Кіріспе
1979 жылы Боб Вудвард пен Скотт Армстронгтың "Ағалар: Жоғарғы Соттың ішінде" деген кітабы жарық көрді. Бұл кітапта Уоррен Бергердің АҚШ-тың Бас судьясы болған алғашқы жылдары АҚШ Жоғарғы Сотының "көрнеу артында" болған оқиғалар баяндалады. Кітап 1969 жылдан бастап 1975 жылға дейінгі кезеңді қамтиды. Вудвардтың "рекордтан тыс" көздерді қамтитын жазу техникасын қолдану арқылы кітап 1970-жылдардан бастап соттың кейбір даулы шешімдеріне әкелген талқылаулар туралы есеп береді. Кітапта 1974 жылы Жоғарғы Соттың АҚШ-тың Никсонға қарсы іс-қатысындағы бір ауыздан қабылданған шешімі назарға алынды, онда президент Ричард Никсонның Уотергейтті кассеталарын беруге заңды түрде міндетті екендігі туралы шешім қабылданды. 1985 жылы судья Поттер Стюарт қайтыс болғаннан кейін Вудвард Стюарттың "Ағалар" ұйымының негізгі көзі болғанын айтты. Кітап 1969 жылы АҚШ Сенаты президент Линдон Джонсонның 1968 жылы Аби Фортасқа Бас судьялық лауазымға көтерілуіне рұқсат бермегеннен кейін, Бас судья Эрл Уорреннің Жоғарғы Соттан кетуімен басталады. Президент болып жаңадан тағайындалған Ричард Никсон әділ судья Поттер Стюартқа кандидатура ұсынуды ойлады, бірақ сонда судья Уоррен Бергерді таңдады. Бургердің табысты расталуынан кейін Республикашылдар партиясы либералды Уоррен сотының шешімдерін қайтаруды бастайды. Джон Маршалл Харлан II соттың консервативті жағын құраған, оған Байрон Уайт қосылған, ал Уильям Дуглас, Уильям Бреннан және Тюргуд Маршалл сол жаққа көшті. Айтқыш ретінде қызмет еткен Поттер Стюарт Юго Блэкпен бірге Жоғарғы соттың идеологиялық орталығы ретінде бейнеленді. Кітап барысында Вудвард пен Армстронг алты қосымша судьяның кандидатурасын, соның ішінде Сенат Клемент Хейнсворт пен Г. Харрольд Карсвеллдің Абе Фортасқа мұрагер болуын қабылдамауын суреттейді. Хьюго Блэк пен Джон Маршалл Харлан II-ді Льюис Ф. Пауэлл-младший және Уильям Ренквистпен ауыстыру Бургер сотының консервативтілігін нығайтады, ал кітап Уильям Дуглас 1974 жылдың соңында инсульт алып, Джеральд Фордқа Джон Пол Стивенсті өзінің мұрагері етіп тағайындауға мүмкіндік берді. Дюглас Фордты 1970 жылы оған импичмент жасауға тырысқан кезде жек көретін болса, Стивенс соттың либералды блогын басқарды. Басқалар Уоррен Бургерді өркөкірек, айлакер және ақыл-ойы орташа деп сипаттады. Кітапта Уильям Дугластың да сынға алынатыны айтылады. Ол Американың ең ұлы заңгерлерінің бірі болғаннан кейін, "жаман, ашулы, ысырапшыл балаға" айналды. Вудвард пен Армстронг, сондай-ақ, Тургуд Маршаллды интеллектуалды жалқау және бейжай деп айыптайды, оны заңгер Марк Тушнет нәсілдік айыптау ретінде суреттеді. Кітаптың дұрыстығына кейбір судьялар, әсіресе Бреннан күмән келтірді, ол жеке түрде оны "жаман қағаз" деп атады.
