Кіріспе
Анхольм өзені – Англияның Линкольншир графтығындағы өзен. Ол Ингем ауылының солтүстігінде орналасқан Ancholme Head бұлағынан бастау алады, бұл бұлақ Рим жолы – Эрмин көшесінен батысқа қарай жатыр. Өзен шығысқа қарай ағып, содан кейін солтүстікке бұрылып Market Rasen қаласының батысындағы Bishopbridge-ке жетеді, мұнда оған Rase өзені қосылады. Одан әрі солтүстікке қарай Бригг қаласының нарығы арқылы ағып, Оңтүстік Феррибиде Хамбер өзеніне құяды. Өзен Трент пен Солтүстік теңізі арасындағы Солтүстік Линкольнширдің кең аумағын суландырады. Археологиялық қазбалар көрсеткендей, адамдар бұл өзенді кем дегенде б.з.д. 800 жылдан бері пайдаланып келеді – Бриггте табылған планкты қайық осыны куәландырады. Өзенді жақсартуға қатысты патенттік хаттар 1287 жылдан бастап белгілі болды. Маңызды өзгеріс 1635 жылы болды, ол кезде Bishopbridge-тен Феррибиге дейін жаңа, түзу арна салынды. Қазіргі кезде судың көп бөлігі Жаңа Анхольм өзені арқылы ағады, ал Ескі Анхольм өзені бұрынғы арнасында жайлап жатыр. Соңғысы көбінесе каналға айналды, тек Бригг қаласының орталық бөлігіндегі 'Island Carr' аймағында ғана сақталған. Алдағы жақсарту жұмыстарын Джон Ренни (үлкен) 1800 жылдардың басында бастады, ал оның ұлы 1820 жылдары аяқтады. Ферриби шлюзінің қайта құрылуы шамамен 1841 жылы жүзеге асты. Осы кезден бастап өзен тиімді пайдаланыла бастады. Темір жолдардың пайда болуымен түсімдер азайды, бірақ 1890 жылдары сауда жанданды, ал 1930 жылдары қант қызылшасының тасымалы оны одан әрі дамытты. Коммерциялық тасымалдау толығымен тоқтатылды: Бриггтен жоғары – 1970 жылдары, ал жалпы алғанда – 1980 жылдары. Өзеннің жоғарғы ағысының кейбір бөліктері толып қалғандықтан, 2004 жылы олар қалпына келтіріліп, тереңдетілді. Өзен демалыс үшін пайдаланылады, онда қайықпен жүзу, ескек есу, каноэмен серуендеу және балық аулау мүмкіндіктері бар. Өзенге жауапкершілік немесе оны басқаратын орган 1930 мен 1996 жылдар арасында алты рет өзгерді, соңында Қоршаған ортаны қорғау агенттігіне бекітілді. Анхольм ішкі су бұру басқармасы төңіректегі жазық жерлерде су тасқынын болдырмау үшін суды соратын он екі сорғы станциясын күзетеді. Өзенді Scunthorpe Steelworks және Оңтүстік Хамбер жағалауындағы өнеркәсіптік аймаққа сумен қамтамасыз ететін Anglian Water пайдаланады. Осы қажеттіліктерді қанағаттандыру үшін, құрғақ жылдары Trent Witham Ancholme су тасқыны схемасы арқылы Witham өзеніне жақын орналасқан Barlings Eau-дан су ауыстырылады, бұл схема 1974 жылы іске қосылды. Кейбір көпірлер жеке меншікке тиесілі және олардың жолдары сақталған, себебі жүргізушілердің қысқа жолмен өту және оларды шамадан тыс пайдалану қаупі бар. Көптеген көпірлер архитектуралық ерекшеліктері немесе ескілігі үшін заңмен қорғалған. Сол сияқты, Ферриби шлюзі де ескерткіш ретінде тізімде тұр. Жергілікті теңіз портында Хэмбер Кил және Слупты сақтау қоғамына тиесілі екі тарихи қайық орналасқан.
The River Ancholme is a river in Lincolnshire, England, and a tributary of the Humber. It rises at Ancholme Head, a spring just north of the village of Ingham and immediately west of the Roman Road, Ermine Street. It flows east and then north to Bishopbridge west of Market Rasen, where it is joined by the Rase. North of there it flows through the market town of Brigg before draining into the Humber at South Ferriby. It drains a large part of northern Lincolnshire between the Trent and the North Sea. The river has been used by humans since at least 800 BC, seen by the excavation of a planked boat at Brigg. Letters patent for improvements to the river are known from 1287 onwards. Major change occurred in 1635, when a new straight channel was constructed from Bishopbridge to Ferriby. The new channel carries most of the water, the New River Ancholme, whereas the Old River Ancholme still meanders. The latter is mostly reduced to a ditch, save around Brigg's central 'Island Carr'. Further improvements were started by John Rennie (the Elder) in the early 1800s and completed by his son in the 1820s, with the reconstruction of Ferriby Sluice taking place around 1841. From that time onwards the river was reasonably profitable. Receipts fell when railways arrived locally but trade picked up in the 1890s, and was boosted by cargoes of sugar beet in the 1930s. All commercial carrying ceased: above Brigg by the 1970s; altogether as of the 1980s. Upper reaches were in places part blocked so were restored and dredged in 2004. The river is used for leisure, with boating, rowing, canoeing and fishing taking place. Responsibility or merely the name of the body for the river changed six times between 1930 and 1996, ending with the Environment Agency. The Ancholme Internal Drainage Board maintains twelve pumping stations which can pump water from the surrounding low lying land to prevent flooding. The river is used by Scunthorpe Steelworks, and Anglian Water supplying the South Humber bank industrial area. To meet these needs in many dry times water is transferred from Barlings Eau, near the Witham, by the Trent Witham Ancholme transfer scheme, commissioned in 1974. Some bridges are private rights of way – remaining such as conscious of the risk of driver shortcutting and over use – many such are listed (statutorily protected for architectural merit or age). Similarly, Ferriby Lock is a scheduled ancient monument. Local moorings host two historic boats owned by the Humber Keel & Sloop Preservation Society.
