Шығыс Англиядағы Стаур өзені

Кіріспе

Шығыс Англиядағы Стур өзені (ағылш. Stour River, /ˈstaʊər/, "tour" немесе "sour" сөздерімен айтылады) – Англияның Шығыс Англия аймағындағы маңызды өзен. Оның ұзындығы 76 км (47 миль) және солтүстіктегі Саффолк пен оңтүстіктегі Эссекс округтарының шекарасының көп бөлігін құрайды. Өзен шығыс Кембриджширде бастау алып, Хаверхиллдің шығысынан, Кавендиш, Садбери, Бьюрес, Нейланд, Стратфорд Сент-Мэри және Дедхэм қалалары арқылы ағады. Эссекс окрусындағы Маннингтриге жақын жерде теңіз суына жетеді және Харвичте Солтүстік теңізіне құяды. Атының шығу тегі нақты белгісіз, бірақ ғалымдар бірнеше болжам ұсынған. Маннингтриден жоғары орналасқан өзеннің барлық бөлігі Дедхэм Вейл ұлттық ландшафты деп белгіленген, бұрынғысы – Табиғи сұлулықтың ерекше аймағы. Оны Джон Констебл және Томас Гейнсборо сияқты көрнекті суретшілер көптеген рет бейнелеген. 1705 жылы Парламент актісі қабылданғаннан кейін өзен кеме қатынасы үшін жақсартылды. Садбери қаласына жететін жүк тасымалдау кемелері үшін шлюздер салынды. Көптеген шлюздер диірмендермен байланысты болды, ал бастапқы 13 жылдам шлюз бен 13 фунт шлюз 19 ғасырда 15 фунт шлюзбен ауыстырылды. 19 ғасырдың басында өзен тиімді болды, бірақ 1852 жылдан бастап теміржолдың пайда болуымен бірге үнемі құлдырау байқалды. Оны тастап кету әрекеттері заңдық қиындықтарға тап болды, бірақ 1914 жылы «Стур өзені кеме жүзу компаниясы» банкроттық жариялады, ал өзен көп ұзамай тоқтап қалды. 1928 жылдан бастап өзен ауыз судың маңызды көзіне айналды, Оңтүстік-Шығыс Эссекс су тасымалдау (қазір Эссекс және Саффолк су) Лангхэмде және кейін Стратфорд Сент-Мэри сорғы станцияларында су тартты. Суға деген сұраныс өскен сайын, Ели Узден Эссекске су тасымалдау схемасы іске асырылды, Ұлы Уз өзенінен су өзеннің жоғарғы ағысына құйылып, сорғы станцияларында қайтадан алынды. Флатфорд арқылы ағатын су көлемін туристердің игілігі үшін жоғары деңгейде ұстап тұру үшін Брантхэмге жақын үшінші су алу нүктесі қосылды. Өзен аңғарына тұзды судың кіруін болдырмау үшін Каттавадеде шлюздер мен бөгеттер салынды, бұл кемелердің сағадан өзенге кіруіне кедергі келтірді. 1968 жылы «Стур өзені» қоры өзенді кеме қатынасы үшін кеңінен пайдалануды қолдау мақсатымен құрылды. Ол төрт шлюзді қайта жаңартып, Флатфорд пен Садбериден кеме саяхаттарын ұйымдастырды. Өзенді Садбери мен Каттаваде арасында моторы жоқ кемелермен пайдалануға болады, бірақ көбінесе Садбери мен Хенни Милл арасында ғана моторы бар кемелерге рұқсат беріледі, алайда Қор Флатфордта электрлік қайықты жүргізуге рұқсат алған. Каноэ мен байдаркаларды бұрынғы шлюздердің орнына салынған тұрақты бөгеттер мен шлюздердің айналысымен тасымалдау қажет.

