Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1885 жылғы реформалық иудаизмдегі құжат Питтсбург платформасы - американдық реформалық қозғалыстың тарихындағы 1885 жылғы маңызды құжат, ол еврейлерді өз сенімдерін жүзеге асыруға заманауи тәсіл қабылдауға шақырды. Ол ешқашан ресми түрде қабылданбаған болса да Америка еврей қауымдарының одағы (UAHC) немесе Америка раввиндерінің орталық конференциясы оның шығарылуынан төрт жыл өткен соң құрылды, және бірнеше раввиндер Реформамен байланысты болды, оның салдарынан өздерін одан алыстатуға тырысты, платформа келесі елу жылда қозғалысқа үлкен ықпал етті және әлі күнге дейін классицистік көзқарасты ұстайтын кейбір реформалық яһудилерге әсер етеді.
1885 document in Reform Judaism
The Pittsburgh Platform is a pivotal 1885 document in the history of the American Reform Movement in Judaism that called for Jews to adopt a modern approach to the practice of their faith. While it was never formally adopted by the Union of American Hebrew Congregations (UAHC) or the Central Conference of American Rabbis founded four years after its release, and several rabbis who remained associated with Reform in its wake attempted to distance themselves from it, the platform exerted great influence over the movement in the next fifty years, and still influences some Reform Jews who hold classicist views to this day.
Тарихи контекст
Бұл "Классикалық реформа" идеологиясы деп аталатын іргетастық құжат реформа раввиндерінің 1885 жылы 16-19 қарашада Питтсбургтегі Конкордия клубында өткен кездесуінің қорытындысы болды. Ол моральдық емес, әдет-ғұрыпқа негізделген заңдарды қабылдамауды талап етеді. Питтсбург платформасы қабылдамаған рәсімдердің бірі - кашрут, яғни яһудилердің тамақтану заңдарын сақтау. Бұл салт-дәстүр заңдары этикалық ойларға қарағанда, салт-дәстүрге тым көп мән беріп, қазіргі дәуірдегі яһуди өмірінен аластатындай болып көрінді. Платформа Құдайдың бар екендігін растайды және барлық діндердің "Құдайдың адамда болуын" сезінудің жалпыға ортақ қалауын мойындады. Осы тұрғыда Питтсбург платформасы христиандық пен исламның табиғи құндылығын мойындауға шақырады, бірақ ол әлі де иудаизм "Құдай идеясының ең жоғары тұжырымдамасы" деп санайды. Питтсбург платформасы ұлттың орнына қазіргі заманғы әлемдегі еврейлерді олардың плюралистикалық ұлттарының ішіндегі діни қауымдастық ретінде айқындайды. Осы себепті сионизмді еврейлер қазіргі Израильден басқа жерде "көшіп-қонып" жүр және барлығы мүмкіндігінше тезірек Израильге көшіп кетуі керек деп ұстану формасында ашық түрде қабылдамады; сионизмнің бұл нұсқасы американдық яһудилерге мүлдем қолданылмайды деп қарастырылды, өйткені олар Америкада және әлемнің басқа да елдеріндегі еврейлердің басқа да қоғамдастықтарында үйде болды. Бұл платформа еврейлердің таңдауы туралы түсінікті мойындайды, өйткені ол "Иудей халқының жалғыз Құдайдың діни қызметкері ретінде өз миссиясына бағышталуын" қабылдайды. Реформалық яһудилердің иудаизмінің түрі литвалық, хасидтік, сефардтық және мизрахи яһудилерінің дәстүрлі және тарихи үрдістеріне мүлдем қарама-қайшы болды. Дәстүрлі яһуди басшылары яһуди дінін оқытады және ұстанады. Бұл дін тарихи дәстүрлерді атап өтеді, соның ішінде дұға мен рәсімдегі жыныстық рөлдер, яһудилердің киім үлгілері мен әдет-ғұрыптары, еврей тілін діни қызметте қолдану, еврей тілдерінде сөйлеу (идиш, ладино, юдео араба), яһуди еместермен әлеуметтік бауырласуды азайту. Яһуди өмірін және дәстүрін ең көп қолдағандардың бірі Моше Софер, сонымен қатар Хатам Софер деп аталады (1762 1839), ол Братиславадағы беделді семинарияны басқарды. Оның ұстанымының басты негізі "қазақ уақыттан бері қалыптасқан нәрсенің қандай да бір түрін және қандай да бір дәрежеде өзгерту халахқа [Ортодоксальдық діни заңға] қайшы келмеуі мүмкін және бұл ереже абсолютті және бәрін қамтиды. Ешқандай мәселеде үлкен және кіші мәселелерді, үлкен және кіші өсиеттер мен бұйрықтарды ажырату мүмкін емес. Жаңалықтардың қандай да бір формасы мен контекстінде болуы мүмкін емес еді". Дәстүрлі православиелік яһудилер үшін XVI ғасырда Джозеф Кароның яһуди заңдарын кодекстеуі, Шулхан Арух деп аталады, бұл православиелік практиканы өлшейтін "соңғы критерий". Реформаторлар үшін бұл ұстаным яһуди дінінің тұрақтанғандығына ықпал етті. Питтсбург платформасы американдық яһудилерді дәстүрлі әдет-ғұрыптарға емес, этикалық өмір сүруге (әдет-ғұрыптар мен рәсімдер емес) және еврей Киелі кітаптарының пайғамбарлары үйреткендей әлеуметтік әділдік актілеріне қатысуға шақыру арқылы американдық реформалық яһудиліктің болашағын қалыптастыруға көмектесті. Бүгінгі таңда бұл принципті, басқалармен қатар, реформа қозғалысы кейбірде Тикун Олам (әлемді сауықтыру) деп аталатын міндеттемесі арқылы сақтайды. "Классикалық реформа" идеологиясының көптеген ертедегі көшбасшылары болды, соның ішінде раввин Кауфман Колер (Исраилдік одақ колледжінің төрағасы), раввин Исаак Майер Уайз (реформалық иудаизм институттарын құруға ықпал еткен) және раввин Дэвид Вулф Маркс.
