Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Семен Васильевич Рудниев (Семён Васи́льевич Ру́днев; Семен Васи́льович Ру́днєв, румынша: Semen Vasyliovych Rudniev) (27.02.1899 - 4.08.1943) - Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кеңес партизандық қозғалысының жетекшілерінің бірі және Сид Ковирпак бастаған Украинадағы партизандық топтың халық комиссары.
Semyon Vasilyevich Rudniev (Семён Васи́льевич Ру́днев; Семе́н Васи́льович Ру́днєв, romanized: Semen Vasyliovych Rudniev) (February 27, 1899 – August 4, 1943) was one of the leaders of Soviet partisan movement during World War II and People's Commissar in the partisan group operating in Ukraine and led by Sydir Kovpak.
Ерте өмір
Рудниев қазіргі Сум облысындағы шаруа отбасында дүниеге келген. Жасөспірім кезінде Рудниев Санкт-Петербургке көшіп барып, Руссо-Балт зауытында ұстаздықпен шәкірт болады. Рудниев большевиктер қозғалысының белсенді мүшесі болды және 1917 жылдың наурыз айында партияға қосылды. Болшевиктер парақшаларын таратқаны үшін Рудниев Виборг түрмесіне жіберілді. Ол Қазан төңкерісі кезінде Қысқы сарайға шабуылға қатысты. 1918 жылы Руднев Қызыл Армияға қосылды. Алғашында взвод командирі, кейін 42-ші атқыштар дивизиясының 373-ші атқыштар полкінің партиялық ұйымдастыру хатшысы болды. Содан кейін Донецк Еңбек Армиясының саяси бөлімінің комиссары болды. Содан кейін ол 15-ші атқыштар дивизиясының 44-ші атқыштар полкінің комиссары болды. Рудниев Ресей Азамат соғысының Оңтүстік майданында соғысты. 1939 жылы мамыр айында РСФСР Қылмыстық кодексінің 58-бабы бойынша өлім жазасына кесілетін қылмыс жасады деп айыпталды. Рудниев бастапқыда өзінің бекіністі аймағында троцкистік ұйым құрғанын мойындады, бірақ тыңшылық пен саботаж туралы айыптауларды мойындаудан бас тартты. Көп ұзамай ол өзінің мойындауын қайтарып, оны мәжбүрлеумен жасағанын айтты. 1939 жылдың шілдесінде оның ісі Кеңес Одағының Жоғарғы Сотының әскери коллегиясына қарауға жіберілді, бірақ кейін 2-ші Қызыл Ту армиясының әскери трибуналына қайта жіберілді. Сот қайта қаралғаннан кейін Руднев түрмеден босатылды. Көп ұзамай денсаулығына байланысты ауруханадан шығарылып, Путьевлге оралды. 1940 жылы ОСОАВИЯХИМ аудандық кеңесінің төрағасы болды. 1944 жылдың 4 қаңтарында Рудниевке партизандық шайқастардағы ерлігі үшін Совет Одағының Батыры атағы мен Ленин ордені табысталды. 1946 жылдың шілдесінде Зариччиядағы Делятинге жақын орманда Рудниевтің денесі бар жаппай қабір табылды. Ол Яремчеде жерленді.
Rudniev was born in a peasant family in what is now Sumy region. As a teenager Rudniev moved to Saint Petersburg and became an apprentice carpenter at the Russo Balt Factory. Rudniev became an active member of the Bolshevik movement and joined the party in March 1917. For distributing Bolshevik leaflets, Rudniev was sent to the Vyborg prison. He participated in the assault on the Winter Palace during the October Revolution. In 1918, Rudniev joined the Red Army. At first, he served as a platoon commander, but later became secretary of party organization for the 373rd Rifle Regiment of the 42nd Rifle Division. He then became a commissar for the Donetsk Labour Army's political department. He then became assistant commissar of the 44th Rifle Regiment of the 15th Rifle Division. Rudniev fought on the Southern Front of the Russian Civil War. and in May 1939 charged with committing crimes under Article 58 of the RSFSR Penal Code, which carried the death penalty. Rudniev initially confessed to creating the Trotskyist organization in his fortified area but refused to confess to espionage and sabotage charges. He soon retracted his confession, stating that it was made under duress. In July 1939, his case was sent for review to the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union, but was then sent back to the military tribunal of the 2nd Red Banner Army. After a retrial, Rudniev was released from prison. He was soon discharged for health reasons and returned to Putyvl. In 1940, he became the chairman of the OSOAVIAKHIM district council. On 4 January 1944, Rudniev was posthumously awarded the title Hero of the Soviet Union and the Order of Lenin for bravery in the partisan battles. In July 1946, a mass grave containing Rudniev's body was discovered in a forest near Deliatyn in Zarichchia. He was reburied in Yaremche.
Даулар
Кеңес Одағы құлағаннан кейін кейбір тарихшылар Рудниевтің өмірі мен өлімі туралы ресми нұсқаға күмән келтіре бастады. Ашылған кеңестік мұрағаттарға сүйене отырып, кейбір зерттеушілер Рудниевтің стратегияға және (әсіресе, азаматтық адамдарға қатысты) Мәскеудегі Украина партизандық қозғалысының штабы (Український Штаб Партизанского Руху, УШПР) бұйырған тәсілдерге берілмегенін мәлімдеді. Бұл Рудниевтің Сидир Ковпакпен және жоғары дәрежелі НКВД агенті Иван Сиромолотныймен (соңғысы Ковпак пен Рудниевпен радио арқылы байланысып отырған) қақтығыстарына себеп болды. Осы зерттеушілердің айтуынша, Руднев Украина Халық Армиясының күштерімен ынтымақтастық жасауға тырысқан. Рудниевті өзінің жеке радиооператоры Анна Туркина (Мәскеуде оқыған әйел) Сиромолотныйдың тікелей бұйрығымен өлтірген болуы мүмкін деген болжам бар. Алайда, Украинаның Ұлттық естелік институтының жетекшісінің орынбасары Дмитрий Веденеевтің айтуынша, оқиғаның бұл нұсқасы дұрыс емес.
After the fall of the Soviet Union, some historians began questioning the official version of Rudniev's life and death. Basing on disclosed Soviet archives, some researchers alleged that Rudniev was not committed to strategy and approaches (especially regarding civilians) dictated by the Moscow based Ukrainian Partisan Movement Headquarters (Український Штаб Партизанського Руху, УШПР)). This supposedly caused Rudniev's conflicts with both Sydir Kovpak and high ranked NKVD agent Ivan Siromolotnyi (the latter was interacting with Kovpak and Rudniev from Moscow over the radio). According to these researchers, Rudniev was attempting to collaborate with Ukrainian People's Army forces. suggest that Rudniev might have been assassinated by his personal radio operator, Anna Turkina (a woman trained in Moscow) by a direct order from Siromolotnyi. However, according to deputy head of the Ukrainian Institute of National Remembrance Dmitry Vedeneyev, this version of events is untrue.