Тарих
Мұздықтан кейінгі табиғи күйінде өзеннің аңғары тегіс түбімен болды: мұз артқа шегінген кезде, ол Анколм көлінің төсенішін құрды, мұздық сулардың шығу ортасында пайда болып, нәтижесінде батпақты болды. Өзенді ерте заманнан бері қайықтар пайдаланғанына дәлел бар, себебі үш маңызды көне қайықтың археологиялық қалдықтары табылды. Бригг пен Эпплбиде логботтар, ал 1888 жылы Бриггте тақтайлы қайық табылды. Профессор МакГрейл 1974 жылы осы жерді қайта қазып, емен тақтайларынан тігілген және мүкпен бітелген, тегіс түбі бар қайықтың қалдықтарын тапты. Бұл қайық құрылысы Хамбердің солтүстік жағалауында табылған Ферриби қайықтарына ұқсас болды, бірақ шамамен 500 жыл жас, көміртекке сәйкес б.з.д. 800 жылға дейін соққан. Өзеннің ертедегі жергілікті маңызын көрсететін қосымша дәлелдер өзеннің бағытына жақын табылған басқа да археологиялық ескерткіштерде көрінеді. Мысалы, епископ Нортон приходында, ол Бишопбриджтен солтүстікке қарай 1 км-ден астам жерде орналасқан. Бұл приходта Линкольншир тарихи орта туралы жазба (HER) әртүрлі тарихи кезеңдерден 90-нан астам объектіні тіркейді. Тарихи-археологиялық ескерткіштердің көпшілігі, оның ішінде елді мекендер Анхольмеге жақын орналасқан. Олардың көпшілігі неолит дәуірінен (б.з.д. 4000 жылдан б.з.д. 2351 жылға дейін), қола дәуірінен және римдік-британдық кезеңіне дейін. Приходтағы ең көне табылған зат – Харлам-Хилл шлюзының жанындағы өзеннің шағылдарынан табылған палеолиттік қол балтасы. Бұл табылған жердің жасы б.з.д. 500 000 – 150 001 жылдар аралығында. Бұл балта және бірнеше неолит балталары қазір Линкольн мұражайында сақтаулы. Ескі өзеннің бағыты епископ Нортон және оған жақын орналасқан барлық басқа приходтардың шекарасы болып табылады. Бұл – шығыс шекарасы, ал батыс шекарасы – Ермин көшесі. HER-де тіркелгендей, римдік жол салынғаннан кейінгі приходтағы археологияның көп бөлігі приходтың батыс жағында римдік жолға жақын, ал ертерек кезеңдерден табылған заттар өзенге жақын орналасқан, бұл өзеннің негізгі байланыс жолы болғанын және жаңа жолмен алмастырылған материалдық және экономикалық қажеттіліктерді қамтамасыз еткенін көрсетеді. Хамберден судың кіруінен саздануға ұшыраған және екі жағынан да су батқан жерлерден өтіп, Анколм солтүстік Линкольнширдің елді мекендеріне жол ашты. 1287 жылы Бишопбриджден Феррибиге дейін жақсартулар жасауға патент берілді, соның арқасында қайықтар өзенмен "бұрынғыдай" астық және басқа да тауарларды оңай тасымалдауға мүмкіндік алды. Алайда жергілікті жер иелерінің басты уайымы – олардың жерлерін су басудан сақтау үшін тиімді су бұру арнасы ретінде қызмет етуі керек еді. 1289 және 1418 жылдар аралығында өзен Патент Роллдарда он үш рет аталды. Арнаны тазалау қажеттілігі әрқашан айтылды, бірақ көбінесе кеме қатынасы туралы ештеңе айтылмады. Өзенде бірнеше рет алаңдаушылық туды, жақсартулар жасалды, нәтижеге қуаныш болды және назардан тыс қалды. Алайда 1635 жылы Оверсбиде тұратын жергілікті жер иегері сэр Джон Монсонға су бұру мақсатында жаңа өзен салуға өкілеттік берілді. Ол көптеген бұрандарды алып тастап, Бишопбриджден Феррибиге дейін түзу арна жасады. Жұмыс жүргізілген патент негізінен су бұрумен байланысты болды, бірақ жаңа жұмыстар өзенді кемелер өту үшін алдыңғы жеті жылдағыдан кем пайдалы етпеуі керек еді. Феррибиде, 1312 жылдан бері көпір болған жерде, Хамберден шлам жиналуын бақылау үшін шлюз салынды. Оның үш аркасы мен 24 есігі болды, бірақ қайықтардың қалай өтуі мүмкін екендігі туралы ештеңе айтылмады. Бриггте жаңа арна қаладан айналып өтті, бірақ ескі арна да сақталды, бұл қаланы су тасқынына аз бейім етті. Анколм деңгейін сумен тазарту 1630 жылдары Карл I үкіметі патент иелерімен келісімшарттар бойынша жүргізген фенланд "жағдайырулары" арасындағы кішігірім жоба болды. Бұл көптеген осындай жобаларға қарағанда әлдеқайда қатыгез емес еді, өйткені Кеннеди "Анколм деңгейін қоспағанда, қақпаларды сумен құрғату жергілікті мекемелерді басқару және жергілікті халықты үрейлендіру үшін патша үкіметінің билігі мен өкілеттігін үздіксіз және адалсыз пайдалану арқылы жүзеге асырылды және қорғалды" деп мәлімдеді. Антиквар Уильям Стукли өзенге барып, 1724 жылы ол көрікті көпірдің астындағы шлюздердің "жәбірленушілердің шалаакылығынан қираған және қираған" екендігі туралы баяндама жариялады. 1766 жылы Анколм су басқан алқаптағы жер иелері өзенді зерттеу үшін Томас Йёманды жалдады. Ол Ферриби шлюзының ыдырауын атап өтті, бұл Феррибиден 14 шақырым жоғары Гланфордқа дейін кеме қатынасын қиратуға әкелді. Кей жерлерде ені 12 метрден 15 немесе 16 футқа дейін (шамамен 4,8 м) қысқарды, бұл су тасқынына қарсы тұру қабілетін айтарлықтай төмендетті. Гланфордтан жоғары, құрттардың төсектері, су өсімдіктері және құмдықтар келуге кедері келтірді, ал соңғы 8 шақырым Бишопбриджге дейін толығымен сазданып қалды. Йёман 17 қыркүйекте 1766 жылы есеп берді, ал 20 мамыр 1767 жылы кеме қатынасын және су бұруды жақсартуға рұқсат беру үшін парламент актісі қабылданды.