River in East Anglia, England

The River Stour ('/s//t//ʊər//, /'/s//t//aʊər/, pronounced rhyming with either "tour" or "sour") is a major river in East Anglia, England. It is 47 mile (76 km) long and forms most of the county boundary between Suffolk to the north, and Essex to the south. It rises in eastern Cambridgeshire, passes to the east of Haverhill, through Cavendish, Sudbury, Bures, Nayland, Stratford St Mary and Dedham. It becomes tidal just before Manningtree in Essex and joins the North Sea at Harwich. The origins of its name are unclear, but several possibilities have been proposed by scholars. The entire non tidal river above Manningtree is designated as the Dedham Vale National Landscape, formerly known as an Area of Outstanding Natural Beauty. It has been painted by a number of prominent artists, including John Constable and Thomas Gainsborough. The river was improved for navigation following the passing of an Act of Parliament in 1705. Locks were built to enable lighters to reach the town of Sudbury. Most of the locks were associated with mills, and the original 13 flash locks and 13 pound locks were replaced by 15 pound locks in the 19th century. The river was reasonably profitable at the beginning of the 19th century, but the advent of the railways led to a steady decline from 1852 onwards. Attempts to abandon it were thwarted by legal difficulties, but in 1914 the River Stour Navigation Company declared itself bankrupt, and the river soon became moribund. From 1928 onwards, the river became a major source of drinking water, with South East Essex Waterworks (now Essex and Suffolk Water) extracting water at Langham and then Stratford St Mary pumping stations. As the demand for water grew, the Ely Ouse to Essex Transfer Scheme was implemented, with water from the River Great Ouse discharged into the upper reaches of the river, and extracted again by the pumping stations. A third extraction point was added near Brantham, so that volumes of water flowing through Flatford could be maintained at a higher level for the benefit of tourists. To prevent salt water entering the river valley, sluices and a barrage were built at Cattawade, preventing boats from entering the river from the estuary. The River Stour Trust was set up in 1968 to campaign for greater use of the river for navigation. It has worked to refurbish four locks, and to run boat trips from Flatford and Sudbury. The river can be used by unpowered craft between Sudbury and Cattawade, but powered boats are normally only allowed between Sudbury and Henny Mill, although the Trust has permission to run an electric boat at Flatford. Canoes and kayaks have to be portaged around the former locks where these have been replaced by fixed weirs and sluices.

Этимологиясы мен қолданылуы

Атауы мәндісіз және даулы. Бір теория бойынша, Stour атауы кельт тіліндегі sturr сөзінен шыққан, яғни "күшті" дегенді білдіреді. Дегенмен, Англияда кең таралған Stour өзенінің атауы Уэльсте мүлдем кездеспейді; Кроуфорд Туринге жақын По өзенінің екі саласын атап өтті, олар Stura деп жазылған. Германияда Стор – Эльба өзенінің саласы. Brewer's Britain and Ireland бойынша Stour әртүрлі жағдайларда әртүрліше айтылады: Кент және Шығыс Англиялық Stour сөздері tour сөзімен рифмаланады; Оксфордшир Stour кейде кескіш сөзімен, кейде сағат сөзімен рифмаланады, ал Ворчестершир Stour әрқашан сағат сөзімен рифмаланады. Жергілікті жерде Эссекс пен Суффолк арасын бөлетін Стоур өзенінің біркелкі айтылуы жоқ, stowr-дан stoor-ға дейін өзгереді. Соған қарамастан, stour – орта ағылшын тіліндегі екі түрлі мағынасы мен түзілімі бар сөз, ол әлі де көптеген маңызды сөздіктерде кездеседі. Германдық түбірі бар сын есім ретінде ол "ірі, қуатты" дегенді білдіреді (қазіргі скандинавия тілдерінде stor сөзі "үлкен, зор" дегенді білдіреді). Ортағасырлық француздық түбірінен шыққан есім ретінде ол "көтеріліс, қыжырлау; шатасу" немесе "қарулы шайқас немесе қақтығыс" дегенді білдіреді. Wiktionary сондай-ақ "шаңды соқпа немесе шөгу" дегенді қосады, бұл Concise Oxford Dictionary-дегі негізгі анықтама, ол бұл солтүстік ағылшын және шотландтық қолданыс екенін, ал шығу тегі белгісіз екенін көрсетеді. 2006 жылы ежелгі еуропалық өзен атауы ежелгі ағылшын сын есіміне алынған және stour құрылымдық оппозицияның бір полюсін білдіретіні, ал blyth – қарсы полюсте тұрғаны, бұл англосаксондықтарға өзендерді қатысу деңгейі бойынша жіктеуге мүмкіндік бергені болжалды. Викториялық этимолог Исаак Тейлор өте қарапайым шешім ұсынды: Stour сөзі суды білдіретін уэльс тіліндегі dŵr сөзінен шыққан. Әртүрлі Stour-лардың ортақ тегі болмауы мүмкін және оларды бір проблема ретінде қарастырудың орнына, өздерінің ерекшеліктері бойынша қарастыру қажет. Әрине, қазіргі уақытта барлыққа қабылданған түсіндірме жоқ.

