Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық пианист және композитор Альфред Грунфельд (4 шілде 1852 жылы Прагада 4 қаңтар 1924 жылы Венада) - Австриялық пианист және композитор.
Austrian pianist and composer
Alfred Grünfeld (4 July 1852 in Prague – 4 January 1924 in Vienna) was an Austrian pianist and composer.
Өмір
Альфред Грунфельд еврей тері саудагері Мориц Грунфельдтің (1817 жылы туған) және оның әйелі Регина Пиктің (1826 жылы туған) Прагадағы Жаңа қалада сегіз баланың екіншісі болып дүниеге келді. Мориц Грунфельд былғары сатушы еді, Грунфельд орта таптық, музыкалық еврей отбасында өскен. Оның бауырлары: виолончельші Генрих Грунфельд; Людвиг Грунфельд, ол Deutsche Grammophon үшін жұмыс істеді, және Зигмунд Грунфельд, Вена Хофоперінің репетиторы. Отбасы Зелтнергазе 38-үйде тұратын. Ол өзінің алғашқы концертін 1865 жылы 12 сәуірде Прагадағы Конвикцзалда өткізді. Содан кейін Грюнфельд Йозеф Кречи мен Бедрич Сметананың жетекшілігімен Прага консерваториясында, кейіннен Теодор Кулактың Берлиндегі Neue Akademie der Tonkunst-те оқыды. 1871 жылдың қысында Густав Малерді әкесі Прагаға мектепке жіберіп, Грунфельдтер отбасында интернатқа отырғызды. Бұл он бір жасар Махлер үшін жағымсыз оқиға болды, ал оның әйелі Альма Махлер "күлкі мен аяқ киімін тартып алып, басқалар киіп, ол да бос аяқ, аш жүріп жүрді" деп хабарлады. Ол сондай-ақ, оның "құлынан келмеген куәсі болғанын, қараңғы бөлмеде отырғанда, қызметші мен үйдің ұлы арасындағы қатыгез махаббат көрінісін көргенін және оның өзіне келтірген ренжітуін ешқашан ұмытқан жоқ. Ол қызға көмектесу үшін секіріп тұрды, бірақ қыз оған ауырсынулары үшін алғыс айтпады. Ол екеуі де қатты қорлап, құпия ұстауға ант берді. Бұл оқиғаның әсері өте ауыр болды. Адам түсімде өзін ренжіткен адамға күні бойы ашулана алады, сондықтан Густав оған осы шокті берген жас пианистті ешқашан кешірмеді". Грунфельдтің інісінің қызы, Прага консерваториясында фортепианодан сабақ берген Эрна Грунфельд "Грунфельдтер балалары денсаулығы жақсы, шынайы алаяқтар еді: олар Густавтан ештеңе істей алмады, оның қорқынышты ұяңдығы оларды тек ашуландырды" деді. Грунфельд 1873 жылы Венаға көшіп барды, онда ол өмірінің қалған бөлігінде, әпкесі Эммамен бірге, алдымен Praterstraße 49-де, содан кейін 1888 жылдан бастап өлімге дейін Getreidemarkt 10-да өмір сүрді. Қазір үйді мүсінші Флориан Жозефу Друоттың ескерткіш тақтасы белгілейді. Грунфельд Венаның ең танымал салондық пианиніне айналды, ол Венаның жоғары қоғам салондарында, сондай-ақ Гроссе Музикверинсаалда, Гроссе Концертхауссаалда және Босендорферсаалда жиі өнер көрсетті. Жеке орындаушылықпен қатар, ол көбінесе Арнольд Розе квартетімен және Хеллмесбергер квартетімен бірге өнер көрсетті, сондай-ақ ағасы Генрих Грунфельдпен жиі өнер көрсетті және гастрольдерге шықты. Концерт турлары оны Аустрия-Мажарстанның айналасына, Парижге, Лондонға, Германияға, Скандинавияға, Голландияға, Ресейге, Польшаға, Румынияға, Эстонияға, Константинопольге, Белградқа және АҚШ-қа алып барды. Ол өзінің өнерлері үшін көптеген құрметтер мен атақтар алды, соның ішінде: k. k. Камервиртуалдық 1881; 1884 жылы 3-сыныпты Сент-Станислав ордені; 1887 жылы Саксен Эрнестин үйінің орденінің 2-сыныпты рыцарь кресті, неміс мұрагер ханзадасының сарайлық пианині және Румынияның Корольдік орденінің офицерлік кресті; 1896 жылы 4-сыныпты Қызыл Бөрік ордені; 1897 жылы Франц-Иосиф орденінің рыцарь кресті; 1900 жылы 3-сыныпты Арыстан мен Күн орденінің және 3 сыныпты Сент-Сава орденінің; 1901 жылы 3-сыныпты Меджиди орденінің; 1902 жылы Румынияның Жұлдыз орденінің офицерлік кресті; 1908 жылы Пруссияның Корольдік орденінің 3-сыныпты және Темір Король орденінің ордендері; Австрияның Қызыл Крестіне қызмет көрсеткені үшін безендіру. 