Даму
Заң комиссия құрды, ал Бартон-апон-Хамберден Джон Беннет кеңсе меңгерушісі болып тағайындалды. Комиссияның хаттамалары олардың басты назарлары кеме жүруге емес, суды құрғатуға қатысты екенін көрсетеді, алайда Феррибидегі жаңа шлюз құлып және құлып сақтаушысының үйін қамтыды. Шлюз үш ашылумен салынды, бірақ табалдырықтар Хамбердегі көктемгі жарық су деңгейінен 8 фут (2 метр) биік орнатылды, бұл су тасқыны кезінде жазық жерлерді құрғатуды қамтамасыз етуге жеткіліксіз болды. Жұмыс 1769 жылы аяқталды. Комиссия мүшелері кеме жүрудің де пайдалы болуы мүмкін екенін біртіндеп түсінді және 1778 жылдың 7 сәуірінде инженер Дундердейлге Бишопбриджде көмір және жалпы тауарларға арналған кемежайды жобалауды және Харлам төбесінде құлып салуды тапсырды. 1785 жылдың 20 шілдесіне дейін ешқандай прогресс болмады, сол кезде комиссия мүшелері кемежай үшін жер сатып алуды келісу үшін меншік иелерімен кездесті. Осы уақытқа дейін инженерді Томас Брэдли алмастырды. 1781 жылдан бастап он бір жылға жол ақысы Джонатан мен Джон Гудвинге жалға берілді. Олар комиссияға жылына 402 фунт төледі және тасқыннан келген залалды 20 фунтқа дейін өтеуге міндетті болды, алайда комиссия 20 фунттан асып кеткен жағдайда жөндеу шығындарын төлейтін болды. Жалға беру мерзімі 1792 жылдың 2 шілдесінде аяқталды, сол кезде комиссия бақылауды қайтарып алып, өз жол ақысын жинаушысын тағайындады. Олар көмірдің әртүрлі вагондардың мөлшерінен туындаған жол ақысының айырмашылығын байқады. Аталған кен орындары көмірдің Дон өзенінен және Эйр мен Кальдер кеме жолы арқылы жеткізілетінін көрсетті. 1790 жылдары тиімді суды құрғату мәселелері нашарлап, комиссия Анколм деңгейі үшін ұсыныстармен толық есеп беруге Исаак Литхемді, Малтон маңындағы Бартоннан тағайындады. Ол суды құрғату және кеме жүру мәселелерін қарастырды және 1800 жылдың 29 тамызында жоспарларын ұсынды, бірақ комиссия мүшелері 22 975 фунт стерлингтің болжамды құны тым жоғары деп ойлады. Сондықтан олар Джон Ренниге (үлкен) екінші пікір сұрады, ол 1801 жылдың 9 қарашасында есеп берді. Оның ұсыныстарына негізгі каналдың екі жағында су жинағыш каналдар салу, каналдың ені мен тереңдігін ұлғайту, екі жаңа құлып салу және Бриггтегі көпірді қайта құру кірді. Құны 53 921 фунт стерлинг деп бағаланды, оның тек 11 пайызы кеме жүруді жақсартуға арналған. Комиссия мүшелері құнға риза болмады, және Ренни жұмысты кезең-кезеңмен аяқтауды ұсынғанмен, кейіннен ол тек 25 413 фунт стерлинг тұратын өзгертілген жоспарды ұсынды. Комиссия мүшелері түзетілген жоспарды жүзеге асыруды шешті және Парламент 1802 жылдың 26 маусымында жаңа заң қабылдады. Екі құлып Харлам-Хилл және Кингербиде орналастырылуы керек еді, бұл жоғарғы бөлімде кеме жүруді жақсартуға мүмкіндік береді. Заңда Феррибиден қашықтықты көрсету үшін 2 км аралықта еменнен жасалған теңіз тіректері орнатылуы керек деп белгіленген. Көптеген материалдар дереу тапсырылғанмен, жұмыстың қаржыландыру жетіспеушілігіне байланысты ілгерілеу өте баяу болды. Жобаның инженері Сэмюэл Портер 1808 жылдың шілдесінде қайтыс болғаннан кейін жұмыс тоқтап қалды, ал 1824 жылы сэр Джон Ренниден (кіші) кеңес сұралды. Ол әкесі тапсырған жұмысты аяқтау керектігін айтты. Ол сондай-ақ Ферриби шлюзін қайта құруды, табалдырығын 2 метр төмендетуді, каналдың сыйымдылығын екі есеге көбейтуді, оны кеңірек және тереңдетуді ұсынды. Соңында, 60 тонналық және 6 метр ені бар қайықтарды қабылдайтын жаңа кіреберіс шлюзін салу керек. 