Сипаттама

Өзеннің бастауы Уэстон-Колвиллдің оңтүстігінде, Кембриджширдегі Ураттинг-Комоннан басталады және Ұлы Брэдлидің жанынан өтіп, онда Киртлинг-Брукпен қосылады. Ол Литтл-Тёрлоу, Грейт-Тёрлоу, Грейт-Враттинг және Кедингтон арқылы жалғасады, содан кейін Хаверхиллдің шығысына өтеді, онда Саффолк және Эссекс арасындағы округ шекарасы оның бағытын ұстана бастайды. Виксо, Сток-бай-Клэр, Клэр және Кавендиш ауылдары өзеннің сол жағалауында орналасқан. Глем өзені сол жағалауда оған қосылады, содан кейін ол Лонг-Мелфордтың батысына өтіп, одан кейін Садберидің батыс және оңтүстік шеттерін айналып өтеді. Оны Садбериден оңтүстік-батысқа қарай Баллингдон көпірінде A131 жолы кесіп өтеді, одан төмен ол ресми түрде кеме жүзуге жарамды. Ол Бюрес арқылы әрі қарай жалғасады және Найлендтен оңтүстікке қарай Стратфорд-Сент-Мэридің батыс шетіне жетеді. Дедхам оңтүстік жағалауда, Флатфорд – солтүстік жағалауда орналасқан. Брантемнің оңтүстігінде өзен Каттаваде бөгетінің астында тасқынға ұшырайды, содан кейін Маннингтриге жақын жерде сағаға айналады және Шотли түбегінің оңтүстік жағымен ағып өтеді. Харвич халықаралық порты оңтүстік жағалауда орналасқан, оған Орвелл өзені қосылады, ол Харвичтің шығысында теңізге жетеді. Маннингтриден жоғары орналасқан өзен аңғарының барлық бөлігі Ұлттық ландшафт болып табылады, бұрынғыда Ерекше Табиғи Сұлулық Аймағы деп аталған. Аталған аймақ Дедхам Вейл деп аталады және Эссекстегі Дедхам ауылының атымен аталған. Бұл өзеннің екі жағындағы ауылдың әдемі аймағы, жалпы ауданы шамамен 35 шаршы миль (91 км²) құрайды. Саффолк өзеніндегі ең көне қонысы Ұлы Брэдлиде болды, онда адам 5000 жылдан астам уақыт бойы қоныстанған. Англо-саксон дәуірінде өзен Шығыс Саксон және Шығыс Англия патшалықтарының шекарасына айналды. "Альфред патшаның өмірінде" 884 жылы өзен сағасында болған теңіз шайқасы туралы жазылған, онда Альфред Ұлы 13 викинг кемесінен тұратын күшті жеңіп алған. Стоур аңғары Джон Констебл, Томас Гейнсборо, Альфред Муннингс, Джон Нэш және Седрик Моррис сияқты суретшілердің жұмысында жұмыс істейтін өзен ретінде бейнеленген. Констеблдің бұл аймақпен байланысы ерекше маңызды болды, бұл "The Stour Valley және Dedham Church" сияқты туындыларында айқын көрінеді. Джон Нэш, соғыс суретшісі болған, Стоур аңғарында қоныстанды және Вормингфордтағы Сент-Эндрю шіркеуіне жерленді, ол оның тыныш шағын елді мекендерінің бірі. River Stour Trust, су жолдарын қалпына келтіру тобы, 1968 жылы Stour өзенінде жүзуге халықтың құқығын қорғау және арттыру үшін құрылды. Траст Садбериден теңізге дейін кеме қатынасын қалпына келтіруге тырысады, Stratford St Mary, Dedham, Flatford және Great Cornard шлюздарының табысты қалпына келтіруіне сәйкес, қалған шлюздерді қайта жаңарту арқылы. Сонымен қатар, Траст өзенді шағын кемелермен пайдалануға ынталандырады және оның әртүрлі бөліктерінде барлық жас топтары мен қабілеттері үшін жыл сайын іс-шаралар ұйымдастырады. Флатфорд пен Садбериде Пасха мен қазан аралығында Трасттан ерікті экипаждар басқаратын қайықпен саяхаттау және жеке чартерлік рейстерге тапсырыс беруге болады. RSPB Stour Estuary – құстарды қорғау жөніндегі Корольдік қоғам (RSPB) басқаратын табиғи қорық. Ол өзен сағасының оңтүстік жағалауында, Врапнесстің шығысында орналасқан. Батысында Wrabness Nature Reserve орналасқан, бұл ерекше ғылыми қызығушылықты қамтитын аумақ. Оны Essex Wildlife Trust басқарады және сонымен қатар жергілікті табиғи қорық және жергілікті жабайы табиғат орны болып табылады. 2019 жылдың шілдесінде жауын-шашынның аз болуынан және Бүрес зауытында ағынды бөгеген қалдықтардан өзеннің бөліктері құрғап қалды. Қоршаған ортаны қорғау агенттігі су деңгейін қалпына келтіру үшін бұрғылаудан өзенге су құйды. Каттаваде бөгеті мен Оруэлл-Хейвен аралығындағы өзеннің су ағысы жоғары және оны ірі кемелер пайдаланады. Аралдың жағалауындағы жағажайға дейін жүзуге болады.

