас тартылды. Сондықтан МакИнтайр Жаңа Оңтүстік Уэльс пресвитериандарының одағы туралы ойлады және ол 1863 жылдың қарашасында қанағаттанарлық негізді қамтамасыз етті деп ойлады; бұл, әрине, Викторияға қарағанда жақсы жасалған негіз болды. Алайда, оның табиғи гэльдік сайлау округінің кейбіреулері Шотландияның қалыптасқан шіркеуіне одақтасқандармен одақтасуды ойламады. 1863 жылдың желтоқсан айында Маклиндегілер сепаратистік бағыттан бас тартты. МакИнтайр ақырында теорияда негіз қанағаттанарлық болғанымен, синдикалистер оны пайдалануды жоспарлаған жоқ деп сендірді. Ол әртүрлі шотланд шіркеулерінің діни қызметкерлерін тең дәрежеде қабылдап, шіркеу қалыптасқан шіркеудің қателіктеріне қатысы бар болды және сондықтан Эрастиандыққа қарсы ПСЕА куәлігін бұзды. Ол бұл - Вестминстерлік сенім сенімнің басқа да ілімдеріне қатысты шындыққа деген көзқарасты білдіретінін түсіндірді. Соңында 22 PCEA министрлерінің 5-і 1864/65 жылы жүзеге асырылған одақтан тыс жалғасты, ал бірнешеуі шын мәнінде жақтамаған. ПЦЭА-да әлі күнге дейін сақталған капелла псалмодиясының практикасы МакИнтайр мен оның әріптестері Эрастиан мәселесі деңгейінде принциптік мәселе ретінде қарастырылмаған. Ол жақсы уағыздаушы, әрі жақсы адам еді. Ол қатаң принциптерге сай өмір сүрген адам еді. Квинсленд штатының премьер-министрі әрі Австралияның Жоғарғы сотының бірінші төрешісі Сэмюэл Гриффит: "Барлығы алғанда, ол ерекше адам болды, ал оның есімі Жаңа Оңтүстік Уэльстің ең беделді адамдарының бірі ретінде есте қалуға лайық", - деп жазды.
Scottish attitudes to colonial church union changed in 1857 and those of Free Church sympathy who stood apart from the union in Victoria in 1859 were refused recognition by the Free Church of Scotland in 1860 and 1861. McIntyre therefore contemplated union of New South Wales Presbyterians and thought he had secured a satisfactory basis in November 1863; it was certainly a better crafted basis than in Victoria. However, some of his natural Gaelic constituency would not contemplate union with those allied to the Established Church of Scotland. Those in Maclean seceded in December 1863. McIntyre ultimately became convinced that while in theory the basis was satisfactory the use which the unionists planned to make of it was not. By receiving ministers from the various Scottish churches on an equal footing, the church became complicit in practical involvement in the errors of the Established Church, he held, and therefore compromised the PCEA testimony against Erastianism. He considered that this signalled an approach to truth that seemed capable of extension to other doctrines of the Westminster Confession of Faith. Ultimately 5 of the 22 PCEA ministers continued outside the union accomplished 1864/65, and several united who were not really in favour. The still maintained practice of a capella psalmody in the PCEA was not regarded as an issue of principle on the level of the Erastian issue by McIntyre and his colleagues. He was an able man, a solid if not winsome preacher. He was a man of firm principles of whom Sir Samuel Griffith, one time Premier of Queensland and the first Chief Justice of the High Court of Australia, wrote: "On the whole he was a remarkable man, and his name deserves to be remembered as one of the foremost worthies of New South Wales."