1825 жылы Парламент тағы бір заң қабылдады, ал 1826 жылы жұмыс қайта басталды. Жұмыстың барысы жылдам болды, бірақ суды құрғату жұмыстары артта қалды, себебі әр аудан жобаға төлеуі тиіс мөлшерлемелер бойынша даулар туды. Көптеген қолданыстағы көпірлер ағаштан жасалған және олардың су ағынын шектейтін бірнеше ашылулары болды. Олар әртүрлі стильде қайта құрылды. Хоркстоу көпірі 24 метрлік темірден жасалған көпір ретінде жоспарланған, бірақ 40 метрлік арақашықтықтағы аспалы көпір ретінде салынды. Бұл әлі күнге дейін тұрған ең алғашқы аспалы көпірлердің бірі және Ренни жобалаған жалғыз аспалы көпір. Бриггтегі Ярборо Миллстегі көпірде бір сегменттік арка бар, ол 1827 жылы ашылды, бірақ кейіннен кеңейтілді. Бренди-Уорфтағы көпір келесі жылы аяқталды. Ол сол кездегі құрылыстарға тән, темір аралықтан тұратын тас тіректерден тұрады. Харлам-Хилл шлюзі 1827 жылы қайта құрылды, бірақ Кингербидегі екінші құлыпты салу жоспарынан бас тартты. 1823 жылы навигацияны Маркет Расенге дейін ұзарту туралы талқылаулар өтті. 1829 жылы жоспарлар қайта қаралып, кеңейтілді, сол кезде Бишопбриджде Барлингс Эу және Уитхем өзеніне қосылыс ұсынылды. 14 шақырымдық су жолын салуға, жеті құлып салуға 90 000 фунт стерлинг қажет болар еді. Жоспардан бас тартылғанмен, Ренни 1841 және 1844 жылдары оны қолдауын жалғастырды. Ренни Ферриби шлюзін және құлыпты қайта құруды да қадағалады. Комиссиямен алғашқы кездесу 1841 жылдың 4 қазанында өтті. Жұмыс 1842 жылдың наурызында басталды және құны 16 533 фунт стерлинг деп бағаланды. Ярборо графы мен Элис Корбетт ханым жаңа шлюзді 1844 жылдың 22 мамырында ресми түрде ашты. Ярборо графы өз мыс құбырлы оркестрінің қатысуын ұйымдастырды, содан кейін ол жаңа құлып арқылы шхунада теңіз сапар жасады. Құлыптың үстінен Баттерли компаниясы құйған айналмалы көпір салынған, ол 90 жыл бойы қолданылды, бірақ 1934 жылы үлкен кеме соқтығысқанда зардап шекті. Head Wrightson 1935 жылы айналмалы көпірді қайта жасады.
Операция
Кеме қатынасы ауылдық аймақтардан Йоркширдің Шығыс жағалауындағы Беверли және Халл қалаларына жүк тасымалдау үшін маңызды маршрутқа айналды. Уильям Колтон 1793 жылдан бастап Бригг пен Халл арасында жүк тасымалдайтын кемемен жұмыс істеді, ал 1823 жылы ол бу кемесін пайдалана бастады. Кеме Бриггтен әр күні сағат 7-де шығып, Халлға сағат 10:30-да жетеді. Қайта оралу сапары Халлдан сағат 15:00-де басталып, Бриггтен Линкольнге автобус қатынасымен байланысу үшін жоспарланған. 1856 жылдың қазан айынан бастап, қызметті Бригг пен Ферриби Слюйс арасында тұратын фермерлер тобы құрған Халл, Ферриби Слюйс және Бригг Бу кеме компаниясы жүзеге асырды. Көп жылдар бойы кеме қатынасы үшін төленетін ақыш жалға берілді, ал жалға алу құны 1780 жылдары 402 фунт стерлингтен 1828 жылы 950 фунтқа дейін өсті, ал 1843 жылдан 1845 жылға дейінгі кезеңде жылына 1857 фунтқа жетті. Келесі үш жыл ішінде ол 3020 фунтты құрады, бірақ содан кейін аймаққа теміржол келгеніне байланысты төмендеді. Бригг теміржол станциясы 1848 жылдың 1 қарашасында ашылды, ал одан Гейнсборо Орталық станциясына дейінгі желі 1849 жылдың 2 сәуірінде ашылды. Ақыштар төмендеді, 1850 жылы 949 фунтқа, ал 1850 жылдардың соңында 700 фунтқа дейін түсті. Отыз жылдан кейін сауда сәл жанданып, 1890 жылдары ақыштар 1000 фунтқа жетті. Бұл 1930 жылдары қант қызылшасы өндірісінің дамуымен одан әрі нығайтылды, 1930 жылдардың соңында орташа есеппен 1294 фунтты құрады. Бишопбридж, онда бассейн, екі диірмен және қоймалар болды, Линкольнширдің сол бөлігіндегі шаруа қожалықтары мен ауылдар үшін таратқыш және жинау орталығы болып табылды, бірақ 1970 жылдары Ферриби мен Бригг арасындағы кезеңнен басқа коммерциялық тасымал тоқтатылды, онда өзен жағалауында зауыттар орналасқан. 1980 жылдары барлық коммерциялық тасымалдар тоқтатылды. Кейбір даму жалғасты, Снитерби көпірі 1872 жылы, Хибальдстоу 1889 жылы және Кадни 1892 жылы қайта жаңартылды. 