The river rises in Wratting Common, Cambridgeshire, to the south of Weston Colville, and passes near Great Bradley where it is joined by Kirtling Brook. It continues through Little Thurlow, Great Thurlow, Great Wratting, and Kedington before passing to the east of Haverhill, where the county boundary between Suffolk and Essex starts to follow its course. The villages of Wixoe, Stoke by Clare, Clare and Cavendish are all on the left bank of the river. The River Glem joins it on the left bank, before it passes to the west of Long Melford and then skirts the western and southern edges of Sudbury. It is crossed by the A131 road at Ballingdon Bridge, to the south west of Sudbury, below which it is officially navigable. It continues through Bures and to the south of Nayland to reach the western edge of Stratford St Mary. Dedham is on the south bank and Flatford on the north bank. To the south of Brantham the river becomes tidal below Cattawade barrage, after which it opens out to become an estuary near Manningtree, and runs along the southern side of the Shotley Peninsula. The international port of Harwich is on the south bank, and it is joined by the River Orwell as it reaches the sea to the east of Harwich. The whole of the river valley above Manningtree is a designated National Landscape, formerly known as an Area of Outstanding Natural Beauty. The designated area is called Dedham Vale, and is named after the village of Dedham in Essex. It is an area of rural beauty on both sides of the river, covering around 35 square miles (91 km2) in total. The earliest known settlement on the river in Suffolk was at Great Bradley, where human occupation has been recorded for over 5,000 years. During the Anglo Saxon era, the river became the boundary between the Kingdom of the East Saxons and the Kingdom of East Anglia. The Life of King Alfred records a naval battle taking place at the mouth of the river in 884, where Alfred the Great defeated a force of 13 Viking ships. The Stour valley has been portrayed as a working river by artists including John Constable, Thomas Gainsborough, Alfred Munnings, John Nash and Cedric Morris. Constable's connection with the area was especially important, evident in such works as The Stour Valley and Dedham Church c. 1815. John Nash, who was an official war artist, settled in the Stour valley and is buried at St Andrew's at Wormingford , one of its typically serene small settlements. The River Stour Trust, a waterway restoration group, was set up in 1968 to protect and enhance the right of the public to navigate the River Stour. The trust seeks to restore through navigation from Sudbury to the sea, following on the successful restoration of the locks at Stratford St Mary, Dedham, Flatford and Great Cornard, by reinstating the remaining locks. Meanwhile, the Trust encourages use of the river by small craft and organises annual events for all age groups and abilities on different parts of it. Boat trips and private charters, skippered by volunteer crews from the Trust, are available in Flatford and Sudbury between Easter and October. RSPB Stour Estuary is a nature reserve managed by the Royal Society for the Protection of Birds (RSPB). It is located on the south bank of the estuary, to the east of Wrabness. Just to the west is Wrabness Nature Reserve, a Site of Special Scientific Interest covering It is run by the Essex Wildlife Trust and is also a designated Local Nature Reserve and a Local Wildlife Site. In July 2019 sections of the river ran dry because of low rainfall and debris blocking flows at Bures Mill. The Environment Agency pumped water from boreholes into the river in an attempt to restore water levels. The river from Cattawade barrage to Orwell Haven is tidal and used by large ships. The channel is dredged to 17 feet (5 m), and this section should only be navigated by those experienced in tidal river navigation. Coasters travel up the river as far as the quay at Mistley.