1897 жылы Вена консерваториясының профессоры болып тағайындалды. Грунфельд өзінің өнер көрсетуімен ғана емес, сонымен қатар өзінің әлеуметтік және тапқыр тұлғасымен, анекдоттары мен әзіл-ойырымен танымал болды. Ол өзінің Frühlingsstimmen Вальсын Грунфельдке арнаған Иоганн Штрауспен жақын дос болды. Ол Штраустың вальстерін, әсіресе көбінесе бис ретінде ойнаған Frühlingsstimmen-ді көшіріп жазғаны үшін танымал болды. Альфред Грунфельд 1924 жылы 4 қаңтарда қайтыс болды. Оған Венадағы Zentralfriedhof-те Ehrengrab берілді, онда ол 7 қаңтарда жерленді. Мұражайды Josef Müllner жасаған және 1928 жылы 23 мамырда ашылған.
Alfred Grünfeld was born as the second of eight children to Jewish leather merchant Moritz Grünfeld (born 1817 Kolín nad Labem) and his wife Regina, nee Pick (born 1826 Osek), in Prague – New Town. Moritz Grünfeld was a leather merchant, and Grünfeld grew up in a middle class, musical Jewish family. His siblings included: the cellist Heinrich Grünfeld; Ludwig Grünfeld, who worked for Deutsche Grammophon, and Siegmund Grünfeld, répétiteur at the Vienna Hofoper. The family lived at Zeltnergasse 38. He gave his first public concert on 12 April 1865 in the Konviktsaal in Prague. Grünfeld then studied under Josef Krejčí and Bedřich Smetana at the Prague Conservatory, and later at Theodor Kullak's Neue Akademie der Tonkunst in Berlin. In the winter of 1871, Gustav Mahler was sent by his father to school in Prague, and boarded with the Grünfeld family. This proved to be an unpleasant experience for the eleven year old Mahler, and his wife Alma Mahler reported that his "clothes and shoes were taken from him and worn by others and he had to go barefoot and hungry also". She also wrote that he was an "involuntary witness, when he was sitting in a dark room, of a brutal love scene between the servant and the son of the house, and he never forgot the shock of disgust it caused him. He jumped up to go to the girl's help, but she did not thank him for his pains. He was soundly abused by both of them and sworn to secrecy. This episode left a deep mark. Just as one can be angry all day long with people who have annoyed one in a dream, so Gustav never forgave the young pianist who had given him this shock." Erna Grünfeld, the daughter of Grünfeld's youngest brother, who taught the piano at the Prague Conservatory, said that "the Grünfeld children were real rascals, brimming over with good health: they could make nothing of Gustav, whose terrible shyness only exasperated them." Grünfeld moved to Vienna in 1873 where he lived, with his sister Emma, for the rest of his life, first at Praterstraße 49 and then at Getreidemarkt 10 from 1888 until his death. The house is now marked with a memorial plaque by the sculptor Florian Josephu Drouot. Grünfeld became the most popular salon pianist in Vienna, performing frequently in the salons of Viennese high society as well as the Große