1977 жылы Иан Хорсли "Рейс Анколм" навигациялық қорының құрылтайшысы болды, ал 1978 жылы Бишопбриджге дейінгі жоғарғы бөлікті жаңартуды ұсынды. Оның жоспарларына Расе өзенінде үш жаңа шлюз салу, Орта Расен және Рынок Расенге қосылу кірді. 1980 жылдардың басында жоба Horncastle және Foss Dyke-ке қосымша байланыстарды қамтыды, осылайша Солтүстік Линкольншир су жолдары желісі құрылды, бірақ мұндай амбициялық жоспарларды жүзеге асыру үшін аймақ тым сирек қоныстанған. Қор 1979 жылы тіркелді, ал 2009 жылы таратылды. 1980 жылдары Харлам-Хилл шлюзынан жоғары орналасқан бөлік тоқырады. Реннидің бастапқы шлюзы бір кезде жоғарғы гильотиналық қақпамен қайта жаңартылды, ал шлюзді жөндеуге 1993 жылы әрекет жасалды. Олар сәтті болмаса да, Ішкі су жолдары қауымдастығы Харлам-Хилл шлюзін қалпына келтіру үшін үгіттеуді жалғастырды, оған көмектесу үшін қаражат жинады, ал Қоршаған орта агенттігі 2004 жылы жоғарғы бөлікті дренаждау және қалпына келтіруді аяқтады. Қайта жаңартуды Линкольншир су жолдары серіктестігінің 100 000 фунт стерлингтік гранты қаржыландырды. Жұмыс Бишопбриджде 48 сағатқа арналған жаңа келушілердің тұрақтарын, жақын маңдағы каноэшілер үшін портаждық нүктелерді және Харлам-Хилл шлюзін қамтыды. 2010 жылы Харлам-Хилл шлюзының жоғарғы қақпасы әдеттегі митрлік қақпалармен ауыстырылды. Бұл табысты қалпына келтіруге қарамастан, 2012 жылы Қоршаған орта агенттігі қауіпсіздік себептерімен шлюзді қайтадан жапты, осылайша су жолының алғашқы екі миліне кіруге тыйым салды. 2017 жылға қарай оны қайта ашу жоспарланбаған. Оңтүстік Феррибидегі шлюз, қайықтар өзеннен шығып, Хамберге кіруге мүмкіндік береді, төрт қақпадан тұрады, екеуі Хамбердің деңгейі өзеннен жоғары болғанда, ал екеуі төмен болғанда қолданылады. Хамберден кеме Линкольншир мен Йоркширдің үлкен қалаларына, сондай-ақ Солтүстік теңізге апаратын көптеген басқа да ірі су жолдарына кіре алады. Өзен Анколм деңгейінің су ағызу арнасы ретінде қызмет ететініне байланысты, су деңгейі мен ағыны тез өзгереді, ал қатты жаңбырдан кейін су тасқынын болдырмау үшін шлюздер ашылғанда, барлық кеме қатынасы тоқтатылуы мүмкін.
Ұйым
Өзенге және оның айналасындағы ауылдық жерлердің су тасқынынан қорғанысына жауапкершілік 20-шы ғасырда бірнеше рет өзгерді. 1930 жылғы Жерді дренаждау заңына сәйкес, Англия мен Уэльстің көптеген өзен жүйелерін, соның ішінде Анколм және Винтертон Бек су жинау аймағын қамтитын 47 су жинау аймағы белгіленді. 1931 жылдың қарашасына дейін аймақты басқару үшін су жинау кеңесі құрылды. 1948 жылғы Өзен кеңестері заңы қабылданғаннан кейін су жинау кеңесінің орнын Линкольншир өзен кеңесі басты. Жаңа кеңес Велланд, Уитэм және Степпинг өзендері үшін де жауапты болды. 1951 жылдан бастап жерді дренаждау функциялары Анколм Ішкі Дренаж Кеңесінің жауапкершілігіне өтті. Бұл 1930 жылғы Жерді дренаждау заңының шарттарына сәйкес құрылды және 119 миль (192 км) ұзындығындағы сақталған су жолдары бар 68.77 шаршы миль (178 км²) аумақты басқарады. Бұл аймаққа түсетін судың шамамен жартысы Анколм өзеніне сорылуы керек, себебі жердің беткейі гравитациялық дренажға мүмкіндік бермейтіндей төмен жатыр. IDB өзен жағалауында 12 сорғы станциясын ұстап тұрады. 1963 жылғы Су ресурстары заңы қабылданғаннан кейін өзенге жауапкершілік тағы өзгерді: өзен кеңесі Линкольншир өзендері басқармасымен алмастырылды, бірақ басқарылатын географиялық аймақ ұқсас болды. Бұл өз кезегінде 1973 жылғы Су заңы қабылданғаннан кейін Англия суының бір бөлігіне айналды. 1989 жылғы Су заңына сәйкес аймақтық су органдары жекешелендірілгеннен кейін, Анколмды қоса алғанда, өзендерді басқару Ұлттық өзендер басқармасына (NRA) берілді. Соңында 1996 жылы NRA Қоршаған орта агенттігіне енгізілді.
