Кіріспе
Саяси экономикадағы жазушылар тобы Регламенттік мектеп - саяси экономика мен экономикадағы жазушылар тобы, оның шығу тегі 1970-ші жылдардың басында Францияға барып тығылады, онда француз экономикасында экономикалық тұрақсыздық пен стагфляция кең тараған. Регуляция терминін француз Дестанн де Бернис енгізді, ол бұл әдісті Маркстік экономикалық талдауды жаңарту үшін жүйелер теориясы ретінде пайдалануды мақсат етті. Бұл жазушылар құрылымдық марксизмнің, Анналь мектебінің, институционализмнің, Карл Поланьидің субстантивистік көзқарасының және Чарльз Беттелгеймнің теориясының ықпалында болды және жаңа экономикалық (осылайша әлеуметтік) формалардың пайда болуын қазіргі тәртіптегі шиеленістер тұрғысынан көрсетуге тырысты. Олар тарихи түрде белгілі бір капитал жинақтау жүйелері қалай "регуляризация" немесе тұрақтандыруға қызығушылық танытатындықтан, олардың тәсілі "регуляция тәсілі" немесе "регуляция теориясы" деп аталады. Бұл көзқарас Мишель Аглиеттаның монографиясында пайда болған болса да Капиталистік реттеу теориясы: АҚШ тәжірибесі (Версо, 1976) және басқа париждіктер, мысалы, Роберт Бойер танымал етті. Бұл теория немесе тәсіл капиталистік экономиканы әлеуметтік және институционалдық жүйелердің функциясы ретінде қарастырады және тек экономиканы реттеудегі үкіметтің рөлі ретінде емес, бірақ соңғысы бұл тәсілдің негізгі бөлігі болып табылады.
The regulation school is a group of writers in political economy and economics whose origins can be traced to France in the early 1970s, where economic instability and stagflation were rampant in the French economy. The term régulation was coined by Frenchman Destanne de Bernis, who aimed to use the approach as a systems theory to bring Marxian economic analysis up to date. These writers are influenced by structural Marxism, the Annales School, institutionalism, Karl Polanyi's substantivist approach, and theory of Charles Bettelheim, among others, and sought to present the emergence of new economic (and hence social) forms in terms of tensions within existing arrangements. Since they are interested in how historically specific systems of capital accumulation are "regularized" or stabilized, their approach is called the "regulation approach" or "regulation theory". Although this approach originated in Michel Aglietta's monograph A Theory of Capitalist Regulation: The US Experience (Verso, 1976) and was popularized by other Parisians such as Robert Boyer, This theory or approach looks at capitalist economies as a function of social and institutional systems and not just as government's role in the regulation of the economy, although the latter is a major part of the approach.
Жинақтау режимдері мен реттеу тәсілдері
Регуляция теориясы саяси экономиканың тарихи өзгерісін екі орталық ұғым арқылы талқылайды, "жинақтау режимі немесе жинақтау режимі" (AR) және "регуляция режимі" (MR). Жинақтау режимі тұжырымдамасы теоретиктерге өндірістің, айналымның, тұтынудың және бөлудің капиталды уақыт өте экономиканы тұрақтандыруға бағытталған түрде ұйымдастыру мен кеңейту жолдарын талдауға мүмкіндік береді. Ален Липиц "Жаңа экономикалық тәртіпке қарай" еңбегінде Фордизмнің аккумуляциялық режимін жаппай өндірістен, қосылған құннан үлесті үлестен және кәсіпорынның табыстылығының тұрақтылығынан тұратын, зауыттың толық қуаттылықпен және толық жұмыспен қамтылатын режим ретінде сипаттайды (6-бет). МР - бұл АР-дың жұмыс істеу контекстін қамтамасыз ететін институционалдық заңдар, нормалар, мемлекет формалары, саясат парадигмалары және басқа да практикалар жиынтығы. Әдетте, ол ақша нысанын, бәсекелестік нысанын, жалақы нысанын, мемлекеттік нысанын және халықаралық режимді қамтиды деп айтылады, бірақ ол бұдан да көп элементтерді қамти алады. Жалпы алғанда, МР-лер ӨР-ге қолайлы және қолдаушы ортаны қамтамасыз ету арқылы қолдау көрсетеді, онда ӨР-ге олар орындауы керек нұсқаулар беріледі. Екі жақ арасында шиеленістер туындаса, дағдарыс туындауы мүмкін. Осылайша бұл тәсіл Маркстың тарихи өзгерістерді сипаттауына сәйкес келеді, ол өндіріс күштерінің және қатынастарының арасындағы қарама-қайшылықтармен қозғалады (тарихтық материализмді қараңыз).
