Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Борденав Вильпиг (2 шілде 1830 - 9 қараша 1862) - американдық әскери офицер, Батыс шекарада қызмет еткен және Америка Азамат соғысында Конфедерация генералы болған. Оның ұрпақтарының бірі кейін Бірінші дүниежүзілік соғыста Құрмет медалімен марапатталған Джон Канти Вильпиг болды.
John Bordenave Villepigue (July 2, 1830 – November 9, 1862) was a career U. S. Army officer who served on the Western Frontier and became a Confederate general in the American Civil War. One of his descendants would later be World War I Medal of Honor recipient John Cantey Villepigue.
Ерте мансап
Вильпиг (Villepigue) - Кесшоу округінің Камден қаласында, Оңтүстік Каролинада, француз тегіне ие. 1846 жылы 1 қаңтарда Арсеналдағы Оңтүстік Каролина әскери академиясына оқуға түсіп, 1847 жылы 1 қаңтарда Оңтүстік Каролинаның әскери колледжіндегі Цитадельге ауысты. Төленген кадет және Бенефициарлық кадет стипендиясына құқығы жоқ, ол АҚШ әскери академиясына оқуға түсті. 1854 жылы АҚШ әскери академиясын бітіріп, 2-ші американдық драгундар полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды. Оның алғашқы қызметі Канзас пен Небраска шекараларында болды және ол 1855 жылғы Сиу экспедициясына, 1856 жылы Дакота штатындағы Форт-Локутқа жорыққа және 1857 жылғы Юта науқанына қатысты. Қазір бірінші лейтенант болған Вильпиг Карлайл атты әскер мектебінде уақыт өткізді және ол бөліну кезінде Ютада қызметте болды, содан кейін ол 1861 жылы 31 наурызда Конфедерация қызметіне кіру үшін қызметінен кетті.
Villepigue (pronounced VIL uh PIG) was born in Camden, Kershaw County, South Carolina, of French descent; one of no less than six Confederate generals who came from Kershaw County. Admitted to The South Carolina Military Academy at the Arsenal 1 Jan 1846, transferred The Citadel, The Military College of South Carolina on 1 Jan 1847, a pay cadet and not eligible for a Beneficiary Cadet scholarship, he left to enter the United States Military Academy. He graduated from the United States Military Academy, in 1854, as a brevet second lieutenant in the 2nd U. S. Dragoons. His initial service was out on the frontiers of Kansas and Nebraska and he was involved in the Sioux expedition of 1855, the march to Fort Lookout, Dakota in 1856, and the Utah campaign of 1857 58. By now a first lieutenant, Villepigue spent time at the Carlisle Cavalry School and was on duty in Utah at the time of the secession, whereupon he resigned his commission on March 31, 1861, to enter the service of the Confederacy.
МакРи фортын қорғау
Вильпиг бастапқыда артиллерия капитаны болып тағайындалды, бірақ тез арада уақытша армияда полковник дәрежесіне көтеріліп, 36-шы Грузия жаяу әскер полкіне тағайындалды. Оның алғашқы елеулі әрекеті 1861 жылы 22 қарашадағы бомбалау кезінде Пенсакола портын күзететін Форт МакРи қорғанысына басшылық ету болды. Сол кезде оның қолбасшысы генерал Бракстон Брэгг, қару-жарақ саны мен калибріне байланысты бұл әлемдегі ең ауыр бомбалау деп саналады деп болжады. Брэгг Вильпигудің ауыр жарақат алған кезінде де атыс кезінде салқындығын мақтады және оның үлгісі оның жетекшілік еткен әскерлеріне - көбінесе Грузия мен Миссисипиден келген еріктілерге - ардагерлердің батылдығымен күресуге себеп болғанын атап өтті. Генерал Браг полковник Вильпиг туралы былай деп жазды: "Ол білімді сарбаз, өз офицерлері мен адамдарының сүйіспеншілігі мен сенімін ерекше дәрежеде иеленді, ол осы маңызды және қауіпті лауазымға арнайы таңдалды. Нәтижесінде, бақытты таңдау толықтай ақталды, және біздің құрметімізге, кішіпейіл, бірақ ерлік сарбаздың кішіпейіл, бірақ сенімді мәсіхшімен толықтай үйлесімде".