Демалыс
Өзен жерді кептіру арнасы және сумен жабдықтау қызметін атқаратынымен қатар, демалыс үшін де пайдаланылады. Су жолы Қоршаған ортаны қорғау агенттігімен басқарылады, ол барлық кемелерді тіркеуге және қолданыстағы лицензияға ие болуды талап етеді. 200-ден астам қайық тіркелген, ал Ферриби, Бригг, Брэнди Уорф және Бишопбриджде тұрақтар бар. Хамберге және одан кіру Ферриби шлюзінің солтүстігіндегі кең сазды жағалаулармен шектеледі, олар төмен су кезінде көрінеді. Сондықтан Оңтүстік Ферриби шлюзі арқылы өту жоғары толқынның екі жағынан үш сағатқа дейін шектеледі. Өзен кішкентай баржалар мен орташа өлшемді кабиналы кемелерді қабылдауға жеткілікті. Оңтүстік Ферриби шлюзінің су тереңдігі 4 фут (1 метр) құрайды. Харлам-Хилл шлюзі кішірек, бірақ кемелердің нақты ұзындығы 40 фут (12 метр) болып шектеледі, себебі шлюздің үстінде қайықты бұруға орын жоқ. Кішкентай қайықтарды өзеннің батыс жағалауындағы Брэнди-Уорф демалыс паркіндегі сырға салуға болады. Өзенде ескек есу, каякпен және каноэмен жүзу танымал.
Анхольм ескіру клубы
Анхолм ескіру клубы Бригг қаласында орналасқан және кез келген деңгейдегі ескірушілерге қызмет көрсетеді. Клуб жасөсперімдерді қабылдауға ынталандырады, оқыту курстарын ұсынады және жыл сайын екі маңызды іс-шара ұйымдастырады. Ancholme Head жарысы ашық, әйелдер, жасөсперімдер, аралас және ветерандар санаттарын қамтиды және Британдық ескіру федерациясына мүше. Scrumpy Row көбірек әлеуметтік сипатта және Бриггтен Брэнди Уорфқа дейін 6 мильге (10 км) дейін өтеді. Қоршаған орта агенттігі клубпен бірлесіп, жарыс және демалыс мақсатындағы ескіру спортын қолдайды.
БКБ мүшелері
Агенттік Британ каноэ одағымен келісімге келген, бұл олардың мүшелеріне өзенді пайдалануға рұқсат береді.
Яхталар мен крейсерлік/суағас кемелерінің кемежайлары
Кейбір шағын желкенді яхталар өзенді пайдаланады, және Брэнди-Уорфтағы сырғанау жолы мұндай пайдалануға ынталандырды. Анхольм өзенінде Бригг және Оңтүстік Феррибиде мариналар бар, сондай-ақ шамшырақ дүкені мен қайық құрастыру мүмкіндіктері де бар. Өзенді пайдаланатын қайықтардың үштен екі бөлігі шамамен теңізге шығатын кемелер, себебі ол Хамбер арқылы Солтүстік теңізіне оңай қол жеткізуді қамтамасыз етеді.
Балық аулау
Өзен балыққа толы, сапалы балық аулауға мүмкіндік береді. Жыл сайын ұйымдастырылатын жарыстар бар, оның ішінде қысқы бәсекелестік балық аулау, Линкольншир, Оңтүстік Йоркшир және аймақтан келген балықшыларды қызықтырады.
Жаяу жүргіншілер
Өзен бойында барлық ұзындығында соқпақ жол бар, сондықтан ол жаяу жүргіншілердің де арасында танымал. Өзенмен байланысты басқа да жолдар да бар.
Сумен жабдықтау
1960 жылдардың аяғында суға деген сұраныс артты, әсіресе Оңтүстік Хамбер жағалауындағы өнеркәсіптік аймақта. Негізгі тақталы сулы қабаттан су алу көлемін арттыру мүмкін болмағандықтан, сұраныс 1974 жылы пайдалануға берілген Трент-Уитам-Анколм су тасқыны схемасы (TWA) арқылы қанағаттандырылды. Барлингс-Эудегі Шорт-Ферридегі сорғы станциясы, Уитэм өзенімен тоғысатын жерге жақын орналасқан, суды құбыр арқылы Тофт-Ньютон су қоймасына сорғылайды, оның ауданы шамамен 1,5 шаршы километрді құрайды. Жаз айларында және құрғақ кезеңдерде су қоймасынан Анколм өзеніне су жіберіледі, осылайша оның ағынын күшейтіп, деңгейін сақтайды. Шорт-Ферридегі сорғылардың жұмысы тоқтап қалған жағдайда, су қоймасы Анколм өзеніндегі ағынды жеті күнге дейін сақтап тұруға жетеді. Трент өзеніндегі Торксиде тағы бір сорғы станциясы бар. Уитэмде су ағыны төмендеген жағдайда, су Тренттен Фосс Дайкке сорғыланады, одан ол шығысқа қарай Линкольн және Уитэм өзендері жүйесіне ағады. 1996 жылы өзеннен жыл сайын алынатын су көлеміне рұқсаттар берілді. Рұқсаттардың негізгі иелері British Steel plc, Centrica және Anglian Water болды. Британдық болат компаниясы Уорлаби теміржол көпірінің солтүстігіндегі сорғы стансасынан Скаунторп металлургия зауыты үшін су алады. Centrica Бригг қаласының батыс жағалауында орналасқан Гланфорд Бригг электр стансасын басқарады. Бұл газбен жұмыс істейтін электр стансасы, алты турбинасынан 240 МВт қуат өндіре алады. Суды бу үшін пайдаланылатын судың буланудан жоғалуын толықтыру үшін өзеннен су алынады, ал судың бір бөлігі еріген және суспензиядағы заттардың жиналуын болдырмау үшін өзенге қайтарылады. Су сондай-ақ тазарту станциясынан өтеді, онда ол сүзіліп, ион алмастырылады, бұл қазандықтарда масштабтану мен коррозияға әкелмейтін таза суды қамтамасыз етеді. Салқындату суы сияқты, қазандықтың суы да еріген заттардың жиналуын болдырмау үшін үнемі тазартылады. Ең ірі су алушы – Anglian Water компаниясы, олар Кадни көпірінің жанындағы өзеннің шығыс жағалауында сорғы стансасын ұстайды. 