Кіріспе

Иық жапсырмалары - көптеген контакттық спорт түрлерінде, мысалы, футбол, лакросс және шайбалы хоккейде және рингте сияқты контактсыз спорт түрлерінде қолданылатын қорғаныш жабдықтарының бір бөлігі. Қазіргі заманғы иық төсеніштерінің көпшілігі қатты пластикалық сыртқы жабыны бар соққы сіңіретін көбік материалдан тұрады. Бұйымдар әдетте пайдаланушы өлшемін реттеу үшін байлай алатын ніттермен немесе баулармен бекітіледі.

Тарих

Бірінші футбол иық жапсырмаларын Принстон университетінің студенті Л. П. Смок 1877 жылы жасаған. Олар былғары мен жүннен жасалған, жұқа әрі жеңіл болғандықтан, көп қорғаныш бермейтін. 1900 жылдардың алғашқы жылдары көптеген жас футболшылар спорттың қатыгездігі мен жеткілікті қорғаныс жетіспеушілігіне байланысты спортпен айналысқан кезде қаза тапты. 1905 жылы президент Теодор Рузвельт спортты тазарту бастамасын қолға алды. Ол футболды қауіпті спорт деп айыптады және спорттың заңды болатындай болу үшін белгілі бір шаралар қабылдау қажет деп атап өтті. Бұл иық жапсырмалары ойыншылардың киімдеріне тігіліп, бөлек киім ретінде киінбейді. Поп Уорнер ойыншыларына ең алғаш иық жапқыш кигізген. Карлайл Индиан Индустриалдық мектебінде жаттықтырушы болған кезде, ол мақтадан емес, талшықтан жасалған жапсырмаларды алғаш қолданды. Дәстүрлі, бөлек, бас үстіндегі иық төсеніштері алғаш рет 1910 жылы пайда болды, бұл футболды қауіпсіз спортқа айналдыруға көмектеседі. Бұл әлі күнге дейін қолданылатын бірдей стильдегі иық төсеніштер. Алайда, көптеген ойыншылар 1950 жылға дейін иық төсеніштерін қолданбаған. 1960 жылдары жаңа технология компанияларға қатты пластиктен жасалған сыртқы қабығы бар көбіктен жасалған иық жапсырмаларын шығаруға мүмкіндік берді, бұл соққы кезінде жақсартылған қорғаныс ұсынады. Бұл төсеніштердің кемшілігі - олардың желдету жүйесі жоқ. Желдетудің шектеулі болуы ойыншылардың сусыздануына себеп болды. Бұл мәселе 1990 жылдары синтетикалық талшықтар қосылғанда шешілді, бұл иық жақтауларын дем алуға ыңғайлы етті.