Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Морисетт Америка Құрама Штаттарымен, 342 U. S. 246 (1952), қылмыстық ниеттің құқықтық тақырыбына қатысты АҚШ Жоғарғы Сотының ісі. Онда екі түрдегі қылмыстар сипатталған, олар психикалық күйді қажет етеді және олар жоқ. Ол олардың арасындағы нақты сызықты белгілемейді. Бір топқа - дәстүрлі қылмыстар кіреді, олардың кейбіреулері заңдар пайда болғанға дейін, мысалы ұрлық. Бұл бірінші топтағы қылмыстарда қазылар алқасы заңға қарсы әрекет жасау, зиян келтіру және ниеттілік сияқты екі нәрсені де анықтауы керек еді. Екінші топқа жататын қылмыстар үшін қылмыстық ақыл-ойдың болуы қажет емес, мысалы, қасақана немесе білуі. Бұған қоғамдық денсаулық пен әл-ауқат үшін қажетті, мысалы, тамақ пен дәрі-дәрмектердің қауіпсіздігіне қатысты нормативтік заңдар кірді. Морисетт - бомбаның пайдаланылған корпустарын әуе күштері жаттығу полигонынан жинап, оларды тастап кетті деп ойлап, металл сынығы ретінде 84.00 долларға салған қайта өңдеуші. Сонымен қатар, Morissette пікірінде қаралып отырған заңды қамтитын қылмыстық заңнаманың санатын қоғамдық қамқорлыққа қатысты қылмыстарға қолданылатын қылмыстық заңдардың басқа санатынан ажырату керектігі мойындалады. Соттың айтуынша, жалпы құқық бұзушылықтары, жалпы құқық бұзушылықтарынан айырмашылығы, мемлекет, адамдар, мүлік немесе қоғамдық өнегеге зиян келтірмейді, бірақ "заң күтімді талап ететін жерде қараусыз қалдыру немесе ол міндетті орындамаған жағдайда әрекетсіздік" арқылы сипатталады. Қоғамдық қамқорлық туралы құқық бұзушылықтар - мысалы, денсаулық сақтау туралы заңдар, құрылыс кодекстері немесе тамақ пен дәрі-дәрмектердің қауіпсіздігі туралы заңдар - айыпталушының психикалық күйін немесе санасын қажет етпейді.
Morissette v. United States, 342 U. S. 246 (1952), is a U. S. Supreme Court case, relevant to the legal topic of criminal intent. It described two classes of crimes, those requiring a mental state, and those that do not. It did not delineate a precise line between them. In one class are traditional crimes, some of which have been around since before laws existed, such as stealing. This first class of crimes required a jury to find both an act, a harm, and an intent to act against the law. The second class, public welfare offenses, did not require a criminal mental state such as intent or knowledge. These included regulatory laws necessary for the public health and welfare, such as relating to food and drug safety. Morissette was a recycler who collected spent bomb casings from an Air Force practice bombing range, thinking they were abandoned, then sold them as scrap metal for $84.00. At the same time, the Morissette opinion acknowledges that the category of criminal legislation encompassing the statute in question must be distinguished from a different category of criminal statutes applicable to public welfare offenses. The Court notes that public welfare offenses, unlike common law crimes, do not intrinsically involve harm to the State, persons, property, or public morals, but are typified only by "neglect where the law requires care, or inaction where it imposes a duty." Public welfare offenses — examples of which include public health laws, building codes, or food and drug safety laws — do not require a mental state or awareness on the part of the defendant.
