Кіріспе

Асқазандылардың түрлері Түрлер қорабы. аты = Балшық жалпақ қарлығаш. сурет = Amphibola crenata 01. jpg. сурет түсірілімі = Amphibola crenata қабығы. мәртебесі = . аталық билігі = . Schumacher, 1817 . таксон = . Amphibola crenata билігі = . (Gmelin, 1791) синонимі ref= Бұл шынайы құрлық қарлығашы емес, бірақ ол шынайы теңіз қарлығашы да емес. Бұл түрдің басқа шаяқпен қосқан шаяқтардың бәрінен айырмашылығы - ол ауамен дем алады. Жаңа Зеландияда жиі кездеседі.

Сипаттама

Бұл түрдің қалың қабығының көлемі шамамен 20 мм.

Экология

Амфибола крената - бұл таңғажайып нәрсе, өйткені ол теңіз және құрлық гастроподтарының арасындағы өтпелі жағдайды білдіреді. Мантия өкпе ретінде қолданылады, сондықтан жануарды теңіз суына батыру екінші реттік маңызды болып табылады және әрбір жоғары тұман кезінде бір сағаттан аспайды. Бұл - операкулум мен велигерлік личинкасы бар, ауамен тыныс алатын теңіз шаяндардың бірі.

Тамақ тізбегі

Бұл шаян - қалдықтар немесе қалдықтарды қоректендіретін жануар. Ол бетіндегі құмнан бактериялар, диатомиялар мен ыдырайтын заттарды алады. Ол құмды және бактериялар үшін мол азық болатын лайлы секрецияны пайда етеді.

Адамға арналған

Бұрын бұл түр маорилер үшін маңызды азық болған. Дейв Робсон, Окленд, Жаңа Зеландиядан. Титико, карахуе, пупу, амфибола кренатасы немесе саздан жасалған шаяндар дәстүрлі дәуірде көп болған, бірақ "етті" алу үшін көп күш жұмсалғаны үшін бұл маорилердің "негізгі" тағамдары емес еді. Бұрын пипиді жинауға 200 метрден артық жол жүгіріп, етін жинап алу үшін көп күш жұмсаудың орнына, вакамен шақырымдар бойы жүгіріп бару артық болатын. Титиконы дәмдеуіш ретінде (кинаки) пайдалануға болмайды, өйткені ол қатты қабықшасы бар және денесіне бекітілген қақпағы бар (немесе 2) жабылып, алып тастау қиын. Дәстүрлі дәуірде етін алып тастаудың жалғыз жолы - бүкіл қабықты немесе жоғарғы жағын сындырып, жұмсақ мазмұнын сору. 25 жыл бұрын мен археологтар тобымен бірге Нью-Йорк штатының Темзаға жақын Марамараи ауылының жанында болдым. Олар маған "қалқан ортасы" дегенді түсіндіріп жатты. Олар сіздің халқыңыздың жүздеген жылдар бұрын осылай жегенін айтты. Мен Titiko-ның тек біршама ғана екенін байқадым, бірақ жақын маңда тоннадан астам бар еді. Салыстырмалы түрде, онда жүздеген пипи және какальді қабықшалар болды. Келесі 25 жыл ішінде мен әр археологтан сұрадым және археологиялық есептердің / бағалаулардың үйірін оқыдым, неге ортада Титико аз болды. Олардың пікірінше, бұл маусымдық өнім, ластану олардың мекен-жайларына әсер етті, дәмді емес, кем дегенде кейбіреулер етін қалпына келтіру қиын екенін мойындады. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында мен көктемгі су тасқынын күтіп, саздыққа барып титико жейтінмін немесе жағаға барып пипи жейтінмін. Біз титиконы бұтақпен сыпырып, жинап, оны зығыр кетеге салып, суға құйылғанда шайып, үйдегі ыдысқа салып, қайнатып, одан кейін қауіпсіз тістегі шынайы нан мен сары майға титиконы салып, онымен бірге қуанышты естеліктерді қалдырамыз. Соңғы кезде ғана толық жауабын білдім. Бұл балалардың салғыштарын байлау үшін қолданылатын стандартты қауіпсіздік шынайы болуымен байланысты. Бізде тек бір ғана қауіпсіздік шынайы болды, бірақ ол идеалды құрал болды - ол Titiko қалпақтарына кіру үшін керемет иілген және қалпақтарды тесу үшін және дәмді бөліктерді, оның ішінде дәмді және тағамды бас және ең жоғарыдан дәмді ішектерді тарту үшін өткір нүктесі болды. Өкінішке қарай, мен 1963 жылдан бері Титиконы жемедім, соңғы 25 жыл бойы Жаңа Зеландияны аралап жүріп, мен оның пісіп-жетілген түрін көрген жоқпын. Мен әдетте сапарда кездесетін қарт адамдардан Титико туралы сұраймын, олар маған бірдей әңгіме айтады: олар кішкентай (10 мм), бірақ жеуге жарамды үлкен емес (25 мм). Титико, карахуе, пупу, амфибола кренаталар қауіп-қатерде емес, бірақ, өкінішке орай, олардың ересектері қауіп-қатерде.