This founding document of what has come to be called "Classical Reform" ideology was the culmination of a meeting of Reform rabbis from November 16–19, 1885 at the Concordia Club in Pittsburgh, Pennsylvania. It explicitly calls for a rejection of those laws which have a ritual, rather than moral, basis. An example of a ritual rejected by the Pittsburgh Platform is kashrut, or the observance of Jewish dietary laws. These ritual laws were seen as detracting from Jewish life in the modern era by placing undue emphasis on ritual, rather than ethical considerations. The platform affirms God's existence, and recognized a universal desire in all religions to experience "the indwelling of God in man." In this vein, the Pittsburgh Platform also calls for a recognition of the inherent worth of Christianity and Islam, although it still holds that Judaism was the "highest conception of the God idea." Instead of a nation, the Pittsburgh Platform defines Jews in the modern world as a religious community within their pluralistic nations. For this reason, there was an explicit rejection of Zionism in the form that maintained that Jews were "in exile" anywhere except in what is now Israel and should all move to Israel as soon as possible; that version of Zionism was viewed as completely inapplicable to American Jews because they were at home in America and to other communities of Jews in free countries around the world. The platform seems to acknowledge the concept of Jewish chosenness accepting in the Bible "the consecration of the Jewish people to its mission as the priest of the one God." The form of Judaism practiced by Reform Jews contrasted radically with the traditional and historic practices of Lithuanian, Hasidic, Sephardic, and Mizrahi Jews. Traditional Jewish leaders teach and practice a Judaism celebrating historic practices including specific gender roles in prayer and ritual, embracing distinct Jewish clothing styles and customs, using Hebrew in religious services, speaking Jewish languages (Yiddish, Ladino, Judeo Arabaic), and minimizing social fraternalization with non Jews. Among the most vocal advocates for Jewish life and practice was Moshe Sofer, also called the Hatam Sofer (1762 1839), who led a prestigious seminary in Bratislava. The cornerstone of his position is that "modification of any kind and in any degree of what had long been established could not fail to be incompatible with halakha [Orthodox religious law] and that the rule was absolute and all embracing. There could be no question of drawing distinctions between greater and lesser matters, between greater and lesser precepts and injunctions. Innovation, whatever its form and context, was unacceptable." For mainstream orthodox Jews, the codification of Jewish law in the 16th century by Joseph Caro, called the Shulchan Aruch, is the "ultimate criterion" by which orthodox practice is measured. For the Reformers, this position was seen as contributing to stagnation in Judaism. The Pittsburgh Platform helped shape the future of American Reform Judaism by calling for American Jews to not focus on traditional customs and practices but instead on ethical living (rather than custom and ritual) and to engage in acts of social justice as taught by the prophets of the Hebrew Bible. Today this principle, among others, is maintained by the Reform Movement through their commitment to what is sometimes called Tikkun Olam (the healing of the world). There were many early leaders of the "Classical Reform" ideology, including Rabbi Kaufmann Kohler (who presided over the Hebrew Union College), Rabbi Isaac Mayer Wise (who was instrumental in creating the institutions of Reform Judaism), and Rabbi David Woolf Marks.