Villepigue was initially commissioned as a captain of artillery but was quickly promoted to the rank of colonel in the provisional army and assigned to the 36th Georgia Infantry Regiment. His first notable action was to command the defense of Fort McRee, guarding Pensacola harbor, during the bombardment of November 22, 1861. At the time, his commanding officer, General Braxton Bragg, suggested that for the number and caliber of guns involved, this would surely rank as the heaviest bombardment in the world to date. Bragg praised Villepigue's coolness under fire, even while grievously wounded, and noted that his example caused the troops he was leading—for the most part raw volunteers from Georgia and Mississippi—to fight with the courage of veterans. General Bragg wrote of Colonel Villepigue that he was, "an educated soldier, possessing in an eminent degree the love and confidence of his officers and men, he had been specially selected for this important and perilous post. The result fully vindicates the fortunate choice, and presents for our admiration, blended in perfect harmony, the modest but heroic soldier with the humble but confiding Christian."
Форт-Пиллоу қорғанысы
Вильпиг генерал Брэгг штабында инженерлер мен артиллерияның бастығы болып тағайындалды. Ол Мобайлға (Алабама штаты) көшіп, 1862 жылдың басында бригадир генерал болып тағайындалды. Ол сондай-ақ оны жоғары бағалаған генерал П. Г. Т. Борегард оны Теннеси штатындағы Форт-Пиллоуға ауыстырды. Вильпиг форттың әлсіз жерлерін танып, оларды азайтуға тырысты, алайда олар одақтың канонерлік қайықтарынан үнемі бомбаға ұшырайтын болды. Генерал Борегардтың әмір етуі бойынша, ол отставкаға кетіп, қару-жарақ, оқ-дәрілер мен оқ-дәрілерді қоса алғанда, барлық мемлекеттік мүлікті жоюды тапсырды. Артында 19 артиллерия ұшағы қалды.
Villepigue was promoted to the staff of General Bragg as chief of engineers and artillery. He moved to Mobile, Alabama, and was appointed a brigadier general early in 1862. General P. G. T. Beauregard, who also held him in high esteem, then moved him to command Fort Pillow, Tennessee. Villepigue recognized the weaknesses of the fort’s location, and made efforts to reduce them, however, they were under fairly constant bombardment by Union gunboats. Ordered to retire by General Beauregard, and to destroy all government property including guns, cannon and ammunition, his men blew up his fortifications and retreated to safety. Nineteen pieces of artillery were left behind.
Бригаданың командирі
Вильпиг 1862 жылдың қазан айында Коринфтің екінші шайқасында генерал-майор Мансфилд Ловеллдің дивизиясында генерал-майор Эрл ван Дорнның жалпы қолбасшылығымен бригадаға қолбасшылық етті. Ол өз ойын сәтті бастаған шабуылда да, кейіннен шегінуді жауып алуда да ерекшеленді. Бұл науқанның ауыр сипаты оны қызбамен құртты, бірақ генерал-майордың уәдесімен ол қалпына келу үшін Луизиана штатының Порт-Гадсон қаласына жіберілді. Ол сол жерге жетіп, жағдайы нашарлап, өкпе қабынуынан қайтыс болды. Бригадир генерал Вильпигю Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласында "Ескі квакерлер зиратында" жерленген. Джон Канти Вильпиг бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқаннан кейін де сол жерде жерленген. Бұл зиратта сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыс құрмет медалімен марапатталған Ричмонд Хобсон Хилтонның, Азамат соғысы Конфедерация генералдары Джозеф Б. Кершоу мен Джон Доби Кеннедидің, сондай-ақ Конфедерация сарбазы және Фредериксбург шайқасының батыры Ричард Роуленд Кирклендтің қабірлері бар.
Villepigue commanded a brigade at the Second Battle of Corinth in October 1862, in the division of Major General Mansfield Lovell, under the overall command of Maj. Gen. Earl van Dorn. He distinguished himself in both the successful opening attack and the covering of the eventual retreat. The arduous nature of the campaign laid him low with a fever, however, and, with the promise of a major general's commission, he was sent to Port Hudson, Louisiana, to recuperate. No sooner had he arrived there than his condition worsened and he died of pneumonia. Brigadier General Villepigue is buried in the "Old Quaker Cemetery" in his home town of Camden, South Carolina. John Cantey Villepigue was buried there also after his death in World War I. That cemetery also maintains the grave of World War I Medal of Honor recipient Richmond Hobson Hilton, the graves of Civil War Confederate Generals Joseph B. Kershaw and John Doby Kennedy, and that of Confederate soldier and hero from the Battle of Fredericksburg, Richard Rowland Kirkland.