Өмірбаян
Сотталушы, металл қорабының жартылай дилері, Мичиган штатының Оскода қаласына жақын жердегі Әскери-әуе күштері бомбалау полигонына кірді, одан ол бомбаның қабықтарын жинады. Бұл қаптамалар бірнеше жыл бойы жерде жатыр. Қылмыстық істі жүргізуші қоршауларды базарда сатып, 84 доллар пайда тапты. Бұл үшін айыпталушы заң бұзушы ретінде айыпталды, яғни мемлекеттік мүлікті "білмей-ақ қайта құру" қылмыс болып саналды. Қабылдалушы қылмысты жасағанын мойындады. Оның жалғыз қорғанысы - ол гильзалар мүлкіне тиесілі деп санайды, сондықтан оларды алу қылмыс емес. Сот аяқталғаннан кейін сот төрешісі заңға қатысты кеңес берді, ал қорғаушы тараптың ұсынысын қабылдамады. Қайырымдылық талаптары бойынша, "білгіштікпен" сот төрешісі Конгресс заңның қайырымдылық заңның анықтамасына сәйкес әрекет етуін көздеді деп есептеді. Сотталушылар тек қана айыпталушының "мүлікті қасақана иеленіп алғанын" анықтауға тапсырма алды. Сондықтан, сотқа айыпталушыны тек мемлекеттік мүлікті алуы негізінде кінәлі деп табуға рұқсат етілді. Олар оның бомба қаптамаларын тастап кетуіне қатысты қандай да бір сенімге ие болғанын анықтауға және қарастыруға құқылы емес, яғни, бұл мемлекеттік мүлік (бұл заңның қарапайым тілінде қылмыс ретінде айқындалған) немесе тастап кеткен мүлік (бұл қылмыс емес) болды ма. Егер заңның осы түсінігі дұрыс болса, онда Конгресс қатаң жауапкершілік қылмысын жасайтын болар еді. Апелляциялық сот төменгі сатыдағы соттың шешімін бекітті. Алайда Жоғарғы Сот, федералды заңның соңғы төрешісі ретінде, апелляциялық шағымды тыңдап, сот шешімін өзгертті, айыпталушының конверсияны заңсыз деп танытқан фактілерді білгенін дәлелдеу керек, яғни мүлікті оның иесі тастап кеткен жоқ. Сотта Роберт Джексон бір ауыздан сотқа жазған хатында англо-америкалық заң дәстүрінде жеке қылмыстық ниетін (mens rea) маңыздылығын атап өтті, ол қылмыс "әдетте жамандықты білдіретін ақыл-ойының жамандық жасау қолымен келісуінен ғана құрылады" деп мәлімдеді. Сонымен қатар, Morissette пікірінде қаралып отырған заңды қамтитын қылмыстық заңнаманың санатын қоғамдық қамқорлыққа қатысты қылмыстарға қолданылатын қылмыстық заңдардың басқа санатынан ажырату керектігі мойындалады. Соттың айтуынша, жалпы құқық бұзушылықтары, жалпы құқық бұзушылықтарынан айырмашылығы, мемлекет, адамдар, мүлік немесе қоғамдық өнегеге зиян келтірмейді, бірақ "заң күтімді талап ететін жерде қараусыз қалдыру немесе ол міндетті орындамаған жағдайда әрекетсіздік" арқылы сипатталады.
The defendant, a part time scrap metal dealer, entered an Air Force bombing range near Oscoda, Michigan, from which he collected spent bomb casings. These casings had been lying around for years. The defendant sold the casings at a junk market, earning a profit of $84. For this, the defendant was charged with violating which made it a crime to "knowingly convert" government property. The defendant conceded he had done the act. His sole defense was that he believed that the casings were abandoned property, and therefore there was no crime in taking them. After the trial, the trial judge instructed the jury with regard to the law, rejecting the defense. With regard to the intent requirement, "knowingly," the trial judge assumed Congress had meant for the statute to operate under a tort law definition of intent. The jury was instructed to find only that the defendant "intentionally exercised dominion over the property." Thus, the jury was permitted to find the defendant guilty solely on the basis of his having taken government property. They need not have found, and were not entitled to consider, any belief he may have had with respect to the abandonment of the bomb casings that is, whether it was government property (which is clearly defined by the plain language of the statute as a crime), or abandoned property (which is not a crime). Were this reading of the statute correct, Congress would have created a strict liability crime. The Court of Appeals affirmed the decision of the lower court. However, the Supreme Court, as final arbiter of federal law, heard an appeal and reversed the decision of the trial court, concluding that the defendant must be proven to have had knowledge of the facts that made the conversion wrongful, that is, that the property had not been abandoned by its owner. Justice Robert Jackson, writing for a unanimous Court, emphasized the importance of individual criminal intent (mens rea) in the Anglo American legal tradition, stating famously that crime was "generally constituted only from concurrence of an evil meaning mind with an evil doing hand." At the same time, the Morissette opinion acknowledges that the category of criminal legislation encompassing the statute in question must be distinguished from a different category of criminal statutes applicable to public welfare offenses. The Court notes that public welfare offenses, unlike common law crimes, do not intrinsically involve harm to the State, persons, property, or public morals, but are typified only by "neglect where the law requires care, or inaction where it imposes a duty."