Аударма және анықтама
Боб Джессоп терминнің қиындықтарын "Капиталистік экономиканы басқару" кітабында былайша түйіндейді: "РА саяси экономиканың талдауын азаматтық қоғам мен мемлекет талдауымен біріктіруге тырысады, олар капитал қатынастарын қалыпқа келтіру үшін қалай өзара әрекеттесетінін және капитал жинақтауының жанжалдық және дағдарыстық жолдарын басқаруға қалай ықпал ететінін көрсетуге тырысады. Осы мағынада, реттеуді реттеу немесе қалыптандыру деп механикалық түрде аудару жақсырақ және аз болуы мүмкін" {Jessop, 2006, p.4}. Сондықтан, regulation термині міндетті түрде "регуляция" деп аударылмайды. Регуляция теориясында мемлекеттік іс-қимыл мағынасындағы реттеудің де орны бар.
Дағдарыс
Регламенттік экономистер циклдік және құрылымдық дағдарыстарды ажыратады. Олар тек қана құрылымдық дағдарыстарды зерттейді, яғни реттеудің дағдарысы. Осы айырмашылықтан олар институционалдық құрылымдағы әртүрлі бұзылыстарды түсіндіретін дағдарыс типологиясын жасады. Оның бастапқы мақсаты бойынша, бұл Фордтық реттеу тәсілі бұзылуын түсіну болды: Экзогендік дағдарыстар сыртқы оқиғаға байланысты; олар өте алаңдатады, бірақ реттеу тәсіліне қауіп төндіре алмайды, тіпті жинақтау тәсіліне де қауіп төндіре алмайды. Неоклассикалық экономистер (немесе рационалды күту мектебінің экономистері) барлық дағдарыстар экзогенді деп санайды. Эндогендік дағдарыстар - бұл циклдік дағдарыстар, олар қажет және болмай қалмауы мүмкін, өйткені олар институционалдық формалардың үлкен нашарлауысыз кеңейту кезеңінде жинақталған тепе-теңсіздіктерді жоюға мүмкіндік береді. Бұл дағдарыстар капитализмнің жұмыс істеуінен ажырамас. Регуляциялау тәсілі дағдарысы: төмендеу спиральінен құтылу мүмкін емес, институционалдық нысандар мен мемлекеттің экономикаға араласу тәсілдері өзгертілуі керек. Ең жақсы мысал 1929 жылғы дағдарыс, онда нарық күштерінің еркін ойыны мен бәсекелестік кеңейтудің жаңа кезеңіне әкелмеді. Аккумуляция тәсілі дағдарысы институционалдық формаларды қатты өзгертпей ұзақ мерзімді өсуді жалғастыру мүмкін емес дегенді білдіреді. 1929 жылғы дағдарыс - бұл ең жақсы мысал: соғыстар аралығы - бұл жаппай өндіріспен сипатталатын, жаппай тұтынусыз жинақтау режимінен жаппай өндіріс пен жаппай тұтынуды біріктіретін режимге көшуді білдіреді.
Exogenic crises are due to an external event; they can be very perturbing but cannot endanger the mode of regulation, and even less the mode of accumulation. Neoclassical economists (or economists of the school of rational anticipations) consider that all crises are exogenic. Endogenous crises are cyclical crises that are necessary and inevitable, for they make it possible to cancel imbalances accumulated during the phase of expansion without major deterioration of institutional forms. These crises are inseparable from the operation of capitalism. The crisis of the mode of regulation: unable to avoid a downward spiral, institutional forms and the ways the state intervenes in the economy must be modified. The best example is the crisis of 1929, where the free play of market forces and competition did not lead to a renewed phase of expansion. The crisis of the mode of accumulation means that it is impossible to continue long term growth without major upheaval of institutional forms. The crisis of 1929 is the best example: the interwar period marks the passage from a mode of accumulation characterised by mass production without mass consumption to a mode incorporating both mass production and mass consumption.
Қазіргі дамуы
1980 жылдан бастап Регламенттік мектеп басқа да әлеуметтік-экономикалық деңгейлерде зерттеулерді дамытты: фирмалар, нарықтар мен салалар (азық-түлік және ауыл шаруашылығы, автомобиль, банк қызметі); даму және жергілікті аймақтар ("регламенттік, секторлар мен аумақтар" зерттеулер семинары); Франция мен АҚШ-тан басқа дамушы елдер немесе дамыған экономикалар (Оңтүстік Корея, Чили, Бельгия, Жапония, Алжир және т.б.). ): жаһанданудың саяси экономикасы (капитализмдердің, саясаттың және фирмалардың әртүрлілігі). Осылайша, оның әдістері институционалдық макроэкономикадан бастап сандық және сапалық әдістермен бірге дискурстарды талдауға дейін жетеді.