17 ғасырға дейін өзенді қайықтармен пайдалану туралы толыққанды мәліметтер жоқ, бірақ 1634 жылы Садбери қаласының әкімі Дэниел Биат доктор Уоррен мен Спенсермен кездесіп, өзенді кеме жүзе алатындай ету жоспарларын жасады. 1638 жылдың 11 желтоқсанында Спенсер Маннингтриден Садбериге дейін өзенді кеме жүзе алатындай етуге рұқсат беретін патент алды. Азамат соғысы кезіндегі аласапырандық, Спенсердің Оз өзеніндегі ұқсас жобамен айналысуы және қаржылық қиындықтары салдарынан ешқандай прогресс болмады. 1658 жылы Мейнард да осыған ұқсас ұсыныс жасады, бірақ ол да нәтижесіз аяқталды. 1600 жылдардың соңында Джон Литтл мен Бенджамин Додд патенттік хаттардың құқықтарын алды және кейіннен өзенді жақсартуға көп ақша жұмсағанын мәлімдеді. Олардың не істегені белгісіз, себебі 1703 жылы Садбери қаласының әкімі мен кеңесі Парламентке өзенді кеме жүзе алатындай ету туралы заң жобасын ұсынды. Литтл мен Додд қарсылық көрсетті, өйткені олардың патенттік хаттар бойынша құқықтары болған, бірақ олардың ісі қабылданбады және 16 ақпан 1705 жылы Садбериге Парламент актісі бекітілді. Акт "Эссекс графтығындағы Маннингтри қаласынан Саффолк графтығындағы Садбери қаласына дейін Стоуэр өзенін кеме жүзе алатындай ету туралы акт" деп аталды. Комиссарлардың кең тізімі құрылды, ал жұмысты Садбери қаласының әкімі мен кеңесінің мүшелері және тағы он адам орындауы тиіс болды. Жұмыс 1708 жылдың 24 маусымына дейін басталып, 1713 жылдың 24 маусымына дейін аяқталуы керек еді. Диқандарды ынталандыру үшін, оларға диқандық тастар мен құрылыс материалдарын жол төлемінсіз тасымалдауға рұқсат берілді. Өзеннің кейбір бөліктерінде сүйрейтін жол салынатын, бірақ жол үздіксіз болмады. Сондай-ақ, қайықтарды құлыптар арқылы тарту үшін жағалауға винттер мен басқа да механизмдер орнатуға рұқсат берілді. Барлығы 13 флеш-бұға және 13 фунт-бұға салынды. Құлып қақпалары ілінген тіреулер құлыптың жоғарғы жағынан жоғары созылды, ал тіреулердің ішке қарай құлауын болдырмау үшін құлыпты көлденең бағана кесіп өтті. Кейінірек құлыптардың ағаш қабырғалары топырақ қабырғаларын алмастырды, ал 19 ғасырда флеш-құлыптар алынып тасталды, ал фунт-құлыптар қайта жаңартылды, нәтижесінде Садбери мен сағаның арасында 15 құлып болды. Кеме жүру үшін ерекше жағдай ретінде, акт жобаны қаржыландыру үшін қаражатты қалай жинау керектігін нақтыламады. Іс жүзінде, 100 фунт стерлинг құны бар 48 акция шығарылды. Корнелиус Денн 24 акция сатып алды, ал қалған 24 акция Диан Кок пен Садберидегі бірнеше киім тігушілер арасында бөлісті. Денн мен Кок екеуі де Лондоннан келген саудагерлер еді. Бұл жұмысты аяқтау үшін жеткіліксіз капитал болды, сондықтан акционерлерден қосымша ақша сұралды. 9 000 фунт стерлинг жиналды, оның 6 500 фунты навигациялық жұмыстарға, 800 фунты 16 баржаға және 1 700 фунты қоймалар мен басқа да жайлылықтарға жұмсалды. Ресми ашылу болды ма, белгісіз, бірақ 1709 жылдың мамыр айында баржалар Маннингтриден 2 211 тонна көмірді Садбериге дейін тасымалдады. Компанияның ақшасы үнемі жетіспеді, ал 1722 жылы Дэниел Дефо кеме жүрудің толыққанды еместігін атап өтті. 1736 жылы компания өзендегі баржа трафигіне жауапкершіліктен бас тартып, кез келген адамға жол төлемін төлеп оны пайдалануға рұқсат берді. Комиссия мүшелері ескі мүшелер қайтыс болғандықтан жаңа мүшелерді сайлай алмады, ал 1770 жылдары олардың саны екеуге дейін азайды. Жаңа комиссарларды тағайындау үшін 15 адамнан тұратын кворум қажет болғандықтан, 1781 жылы Парламент екінші актіні қабылдады. Жаңа комиссарлардың арасында суретші Джон Констеблдің әкесі Голдинг Констебл және суретші Томас Гейнсбороның екі бауыры Сэмюэл мен Джон болды. Акт сонымен қатар жаңа комиссарларға кеме жүретін барлық бөліктерге бойымен сүйрейтін жол салуға және көпірлерді, шлагбаумдарды және қақпаларды күтіп ұстауға рұқсат берді. Голдинг Констебл мен Уильям Струтт 1782 жылдың қыркүйегінде өзенді тексерді және суды тереңдету бағдарламасы жүргізілді. 1782 жылы жол төлемінен түскен табыс 700 фунт стерлинг құрады, бірақ 1817 жылы ол екі есеге өсті, кірістің көп бөлігі көмір тасымалынан түсті.

