Кіріспе

1979 жылы Боб Вудвард пен Скотт Армстронгтың "Ағалар: Жоғарғы Соттың ішінде" деген кітабы жарық көрді. Бұл кітапта Уоррен Бергердің АҚШ-тың Бас судьясы болған алғашқы жылдары АҚШ Жоғарғы Сотының "көрнеу артында" болған оқиғалар баяндалады. Кітап 1969 жылдан бастап 1975 жылға дейінгі кезеңді қамтиды. Вудвардтың "рекордтан тыс" көздерді қамтитын жазу техникасын қолдану арқылы кітап 1970-жылдардан бастап соттың кейбір даулы шешімдеріне әкелген талқылаулар туралы есеп береді. Кітапта 1974 жылы Жоғарғы Соттың АҚШ-тың Никсонға қарсы іс-қатысындағы бір ауыздан қабылданған шешімі назарға алынды, онда президент Ричард Никсонның Уотергейтті кассеталарын беруге заңды түрде міндетті екендігі туралы шешім қабылданды. 1985 жылы судья Поттер Стюарт қайтыс болғаннан кейін Вудвард Стюарттың "Ағалар" ұйымының негізгі көзі болғанын айтты. Кітап 1969 жылы АҚШ Сенаты президент Линдон Джонсонның 1968 жылы Аби Фортасқа Бас судьялық лауазымға көтерілуіне рұқсат бермегеннен кейін, Бас судья Эрл Уорреннің Жоғарғы Соттан кетуімен басталады. Президент болып жаңадан тағайындалған Ричард Никсон әділ судья Поттер Стюартқа кандидатура ұсынуды ойлады, бірақ сонда судья Уоррен Бергерді таңдады. Бургердің табысты расталуынан кейін Республикашылдар партиясы либералды Уоррен сотының шешімдерін қайтаруды бастайды. Джон Маршалл Харлан II соттың консервативті жағын құраған, оған Байрон Уайт қосылған, ал Уильям Дуглас, Уильям Бреннан және Тюргуд Маршалл сол жаққа көшті. Айтқыш ретінде қызмет еткен Поттер Стюарт Юго Блэкпен бірге Жоғарғы соттың идеологиялық орталығы ретінде бейнеленді. Кітап барысында Вудвард пен Армстронг алты қосымша судьяның кандидатурасын, соның ішінде Сенат Клемент Хейнсворт пен Г. Харрольд Карсвеллдің Абе Фортасқа мұрагер болуын қабылдамауын суреттейді. Хьюго Блэк пен Джон Маршалл Харлан II-ді Льюис Ф. Пауэлл-младший және Уильям Ренквистпен ауыстыру Бургер сотының консервативтілігін нығайтады, ал кітап Уильям Дуглас 1974 жылдың соңында инсульт алып, Джеральд Фордқа Джон Пол Стивенсті өзінің мұрагері етіп тағайындауға мүмкіндік берді. Дюглас Фордты 1970 жылы оған импичмент жасауға тырысқан кезде жек көретін болса, Стивенс соттың либералды блогын басқарды. Басқалар Уоррен Бургерді өркөкірек, айлакер және ақыл-ойы орташа деп сипаттады. Кітапта Уильям Дугластың да сынға алынатыны айтылады. Ол Американың ең ұлы заңгерлерінің бірі болғаннан кейін, "жаман, ашулы, ысырапшыл балаға" айналды. Вудвард пен Армстронг, сондай-ақ, Тургуд Маршаллды интеллектуалды жалқау және бейжай деп айыптайды, оны заңгер Марк Тушнет нәсілдік айыптау ретінде суреттеді. Кітаптың дұрыстығына кейбір судьялар, әсіресе Бреннан күмән келтірді, ол жеке түрде оны "жаман қағаз" деп атады.

Нақты сын

1972 жылы баскетболға қарсы сенімсіздік туралы іс бойынша Су тасқыны Куна қарсы, судья Гарри Блэкмэн американдық қоғамда бейсболдың рөлін көрсету үшін 70-тен астам бейсбол ұлыларының тізімін алғашқы жобаны таратты. Армстронг пен Вудвард оның судья Тургуд Маршалл бұған итермелегенше, афроамерикалық ойыншыларды енгізбегенін мәлімдеді. Алайда, 1986 жылы сот төрешісі Уильям О. Дугластың құжаттары жұртшылыққа ашылған кезде, Джеки Робинсон, Рой Кампанелла және Сатчел Пейдж есімдері сот төрешісі Блэкмунның бірінші жобасына енгізілген болатын. 1972 жылғы Мур Иллинойсқа қарсы іске қатысты Армстронг пен Вудвард судья Уильям Бреннанның жаңа сот жүргізу үшін дауыс бермегенін мәлімдеді, өйткені ол судья Гарри Блэкмунның бас судья Уоррен Бергерден сенімділігі мен тәуелсіздігін арттыруға тырысты, бұл Блэкмунның басқа да істерде дауыс беруіне мүмкіндік берді. Заң жазушысы Энтони Льюис жоғары соттың клерктерінің сұхбаттарына сүйене отырып, бұл кездейсоқ "доға алмасу" болмаған деп дәлелдеді.

Қабылдау

Бір шолуда педагог Джин Никол кітаптың заң қызметкерлерінің жазбаның көпшілігін қадағалауы туралы мәлімдемесінің негізгі істердің тарихын осы қызметкерлерден алудан алалаушылықты көрсеткенін айтты. Никол осыған ұқсас кітапты соңғы онжылдықтардағы либералды шешімдерден кейін консервативті заңға қарсы заң қызметкерлерінің әсері ретінде Уоррен Бургерді тым теріс суреттеуі үшін сынға алды. Сонымен қатар, Никол кітаптың Жоғарғы Сот судьяларының жеке өміріне тым көп көңіл бөлгені Уоррен Бергер мен Уильям Ренквистке қатысты этикалық мәселелерді дұрыс елемеуге әкелді деп санайды.