Кіріспе

Мысырлық Пафнуций Фебский, сондай-ақ Пафнуций Исповедник деп аталатын, күмәнді тарихи ерте христиан тұлғасы, Ұлы Антонийдің шәкірті және төртінші ғасырдың басында Жоғарғы Тебайда қаласының епискобы болған. Кейбіреулер оны 325 жылы өткен Никеядағы бірінші соттың көрнекті мүшесі деп санайды. Оның есімі де, қайтыс болған күні де белгісіз.

Өмір

Пафнутий египеттік, Ұлы Антонийдің шәкірті, кейіннен төртінші ғасырдың басында Жоғарғы Тебейдегі қаланың епискобы болды. Ол өзінің христиандық сенімдері үшін қудаланды, сол жағында ақсап, оң көзінен айырылды, император Максиминнің тұсында сенім үшін, содан кейін ол шахтаға сотталды. Кейбір деректер бойынша, Никеяның бірінші соборында ол Ұлы Константиннің құрметінен айырылмайды. Пафнуций бірінші экуменикалық соборда болды. Бұл жердегі епископтардың көбісі, Эльвирадағы соттың епископтарға, діни қызметкерлерге, дьякондарға және дьяконның көмекшілеріне некелесуге тыйым салған ережесін ұстанды. Кейбір көне жазушылар Пафнуцийдің өз әріптестерінен бұл міндетті діни қызметкерлерге жүктемеуді өтінгенін айтады. Ол " шіркеудің ежелгі дәстүріне" сәйкес, тек қана ерлі-зайыптылықтан бас тартқандар ғана ерлі-зайыптылықтан бас тартуды жалғастыруы керек, бірақ, екінші жағынан, " ешбір адам әйелінен ажыратылмауы керек, өйткені ол әлі тағайындалмаған кезде біріктірілген ". Пафнутий, Гераклеялық Потомон және басқа да 47 египет епискобы 335 жылы Тирдің бірінші Синодына Әулие Афанасийді ертіп барды. Византиялық католик және Шығыс православие христиандары оны 19 сәуірде атап өтеді.

Тарихилығы

Пафнуцийдің бар екендігіне тарихшы Фридрих Винкельманн күмән келтіреді, өйткені ол Афанасийдің сөздерімен ешқашан аталмаған, ол да ариандыққа қарсы күресті. Сонымен қатар, Сократтың "Шоластикустың шіркеу тарихы" Пафнутий туралы ең көне сақталған дереккөз, ол туралы жалпыға бірдей өте аз сілтемелердің бірі болып табылады. Бірінші Экуменикалық Кеңеске оның қатысуы бірнеше рет дау туды, оның ішінде канондық құқық тарихшысы Альфонс Мария кардинал Стиклер де болды. Стиклер Пафнутийдің кеңесте болғанын кеңес тарихшысы Кесариялық Евсевий ешқашан атамаған және кеңес мүшесімен жеке сөйлескен деп санайтын Сократ мұны жасауға тым кеш туылған деп айтады. Ол сондай-ақ, Трулло Синоды (691) діни қызметкерлердің некелесуіне рұқсат бергенде Пафнутий оқиғасын атамағандығын атап өтті. Ал басқа жағынан Пафнуцийдің аңызын қорғаған бірнеше атақты ғалымдар да болды. Негізгі аргументтерді Карл Йозеф фон Хефеле өзінің Conciliengeschichte (1855) еңбегінде келтірді, ал оның орнын басып, Тюбингендегі католик теология факультетінің мұрагері Франц Ксавер фон Фанк, сондай-ақ басқа да белгілі тарихшылар, мысалы, Эльфеж Ваканд, беделді Dictionnaire de théologie catholique (1905) және Анри Леклерк, Histoire des conciles (1908) мақаласында. Вакандтың ұстанымы ғалымдардың арасында кеңінен танылды. Hefele-дің түпнұсқалық пікірі төменде келтірілген. Албан Батлер былай дейді: "Басқа жазушылардың үндемеуіне байланысты және Киелі Жером, Киелі Эпифаний және басқалардың куәліктеріне байланысты Беллармин мен Орси Сократ пен Созоменнің бұл оқиғада дұрыс емес ақпарат алған деп күдіктенді. Алайда, бұл оқиғада ешбір жағымсыз нәрсе жоқ, өйткені сол кезде кейбір үйленген ер адамдарға қарсы тым қатаң заң шығару ақылға қонымсыз болып көрінуі мүмкін, өйткені кейбір түсініксіз шіркеулерде олар мұндай жағдайсыз тағайындалған болуы мүмкін еді".