There are no known records detailing use of the river by boats prior to the 17th century, but in 1634, Daniel Biatt, the mayor of Sudbury, met with Mr Doctor Warren and Mr Spencer to plan how to make the river navigable. On 11 December 1638 Spencer obtained Letters Patent authorising him to make the river navigable from Manningtree to Sudbury. No progress was made, due to unrest around the time of the civil war, Spencer's pre occupation with a similar project on the River Ouse, and his own financial difficulties. A similar scheme was proposed by Mr Maynard in 1658, but again no progress was made. By the late 1600s, John Little and Benjamin Dodd had obtained the rights of the Letters Patent, and later claimed they had spent a lot of money improving the river. What they did is unknown, for in 1703 the mayor and corporation of Sudbury presented a bill to Parliament to make the river navigable. Little and Dodd objected, as they already had rights under the Letters Patent, but their case was dismissed, and an Act of Parliament was granted to Sudbury on 16 February 1705. It was entitled An Act for making the River Stower navigable from the town of Manningtree, in the county of Essex, to the town of Sudbury, in the county of Suffolk. A long list of commissioners was established, and the work was to be carried out by the mayor and aldermen of Sudbury and ten others. It had to be started before 24 June 1708 and completed by 24 June 1713. In order to placate the millers, they were given rights to carry millstones and building materials for their mills without payment of tolls. A towpath would be provided on parts of the river, but the path was intermittent. The act also allowed winches and other engines to be set up on the banks, so that boats could be hauled through the flash locks which were built. A total of 13 flash locks and 13 pound locks were constructed. The posts on which the lock gates hung were continued above the top of the lock, and a lintel spanned the lock to prevent the posts collapsing inwards. Timber sides to the locks later replaced the earth walls, and in the 19th century the flash locks were removed, while the pound locks were rebuilt, so that there were 15 between Sudbury and the estuary. Unusually for a navigation, the Act did not specify how money to fund the project should be raised. In practice, 48 shares with a value of £100 were issued. Cornelius Denn bought 24, while the other 24 were split between Dean Cock and some clothiers from Sudbury. Denn and Cock were both merchants from London. This provided insufficient capital to complete the work, and the subscribers were asked for more money. £9,000 was raised, of which £6,500 was spent on the navigation works, £800 on 16 barges, and £1,700 on warehousing and other amenities. It is not known if there was an official opening, but in May 1709 barges carried 2,211 tons of coal from Manningtree up the navigation to Sudbury. The company was continually short of money, and in 1722 Daniel Defoe noted that the navigation was not really adequate. The company ceased in 1736 to be solely responsible for barge traffic on the river, and allowed anyone to use it on payment of a toll. The Commissioners failed to elect new members as older ones died, and by the 1770s there were only two left. Since a quorum of 15 was required to appoint new commissioners, a second Act of Parliament was obtained in 1781. New commissioners included Golding Constable, the father of the painter John Constable, and two brothers of the painter Thomas Gainsborough, Samuel and John. The act also empowered the new commissioners to build a towpath along the entire navigable section, and to maintain bridges, stiles and gates. Golding Constable and William Strutt had surveyed the river by September 1782, and a programme of dredging was carried out. Income from tolls was £700 in 1782, but this had doubled by 1817, with a large proportion of the revenue derived from the carriage of coal.