Мұра
Питтсбург платформасының қабылдануы дін мен еврейлік ұлтшылдық мәселелерін шешкеннің орнына, американдық иудаизмнің ішінде Халахқа, еврей халқына және сионизмге қалай қарауға болатыны туралы пікірталасты күшейтті. Осы тұжырымдамаларды ашық түрде жоққа шығара отырып, жетекші реформаторлар еврейлік сабақтастықты жақсырақ сақтайтынына сеніп, Халахқа компромистік көзқараспен қарауға шақырған Сабато Морейс сияқты қалыпты реформаторларды аластатты. Морайс және оның қолдаушылары (оның ішінде раввин Александр Кохут және Бернард Драхман) дәстүрлі қауымдастық ішіндегі орташаларға, мысалы, раввин Соломон Шехтер сияқты, 1880-ші жылдардың соңында Консервативті еврей қозғалысына айналатын еврей теологиялық семинариясын құруға қосылды. Қазіргі таңда консервативті иудаизм Америкадағы екінші ірі еврей конфессиясы болып табылады. Питтсбург платформасының сионисттік емес идеялары реформа қозғалысы ішінде, әсіресе қозғалысты қолдағандар үшін, даулы болды (және әлі де бар). UAHC (қазіргі Реформалық иудаизм одағы) әрбір келесі негізгі платформасы Питтсбург платформасында қамтылған идеялардан одан әрі кері шегінді. 1937 жылы Одақтың Колумб платформасында сионизмді нығайта отырып, "Біздің халқымыз тұратын барлық елдерде олар азаматтардың барлық міндеттері мен жауапкершілігін адалдықпен атқаруға тырысады және еврей білімдері мен діндерінің орындықтарын құруға тырысады. Естер мен үміттер құрметіне айналған Палестинаның қалпына келуінде біз көптеген бауырластарымыздың жаңа өмір сүруіне үміт артамыз. Біз бүкіл яһудилердің оны қанаушылардың бас сауғалайтын жері ғана емес, яһуди мәдениеті мен рухани өмірінің орталығы етіп жасауға тырысу арқылы яһудилік отаны ретінде оны құруға көмектесу міндетін растаймыз". "Реформалық иудаизмнің басшылық принциптерін" қайталаудың бұл негізгі нұсқауы сионизмге тартылған шығыс еуропалық еврей иммигранттарының жақында болған толқындары, сондай-ақ Стивен С. Уайз, Абба Хиллель Сильвер және Макс Райсин сияқты сионистік реформаны жақтаған раввиндер, бәсекелес және "жәнемі сионистік" американдық еврей конгресінің құрылуы және фашизмнің көтерілуі салдарынан Еуропадағы антисемитизмнің жақында күрт өскенін қабылдады. Америка Құрама Штаттарында және әлемнің басқа елдерінде еврейлер еркін және тең азаматтар ретінде өмір сүруі керек деген қағидадан бас тартуға дайын емес, және 1942 жылы Достастармен бірге соғысу үшін діни жағынан бөлінген еврей армиясының идеясын қабылдамаған белгілі реформа раввиндары Американың еврейлік кеңесі құрды. Израильдің құрылуынан кейін отыз жылға жуық уақыт өткен соң, 1976 жылы америкалық раввиндердің орталық конференциясы (CCAR) Сан-Францискода қабылданған "Жүз жылдық перспективасында" еврей "халықтарының" танылуын атап өтті. Бұл Америка еврей қауымдарының одағы мен еврей одағының еврей дін институтының құрылуының жүз жылдығын атап өтті. 1997 жылы саяси сионизмнің 100 жылдығын атап өту кезінде CCAR алғаш рет сионизмге қатысты мәселелерді "Реформалық иудаизм және сионизм: жүз жылдық платформа" деп аталатын "Маями платформасы" деп атады. Перспективада реформалық еврей ой-пікірінің дінге, оның халқына және діни практикасына қатысты, олардың төмендеуден егемендікке көшуіне, олардың Израильмен қарым-қатынасы мен міндеттемелеріне, сондай-ақ Израильдің диаспорадағы яһудилерге және құтқарылуға қатысты міндеттемелеріне қатысты үрдістер ескерілді. 1999 жылы "Реформалық иудаизм қағидалары туралы мәлімдеме" деп аталатын жаңа Питтсбург платформасы реформалық еврейлер арасындағы тенденцияларды тағы да атап өтті және оларды діни тәжірибе мен қазіргі Израиль мемлекетіне қатысты кодтады. 1999 жылғы баяндамада "қасиетті міндеттерге" "жаңадан көңіл бөлу" талап етілді. Бұл мәлімдеме алғаш рет алия (Исраилге көшіп келу) туралы мәлімдеме жасады және Израиль елі мен реформалық иудаизм арасындағы айырмашылықтарды атап өтті. Бұл айырмашылықтар Мединат Исраэль (қазіргі Израиль мемлекеті) мен Эрец Исраэль (Киелі кітаптағы Израиль) арасындағы қарым-қатынас туралы, Сионизм туралы түсініктер туралы талқылауларға кіреді. Реформалық иудаизм әлі күнге дейін Халаханың міндетті емес екенін айтады және содан бері оны иудаизмнің дәстүрлі қозғалыстарымен және Израильдегі діни заңды бақылауда ұстайтын патрилинейлік шығу тегі сияқты басқа да ұғымдарды қабылдады. Платформаның принциптерін көбінесе реформалық иудаизмге "классикалық" көзқараспен қарайтын ұйымдар, мыс�...
