Кіріспе

Махаяна буддалық жазба Ангулималия Сутра (Тайшо 120) - Будданың мәңгілік екендігі, өзіндік емес және бостандық туралы ілімдер тек Нирванаға емес, тек дүниелік сфераға қатысты екенін және Татагатагарба барлық жаратылыстар мен құбылыстарда шынайы және имманентті екенін үйрететін Татагатагарба класына жататын Махаяна буддалық жазба. Сутра негізінен өлеңдегі строфалардан тұрады. Махаяна Анггулималия Сутраны Пали канонындағы Ангулимала Суттамен шатастыруға болмайды, бұл Маджхима Никаяға кіретін мүлдем басқа еңбек.

Шығуы мен тарихы

Стивен Ходжтің айтуынша, Англималия Сутра, Махаберихарака Париварта Сутра және Махаяна Махапаринирвана Сутрадағы ішкі мәтіндік дәлелдер бұл мәтіндер алғаш рет Оңтүстік Үндістанда таралғандығын, содан кейін олар біртіндеп солтүстік-батысқа таралғандығын көрсетеді, Кашмир басқа негізгі орталық болып табылады. Англималия сутрасы таралу нүктелерін атап, одан да егжей-тегжейлі есеп береді, оның ішінде Оңтүстік Үндістан, Виндхья жотасы, Бхарукачка және Кашмир. Ходж өзінің зерттеулерін былайша түйіндейді: Сутрада Татагатагарбха мен өзіндік (Атман) шындық екендігі және олардың бар екендігін мойындамау қауіпті рухани тепе-теңсіздікке ұшырауы керектігі айтылады. Сондықтан да, ақиқат Өзіммен теңестірілген Татағатагарбханы іздеу үлкен құндылық деп саналады. Будда бодхисаттва Маньюшриге рухани өмірді ұстанғанның мәні бар екенін үйретеді, өйткені бұл ізденіспен марапатталатын "өз принцип" (Татагатагарбха немесе "атма дхату" "Өзіндік мәні") бар. Ол былай дейді: Сутра Аггулималия Дхарманы үйрететін күш-жігері мен құлшынысы үшін және барлық жандардың жүрегінде бір біріккен принцип бар деген ілімі үшін ерекше: будда дхату (будда табиғаты) немесе Татагатагарбха. Бұл сутраның ілімдері, сондай-ақ, әлдеқайда ұзын Махаяна Махапаринирвана Сутрасының ілімдерімен таңғаларлықтай сәйкес келеді. Англималия Сутрасына (2-ғасыр) сәйкес, татагатагарбха мынадай негізгі табиғаттарға ие: Татагатагарбха әлемде тұрақты түрде пайда болмайды, ешқашан пайда болмайды, сондықтан ешқашан жойылмайды немесе жойылмайды. Тәуелсіздік - Тәтағатағарбханың басқа дхармаларға сүйенбей, өз бетінше өмір сүрудің өзіндік табиғаты бар. Сондықтан, барлық дүниелік құбылыстар, жиынтықтар, сезімдік өрістер мен элементтер пайда болу және тоқталу сипатына ие, бірақ татагатагарбха тәуелсіздіктің ішкі сипатына ие. Тәтті қақпақтың өзін қоса алғанда, оның ішкі табиғаты да бастапқыда өспей-ақ, азаймай-ақ, қандай да бір жағдайлардың өзгеруіне байланысты өзгермейді. Түсінігі жоқ, татагаттагарбха - бұл түйсікті ақыл емес; оның көріну, есту, сезу және білу сияқты түйсікті функциялары жоқ, ол түйсікті ақылға ие алты сыртқы сезім объектілеріне қатысты, сондықтан жақсылық пен жамандықты ажырататын табиғаты жоқ. Өзгермеушілік - татагатагарбха мен оның негізгі табиғаты тұрақтылық, мәңгілік, өшпеушілік немесе алмаз (ваджра) табиғаты қасиеттеріне ие. Олар мәңгілік, уақыт пен кеңістіктің өзгеруіне байланысты өзгермейді.