Операция

Сауда-саттық жақсарған сайын, өзеннің пайдасы да артты, 1817 жылы 11 пайыздық дивиденд төленді. Хэдли, Боксфорд және Лавенхэмге байланыс жолдары салу туралы ұсыныстар болды, бірақ жалғыз жүзеге асырылған жұмыс – Садбери маңындағы кірпіш зауыттары мен әк өндіру орындарын қамтамасыз ететін қысқа кесік болды, ол Баллингдон кесігі деп аталды. Уильям Кубитт теміржолдар ауыр жүктерді тасымалдауда бәсекелестік тудырмайтыны туралы кеңес бергеніне қарамастан, иелері 12 000 фунт стерлинг жұмсады. Өзенді пайдалану үшін алымдар жаңадан құрылды, сондай-ақ 1842 жылы өзенді Клэрге дейін тағы 8 мильге (13 км) жаңарту туралы ұсыныс жасалды, бірақ жоспар шығын мен қажетті құлыптардың санына байланысты жүзеге аспады. Шығыс округтері теміржолы 1843 жылы ашылғанда Судбериден 11 мильге (18 км) қашып өтті, бірақ Колчестер, Стоур аңғары, Судбери және Халстед теміржолы құрылды. Оның иелері навигацияны сатып алуға тырысты, бірақ акцияға сұралған 1000 фунт стерлингтік бағаны қабылдамады. Навигациядан түскен табыс 1848 жылы 3400 фунт стерлингке жетті, бірақ теміржол жұмыс істеген кезде 1852 жылы 1400 фунтқа дейін төмендеді. Атты сүйрейтін жол қанағаттандырмайтын болды, жылқылар 1850 жылы саны 123 болған қоршауларды секіріп өтуге мәжбүр болды, ал 20 жерде жылқы жылжымалы баржаға секіріп, екінші жағалауға секіріп өтуге көшірілді. 1862 жылы иелері бу баржаларын зерттеді және 1863 жылы біреуін тапсырыс берді. Ол сәтті болмады, түрлі өзгерістерге қарамастан, 1867 жылы қолданыстан шығарылды. 1864-1873 жылдар аралығында тасымалдау көлемі тұрақты түрде төмендеді, көптеген тауарлар 50 пайызға кеміді. Сол кезеңде дивидендтер он пайыздан екі пайызға дейін төмендетілді, ал техникалық қызмет көрсету жиілігі азайды, бірақ 1879 жылы өздігінен жұмыс істейтін дренаждық кран алынып, сәтті пайдаланылды. Баллингдон кесігіндегі кірпіш зауытынан кірпіштер мен ұн саудасы теміржол бәсекелестігіне қарамастан біраз уақытқа дейін жалғасты, бірақ 1892 жылы иелері жою туралы өтініш берді. Өтініш қабылданбады, өйткені өзен қажетті үш жыл бойы пайдаланылмаған. Оның орнына олар «Ривер Стоур Навигация Компаниясы» ЖШС құрды. 1906 жылы алымдар жөндеуге жеткіліксіз болды, ал 1914 жылдың 8 қазанында компания банкрот деп жарияланды. Акционерлер сенім қорын құрды, соңғы баржа 1916 жылы Судбериге жеткенімен, өзеннің төменгі ағысындағы тасымалдау көлемі шектеулі болды. Оңтүстік Эссекс су шаруашылығы компаниясы 1928 жылы Брантем, Флатфорд, Стратфорд және Дедхемдегі құлыптарды 20 000 фунт стерлингке қайта жаңартты, ағаш қабырғаларын бетон қабырғалармен алмастырды. 1995 жылдың соңында сенім қоры Мыңжылдық комиссиясынан 167 890 фунт стерлинг көлемінде грант алды, ол Ұлы Корнард құлпының құрылысына көмектесуге бағытталды. Қосымша қаражат сенім қорының және жергілікті кеңестердің қаражатынан түсті. Қоршаған орта агенттігі – өзеннің навигациялық органы. Олар 1995 жылы Ұлттық өзендер басқармасынан осы функцияны қабылдады. Қозғалтқышты қайықтарға тек Судбери маңындағы Баллингдон көпірінен Хенни Миллге дейінгі өзен бөлігін пайдалануға рұқсат етіледі және жылдамдық шегі сақталады. Брандон Миллден Каттаваидке дейінгі бір кезде жүзуге болатын өзеннің қалған бөлігін каноэ, каяк және басқа да қозғалтқышсыз кемелер пайдалана алады, бірақ оларды әртүрлі тұрақты құрылымдардың айналасында, көбінесе бұрынғы құлыптар орналасқан жерлерде тасымалдау қажет. Алайда, Қоршаған орта агенттігі өзеннің төменгі ағысында электр қуатымен жүретін қайықтарды пайдалануға рұқсат беруді қарастырып жатыр, ал Ривер Стоур сенім қоры осы бөлімде электрлік саяхаттық қайықтарды пайдалануға рұқсат алды. Ұлы Корнард, Стратфорд-Сент-Мэри, Дедхем және Флатфорд құлыптарын Қоршаған орта агенттігінің қызметкерлері басқаруы керек, және олар арқылы өту ниеті туралы алдын ала хабарлау қажет. 1928 жылы қайта жаңартылған құлыптардың ұзындығы 29 метр, ені 3 метр, су ағысы 1 метрді құрады. Дедхем және Флатфорд құлыптарында көлбеу бөгеттер орнатылған, оларды өзеннің су тасқынынан қорғану құралы ретінде пайдаланған кезде пайдалану мүмкін емес. Stour Valley Adventure Centre Судберидегі орталықтан каноэ, каяк және паддл-бордтарды жалға береді. Кемелерді сағаттық төлеммен алуға болады, сондай-ақ олар Судбериден Каттаваидке екі күндік саяхат ұсынады, басталу және аяқталу нүктелерінен Нейлендтегі кемпингке дейін көлік қызметі ұсынылады, ол саяхаттың орталық нүктесін құрайды.