1996 жылы оларға жылына су алуға рұқсат берілді, бұл жалпы су алу көлемінің шамамен 82 пайызын құрайды. Алғашқы кесектену және хлорлаудан кейін су 1,2 шақырым (2 км) қашықтықта диаметрі 2 метр болатын екі бетон құбыр арқылы Cadney су қоймасына жеткізіледі, оның сыйымдылығы шамамен , ауданы және максималды тереңдігі 11 метрді құрайды. Қосымша хлорлаудан кейін су тағы 10 шақырым (6,2 миль) қашықтықта диаметрі болат құбыр арқылы Элшам су тазарту станциясына айдап әкелінеді, ол тәулігіне дейін ішуге жарамды су өндіреді. Осы су алуларды қолдаудан басқа, TWA схемасынан алынған суды пайдаланудың басқа да артықшылықтары бар. Ағын тіпті құрғақ ауа райында да сақталғандықтан, судағы қоректік заттардың жиналуынан туындайтын эвтрофикация азаяды, ал Ферриби шлюзі арқылы өтетін ағын Хамберден өзенге тұзды судың кіруін болдырмауға көмектеседі. TWA схемасы арқылы тасымалданатын су көлемі ауа райына байланысты. 1987 жылы ол , ал 1979 жылы болды.
Курс
Анколм өзені Топ-Фарм, Вест-Фирсби маңында, контурға жақын жерден шығысқа қарай ағып, біртіндеп солтүстік-шығысқа бұрылады. Ол батыс Фирсбидегі тасталып қалған ортағасырлық ауылдан өтеді, ол ескерткіш ретінде тіркелген, содан кейін Саксби мен Спридлингтон ауылдарын байланыстыратын Оумби жолынан өтеді. Біраз уақыттан соң ол контурдан төмен түсіп, Тофт Ньютон су қоймасынан өтіп бара жатқанда солтүстікке бұрылады. Көпірде жол батыс жағалаудан шығыс жағалауға көшеді. Одан шығысқа қарай, 1700-ші жылдардың соңында салынған, қызыл кірпіштен жасалған, бір жақты, ақ таспен әшекейленген Ескі Толлгейт көпірі орналасқан, ол Ескі Анколм өзенін кесіп өтеді. Солтүстікке қарай жалғаса отырып, сүйрегіш жол 1877 жылдан бері пайдаланылмайтын Каистор каналына кіреберіс арқылы өтеді. 20 ғасырдағы болаттан жасалған аралық 1785 жылы, канал ашылған кезде салынған тас тіректермен бекітіледі. Көпір екінші дәрежелі болып саналады, сонымен қатар оған іргелес бірінші шлюз, Кейстор каналында қалған бесінің бірі. Хибальдстоу көпірі 1889 жылы Альфред Аткинсонның жобасына қайта салынған. Кірпіш тіректерге тірелген темір аралықты Месс Портер және Линкольн компаниясы деп аталатын теміршілердің компаниясы ұсынған. Ол Реннидің қайта құруынан шыққан бұрынғы ағаш шайқалысты көпірдің орнына орнатылған, ал сол көпірдің іргетастары қайта пайдаланылған болуы мүмкін. Аткинсон сонымен қатар 1882 жылы қайта салынған Кэдни көпірінен жауапты болды, оның темір аралығын Глазгодағы Гудвин, Джардин және Ко. Бұл жерде де бұрынғы көпірдің іргетастары қайтадан қолданылған болса керек. Көпірдің солтүстігінде орналасқан "Англиан су" сорғы станциясының ерекше ағаш шатыры бар. Өзеннен сәл артқа қарай, Ньюстед монастырының фермасы сәл биік жерде тұр. Үй І дәрежелі болып саналады және 12-ғасырдағы Гилбертин монастырының бөліктерін қамтиды. Кетлби Бек өзенге шығыстан қосылады, канал екіге бөлінгенге дейін, ескі өзен Бриггтің орталығынан өтіп, жаңасы батысқа қарай, Бриггтің солтүстігіне қайта қосылғанға дейін. Олар арал құрайды, ол Арал Карр деп аталады. Ескі тармақта жағажай бар, ал бұрынғы Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолының басты желісі Гинсбородан Гримсбиге дейін, қазір Шеффилдтен Линкольн желісіне дейін екі тармақты да кесіп өтеді. A18 жолы да екі тармақты қиып өтеді. Жаңа тармақтың үстіндегі көпірді Джон Ренни жобалаған және 1827 жылы кірпішпен және ақ таспен салынған. Көпір 20-ғасырда кеңейтілді, оңтүстік бетін кеңейту жүргізілгеннен кейін қайтадан қолданды. Жол бұрын Каунти Бридждегі ескі тармақты кесіп өтетін, бұл 1828 жылы салынған бір ұзындықтағы тас арка. 1951 жылы қол тұтқалары ауыстырылды, ал A18 солтүстікке жаңа көпір арқылы ауыстырылды. Тағы бір теміржол көпірі содан кейін Гримсбиге жалғасады, ал қазір ол Оңтүстік Транспенниннің пойыздарын тасымалдайды. Бұрын British Steel plc-ге тиесілі су қабылдау көзі көпірдің батыс жағалауында орналасқан, ол Сканторптегі болат өнеркәсібін сумен қамтамасыз етеді. Саксби көпірі - 19 ғасырдың ортасына жататын, қақпасының кішігірім жөндеулерін қоспағанда, өзгермеген, ағаш палубасы бар, темірден жасалған бір аралық. Хоркстоу көпірі - Джон Реннидің жалғыз белгілі аспалы көпірі және Ұлыбританиядағы ең көне өзгертілмеген аспалы көпірлердің бірі. Ол ІІ* дәрежелі. Өзен Хамберге жақындаған сайын, жоғары деңгейдегі конвейерлік белдік материалды Оңтүстік Ферриби карьерінен Ферриби Слюс цемент зауытына жеткізеді. Конвейердің ұзындығы 2 км, ол күніне 3000 тонна ұнтақталған сазды және 1000 тонна балшықты тасымалдауға арналған. Өзеннің бұл бөлігінде көптеген кемежайлар бар, ал Хэмбер Кил және Слупты сақтау қоғамы әдетте өздерінің Килл жолдасы мен олардың шлюп Эми Хаусонды соңғы шлюздің үстіне бекітеді. Ферриби Слюс шлюзінің екі қақпасы бар: төменгі деңгейге қарай жоғары қарай және өзеннің су тасқынынан сақтанатын және кемелердің Хамбердің Анколмге қарағанда жоғары деңгейде болғанда кетуіне мүмкіндік беретін төменгі деңгейге қарай. Аңкөлге судың кіруін азайту үшін су қақпалары пайдаланылған кезде су құлазылып, құлыпты босату кезінде Батыс су бұрғысына жіберіледі. Құлама үш тік есіктен және екі электрлік тік гильотиналық қақпадан тұрады. Өзендегі тұздылық екі бұршақ перде арқылы бақыланады және Саксбиде үнемі өлшенеді, ал ақпарат ағысты Трент Уитхам Анколм трансферт схемасынан сумен толықтыру керектігін шешуге қолданылады.