Rather than resolving the issues of religion and Jewish nationalism it addressed, the adoption of the Pittsburgh Platform only intensified the debate within American Judaism about how Halacha, Jewish peoplehood, and Zionism should be viewed. By openly disavowing those concepts, the leading Reformers alienated more moderate reformers like Sabato Morais, who advocated a compromise approach to Halacha in the belief that it would better maintain Jewish continuity. Morais and his supporters (including Rabbis Alexander Kohut and Bernard Drachman) joined moderates within the traditional community, such as Rabbi Solomon Schechter, in establishing the Jewish Theological Seminary, which would grow into the Conservative Jewish movement in the late 1880s. Today, Conservative Judaism is the second largest Jewish denomination in America. The non Zionist ideas of the Pittsburgh Platform remained (and remain) controversial within the Reform movement, particularly for those who supported the movement. Every successive major platform of the UAHC (now the Union for Reform Judaism) backed off further from the ideas contained in the Pittsburgh platform. The Union's 1937 Columbus Platform included a more nuanced endorsement of Zionism, noting "In all lands where our people live, they assume and seek to share loyally the full duties and responsibilities of citizenship and to create seats of Jewish knowledge and religion. In the rehabilitation of Palestine, the land hallowed by memories and hopes, we behold the promise of renewed life for many of our brethren. We affirm the obligation of all Jewry to aid in its upbuilding as a Jewish homeland by endeavoring to make it not only a haven of refuge for the oppressed but also a center of Jewish culture and spiritual life." This major re statement of the "Guiding Principles of Reform Judaism" was an acceptance of the massive demographic shift caused by recent waves of eastern European Jewish immigrants attracted to Zionism, as well as influential pro Zionist Reform rabbis like Stephen S. Wise, Abba Hillel Silver, and Max Raisin, the formation of the competing and "ardently Zionist" American Jewish Congress, and the recent sharp increase in European antisemitism brought on by the rise of Fascism. Prominent Reform rabbis who were more integrationist, unwilling to abandon the principle that Jews should live as free and equal citizens in the United States and other countries around the world, and who rejected the idea in 1942 of a religiously segregated Jewish army to fight alongside the Allies, formed the American Council for Judaism. In 1976, nearly thirty years after the establishment of Israel, the recognition of Jewish "peoplehood" was noted by the Central Conference of American Rabbis (CCAR) in their "Centenary Perspective", adopted in San Francisco, and marking the centenaries of the founding of the Union of American Hebrew Congregations and the Hebrew Union College Jewish Institute of Religion. Marking the 100th anniversary of political Zionism in 1997, the CCAR dealt specifically for the first time with issues related to Zionism in its “Reform Judaism & Zionism: A Centenary Platform”, also known as the "Miami Platform". The perspective noted the trends that had occurred within Reform Jewish thought with respect to the religion, its people and religious practice, their movement from degradation to sovereignty, their relationship and obligations to Israel, as well as Israel's obligations to Jews of the Diaspora, and redemption. The Union's new 1999 "Statement of Principles for Reform Judaism", also called the New Pittsburgh Platform, again noted the trends that had occurred within Reform Jewish and codified these with respect to religious practice and the modern state of Israel. The 1999 platform called for "renewed attention" to "sacred obligations," of which it mentioned the observance of holidays and Shabbat, prayer, and the study of Torah and the Hebrew language. The statement endorsed aliyah (emigration to Israel) for the first time, and notes differences within both the country Israel and Reform Judaism concerning the relationship of Medinat Yisrael (the modern state of Israel) and Eretz Yisrael (the Biblical Israel), included in on going debates regarding conceptions of Zionism. Reform Judaism still holds that Halacha is not binding, and has since embraced other concepts like patrilineal descent that keep it in tension with the more traditional movements of Judaism, and in control of religious law in Israel. The principles of the Platform are often evoked by organisations espousing a "classical" approach to Reform Judaism, like the American Council for Judaism and Society for Classical Reform Judaism.