Musikvereinssaal, the Große Konzerthaussaal and the Bösendorfersaal. In addition to his solo performance, he often appeared with the Arnold Rosé Quartet and the Hellmesberger Quartet as well as frequently performing and touring with his brother Heinrich Grünfeld. His concert tours took him around Austro Hungary, to Paris, London, Germany, Scandinavia, Holland, Russia, Poland, Romania, Estonia, Constantinople, Belgrade and the USA. He received many honours and titles for his performances, including: k. k. Kammervirtuose in 1881; Order of Saint Stanislaus 3rd class in 1884; Knight's Cross 2nd class of the Saxe Ernestine House Order, court pianist to the German crown prince and Officer's Cross of the Romanian Order of the Crown in 1887; Order of the Red Eagle 4th class in 1896; Knight's Cross of the Order of Franz Joseph in 1897; Order of the Lion and the Sun 3rd class and Order of St. Sava 3rd class in 1900; Order of the Medjidie 3rd class in 1901; Officer's Cross of the Order of the Star of Romania in 1902; Prussian Order of the Crown 3rd class and Order of the Iron Crown in 1908; decoration for services to the Austrian Red Cross. He was appointed professor at the Vienna Conservatory in 1897. Grünfeld was valued not only for his performances but also for his sociable and witty personality, known for his anecdotes and jokes. He was close friends with Johann Strauss, who dedicated his Frühlingsstimmen Waltz to Grünfeld. He became famous for his transcriptions of Strauss waltzes, and particularly of the Frühlingsstimmen which he often played as an encore. Alfred Grünfeld died on 4 January 1924. He was granted an Ehrengrab in the Zentralfriedhof in Vienna, where he was buried on 7 January. The grave memorial was created by Josef Müllner and unveiled on 23 May 1928.
Жазбалар
Альфред Грунфельд коммерциялық жазбалар жасаған алғашқы пианист болды. Оның ең алғашқы жазбасы 1889 жылы Тео Вангеман Еуропаға әкелген Эдисон фонографы үшін балауыз цилиндрінде жасалды. 18 қарашада Грунфельд өзінің Kleine Serenade, Брамстың билері мен оның Ungarische Rhapsodie-ін пианиноның астына орнатылған жаңа мүйізмен жаздырды. "Унгария рапсодиясы" Томас Эдисонның мұрағатында табылды және 2012 жылы қалпына келтірілді. Грунфельд классикалық және романтикалық фортепиано музыкасының 94 дискін жазды, оның ішінде Шопен, Григ, Полдини, Шуман және Дебюсси шығармалары, сондай-ақ 1899 және 1915 жылдар аралығында өзінің 50 композициясы бар. Сондай-ақ, 1905-1911 жылдар аралығында Велте Миньон пианиносы мен Фонала пианиносы үшін ролл жазбаларын жазды.
Alfred Grünfeld was the first pianist of note to make commercial recordings. His earliest recording was made in 1889 on wax cylinder for the Edison Phonograph, brought to Europe by Theo Wangemann. On 18 November, Grünfeld recorded his own Kleine Serenade, dances by Brahms and his Ungarische Rhapsodie with a new horn mounted on the underside of the piano. The Ungarische Rhapsodie was discovered in the archives of Thomas Edison and restored in 2012. Grünfeld recorded 94 discs of classical and romantic piano music including works by Chopin, Grieg, Poldini, Schumann and Debussy, as well as 50 discs of his own compositions between 1899 and 1915. He also recorded rolls for the Welte Mignon reproducing piano and the Phonola player piano between 1905 and 1911.