Кіріспе

Даджлинг ауданының халқының басым бөлігі қаланың бастапқы дамуында жұмыс істеген жергілікті және көшіп келген жұмысшылардың ұрпақтарынан тұрады. Олардың ортақ тілі Непал тілі Үндістанда мемлекеттік және федералды деңгейде ресми түрде танылса да, бұл танылу аймаққа экономикалық жетістіктер әкелген жоқ, сондай-ақ саяси дербестікке де жеткілікті мүмкіндік бермеді. "Шаян плантацияларында мақтаныш пен тәуелділік мәдениеті қалыптасты, жұмыс орындары біркелкі болды, бірақ тұрғын үйді отбасыдағы жұмысшы мұра ете алады. Дарджилингтің халқының саны жылдар бойы едәуір өсті. Көптеген жергілікті жастар мемлекеттік мектептерде білім алып, өздерінің біліктіліктеріне сай жұмыс таба алмағандықтан, көшіп-қонуға кірісіп кетті. Солтүстік-шығыс Үндістанның басқа аймақтарынан көшіп келгендер сияқты, олар да кейбір Үндістан қалаларында кемсітушілік пен нәсілшілдікке ұшырайды.

Көші-қон

Маусымдық көші-қон ұзақ уақыт бойы жергілікті сипатта болса да, әсіресе төменгі табысты топтар арасында, орта таптағы жастар арасында қомақты көші-қон 21 ғасырда орын алады. Дарджилингтегі білімді жастардың көбі көшіп кетуде, себебі жұмыс орындарының өсуі жоғары білімді адамдардың санымен қатар жүрмейді. Сүйікті бағыттар үш топқа бөлінеді: Сиккимдегі көрші Гангток пен Дарджилинг тауларының етегіндегі Солтүстік Бенгалиядағы Силигури; Дели, Калькутта, Бангалор және Мумбай сияқты үлкен жан-жақты қалалар; Непалдың астанасы Катманду, Покхара, Бутуал және Нараянгарх, олар өзін ыңғайлы сезінетін тілдік мәдениет бар. Көші-қоншылар, әдетте, білім деңгейі мен экономикалық артықшылықтарға қол жеткізуі бойынша ерекшеленеді: жоғары білім алу және кәсіби мансап құру үшін көшіп келушілер, олардың ішінде инженерлік және журналистика; және жедел жұмысқа орналасуды іздеушілер, олардың ортақ таңдаулары арасында байланыс орталықтары, сұлулық салондары және кнедлинг стендтері бар. Көші-қоншылардың екі тобы да Үндістанның ірі қалаларында нәсілшілдік пен экономикалық және әлеуметтік кемсітушілікке ұшырады.