The Brethren: Inside the Supreme Court is a 1979 book by Bob Woodward and Scott Armstrong. It gives a "behind the scenes" account of the United States Supreme Court during Warren Burger's early years as Chief Justice of the United States. The book covers the years from the 1969 term through the 1975 term. Using Woodward's trademark writing technique involving "off the record" sources, the book provides an account of the deliberations leading to some of the court's more controversial decisions from the 1970s. The book significantly focused on the Supreme Court's unanimous 1974 decision in United States v. Nixon, which ruled that President Richard Nixon was legally obligated to turn over the Watergate tapes. In 1985, upon the death of Associate Justice Potter Stewart, Woodward disclosed that Stewart had been the primary source for The Brethren. The book begins with the 1969 exit of Chief Justice Earl Warren from the Supreme Court after the U. S. Senate refused to allow President Lyndon Johnson to elevate sitting Associate Justice Abe Fortas to Chief Justice in 1968. Newly inaugurated as president, Richard Nixon considered nominating moderate Justice Potter Stewart, but ends up selecting Judge Warren Burger. Upon Burger's successful confirmation, the Republican Party begins pursuing reversals of liberal Warren Court decisions. John Marshall Harlan II comprised the more conservative side of the court, often joined by Byron White, while William Douglas, William Brennan and Thurgood Marshall took up the left. Serving as the narrator, Potter Stewart was portrayed as the Supreme Court's ideological center alongside Hugo Black. Over the course of the book, Woodward and Armstrong portray the nominations of six additional justices, including the Senate's rejection of Clement Haynsworth and G. Harrold Carswell as successors to Abe Fortas. The replacement of Hugo Black and John Marshall Harlan II with Lewis F. Powell Jr. and William Rehnquist reinforces the Burger Court's conservatism, and the book ends with William Douglas suffering a stroke at the end of 1974, allowing Gerald Ford to appoint John Paul Stevens as his successor. While Douglas despised Ford over a 1970 attempt to impeach him, Stevens would ultimately lead the court's liberal bloc. Warren Burger is described by others as pompous, devious, and intellectually mediocre. The book is also critical of William Douglas, who is portrayed as having gone from one of America's greatest jurists to a "nasty, petulant, prodigal child" who was overly political. Woodward and Armstrong also criticize Thurgood Marshall for being intellectually lazy and apathetic, which legal scholar Mark Tushnet has portrayed as racially charged. The accuracy of the book was questioned by some of the Justices, particularly Brennan, who privately called it a "goddamn shit sheet."
Нақты сын
1972 жылы баскетболға қарсы сенімсіздік туралы іс бойынша Су тасқыны Куна қарсы, судья Гарри Блэкмэн американдық қоғамда бейсболдың рөлін көрсету үшін 70-тен астам бейсбол ұлыларының тізімін алғашқы жобаны таратты. Армстронг пен Вудвард оның судья Тургуд Маршалл бұған итермелегенше, афроамерикалық ойыншыларды енгізбегенін мәлімдеді. Алайда, 1986 жылы сот төрешісі Уильям О. Дугластың құжаттары жұртшылыққа ашылған кезде, Джеки Робинсон, Рой Кампанелла және Сатчел Пейдж есімдері сот төрешісі Блэкмунның бірінші жобасына енгізілген болатын. 1972 жылғы Мур Иллинойсқа қарсы іске қатысты Армстронг пен Вудвард судья Уильям Бреннанның жаңа сот жүргізу үшін дауыс бермегенін мәлімдеді, өйткені ол судья Гарри Блэкмунның бас судья Уоррен Бергерден сенімділігі мен тәуелсіздігін арттыруға тырысты, бұл Блэкмунның басқа да істерде дауыс беруіне мүмкіндік берді. Заң жазушысы Энтони Льюис жоғары соттың клерктерінің сұхбаттарына сүйене отырып, бұл кездейсоқ "доға алмасу" болмаған деп дәлелдеді.
Қабылдау
Бір шолуда педагог Джин Никол кітаптың заң қызметкерлерінің жазбаның көпшілігін қадағалауы туралы мәлімдемесінің негізгі істердің тарихын осы қызметкерлерден алудан алалаушылықты көрсеткенін айтты. Никол осыған ұқсас кітапты соңғы онжылдықтардағы либералды шешімдерден кейін консервативті заңға қарсы заң қызметкерлерінің әсері ретінде Уоррен Бургерді тым теріс суреттеуі үшін сынға алды. Сонымен қатар, Никол кітаптың Жоғарғы Сот судьяларының жеке өміріне тым көп көңіл бөлгені Уоррен Бергер мен Уильям Ренквистке қатысты этикалық мәселелерді дұрыс елемеуге әкелді деп санайды.