The towpath crosses from the west bank to the east bank at the bridge. A little further to the east is the Old Tollgate Bridge, a red brick single span with ashlar dressing dating from the late 1700s, which crosses the Old River Ancholme. Continuing northwards, the towpath crosses the entrance to the Caistor Canal, disused since 1877. A 20th century steel span is supported by stone abutments, built around 1785, when the canal opened. The bridge is Grade II listed as is the adjacent first lock, one of five that remain on the Caistor Canal. Hibaldstow Bridge was rebuilt in 1889 to a design by Alfred Atkinson, and the wrought iron span, which rests on brick piers, was supplied by a company of ironfounders called Messrs Porter and Co of Lincoln. It replaced an earlier wooden swing bridge, dating from Rennie's reconstruction, and the piers from that bridge were probably reused. Atkinson was also responsible for Cadney Bridge, rebuilt in 1882, for which the wrought iron span was supplied by Messrs Goodwin, Jardine and Co of Glasgow. Again, the piers from an earlier bridge were probably reused. The Anglian Water pumping station, immediately to the north of the bridge, has an unusual wooden roof. Beyond, and slightly set back from the river, Newstead Priory Farm stands on slightly higher land. The house is Grade I listed, and incorporates parts of a 12th century Gilbertine Priory. Kettleby Beck joins the river from the east, through a set of sluice gates, just before the channel splits in two, with the old river passing through the centre of Brigg and the new one bypassing it to the west, before rejoining to the north of Brigg. They form an island, which is known as Island Carr. There is a marina on the old branch, and the former Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway main line from Gainsborough to Grimsby, now part of the Sheffield to Lincoln Line, crosses both branches. The
A18 road also crosses both branches. The bridge over the new branch was designed by John Rennie and built in 1827, with brick flanks and ashlar masonry. The bridge was widened in the 20th century, with the south face being reused once the widening had taken place. The road formerly crossed the old branch at County Bridge, a single span rusticated stone arch erected in 1828. The handrails were replaced in 1951, and the A18 was diverted over a new bridge to the north. Another railway bridge follows, this time linking to Grimsby, and now carrying trains run by South TransPennine. The intake formerly owned by British Steel plc is on the west bank by the bridge, supplying water to the steel industry in Scunthorpe. Saxby Bridge is a wrought iron single span with timber decking, dating from the mid 19th century, which is virtually unaltered, apart from minor repairs to the decking. Horkstow Bridge is John Rennie's only known suspension bridge, and is one of the earliest unaltered suspension bridges in Britain. It is Grade II* listed. As the river nears the Humber, a high level conveyor belt carries material from South Ferriby quarry to the cement works at Ferriby Sluice. The conveyor is 1.25 mile (2 km) long, and is used to transfer around 3000 tonnes of crushed chalk and 1,000 tonnes of clay per day. This stretch of the river has numerous moorings, and the Humber Keel & Sloop Preservation Society usually moor their keel Comrade and their sloop Amy Houson just above the final lock. The lock at Ferriby Sluice has two sets of gates: a low level set pointing upstream, and a set of much taller gates pointing downstream which prevent the river being inundated by tides, and allow vessels to leave when the Humber is at a higher level than the Ancholme. In order to minimise the ingress of brackish water into the Ancholme when the tide gates are used, the water is culverted into the West Drain when the lock is being emptied. The sluice consists of three sets of pointed doors, and two electrically operated vertical guillotine gates. Salinity in the river is further controlled by two bubble curtains, and is continuously measured at Saxby, with the information used to decide whether the flow should be supplemented by water from the Trent Witham Ancholme Transfer Scheme.