As trade improved, so did the river's profitability, with a dividend of 11 percent paid in 1817. There were proposals to build links to Hadleigh, Boxford and Lavenham, but the only work carried out was a short cut near Sudbury to serve brickworks and limekilns, which was known as the Ballingdon Cut. Despite advice from William Cubitt that railways would never offer serious competition in the carriage of heavy goods, the proprietors spent £12,000 on a modernisation programme, involving the construction of towing paths and a cut to bypass a long loop at Wormingford, which included two new locks. Tolls for using the river were restructured, and there was a proposal in 1842 to upgrade the river for a further 8 mile (13 km) to Clare, but the scheme was not pursued due to the cost and the number of locks required. The Eastern Counties Railway missed Sudbury by 11 mile (18 km) when it opened in 1843, but the Colchester, Stour Valley, Sudbury & Halstead Railway was them promoted. The promoters tried to buy out the navigation, but rejected the asking price of £1,000 per share. Income on the navigation peaked at £3,400 in 1848, but had dropped to £1,400 by 1852, when the railway was operating. The towing path was far from satisfactory, with horses having to jump over fences, of which there were 123 in 1850, and 20 locations where the horse was transferred to the opposite bank by jumping onto the moving barge and jumping off again at the other side. In 1862 the proprietors investigated steam barges, and ordered one which arrived in 1863. It was not a success, and despite various modifications, was out of use by 1867. There was a steady decline in traffic between 1864 and 1873, with many commodities dropping by 50 percent. Dividends were reduced from ten percent to two percent over the same period, and maintenance was less frequent, although a self acting dredging crane was obtained in 1879, and worked successfully. Trade in bricks from the brickworks at Ballingdon Cut and in flour held up for some time, despite railway competition, but in 1892 the proprietors applied for an abandonment order. This was refused, as the river had not been disused for the required three years. Instead they formed a limited company, the River Stour Navigation Company Ltd. By 1906, tolls were no longer adequate to pay for maintenance, and on 8 October 1914, the company declared itself bankrupt. The shareholders then formed a Trust, and although the last barge to reach Sudbury did so in 1916, there was limited traffic on the lower reaches of the river. The South Essex Waterworks Company rebuilt the locks at Brantham, Flatford, Stratford and Dedham in 1928 at a cost of £20,000, replacing the wooden sides with concrete walls. At the end of 1995, the Trust received a grant of £167,890 from the Millennium Commission to help with the construction of Great Cornard lock. Additional funds came from the Trust's own fund and from local councils. The Environment Agency is the navigation authority for the river. They took over the role from the National Rivers Authority in 1995. Powered boats are only allowed to use the section of the river near Sudbury from Ballingdon Bridge to Henny Mill, and a speed limit of is enforced. The rest of the once navigable river from Brundon Mill to Cattawade can be used by canoes, kayaks and other non powered craft, but have to be portaged around various fixed structures, often located where the locks once were. However, the Environment Agency are considering allowing the use of electric powered boats on the lower river, and the River Stour Trust has permission to use electric trip boats on this section. The locks at Great Cornard, Stratford St Mary, Dedham and Flatford must be operated by Environment Agency staff, and advance notice of intent to navigate through them must be given. The locks rebuilt in 1928 were 95 feet (29 m) long, and 10 feet (3 m) wide, with a draught of 2.75 feet (1 m). Dedham and Flatford locks have tilting weir structures fitted within them, and navigating them is not possible when the weirs are being used as part of the flood defences of the river. The Stour Valley Adventure Centre hires out canoes, kayaks and paddle boards from a centre in Sudbury. The craft can be borrowed by the hour, and they also offer a two day paddle from Sudbury to Cattawade, with transport to and from the start and end points to a campsite in Nayland, which forms the mid point of the journey.

Су тасқынынан қорғану

Навигациялық трест банкротқа ұшырағаннан кейін өзеннің жағдайы тұрақты түрде нашарлап, шлюздер құлап, түскен ағаштар өзеннен алынып тасталмады. Қызмет көрсетпеудің салдарынан ауылшаруашылық жерлері суға батты, сондықтан 1918 жылы Ауыл шаруашылығы министрлігі аймақтың су тасқынына қарсы күресіне жауапты дренаждық кеңес құрды. Үш жылдан кейін олар Навигациялық трестен Хоркесли және Бокстедтегі шлюздерді алып тастауды, ал Лангем және Стратфорд Сент-Мэридегі шлюздердегі қайырмаларды тұрақты түрде ашуды сұрады, бұл өзен бойымен судың өтуіне көмектесу үшін жасалды. Келесі екі онжылдық ішінде көптеген мәжілістер өтті, бірақ аз ғана нәтижеге қол жеткізілді және өзеннің жағдайы нашарлай берді. Флатфордқа жақын шабындықтар оңтүстік арнадан өтетін судың жиі су басуынан зардап шекті, ал солтүстік арнадан өтетін тасқын сулар әдетте тек Джудас-Гапқа жететін болса, көктемгі толысу кезінде кейде Флатфордқа да жететін. Оңтүстік Эссекс су шаруашылығы компаниясы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірден өзеннен көбірек су алуды қалады, бірақ бұл өзен сағасына жеткен жерде су тасқынынан қорғауды жақсарту шартымен мақұлданды. Бұл жұмысқа Джудас-Гап бөгетін жақсарту және оңтүстік арнада бөгет салу кірді. Онда 56 гравитациялық қақпалар болды, олар тұщы судың өзеннен шығуына мүмкіндік берді, бірақ тұзды судың кіруін болдырмады және «56 қақпа» деп аталды. 1948 жылы құрылысы аяқталғаннан кейін 56 қақпадан жоғарыдағы жерлер ауыл шаруашылығына пайдаланылды. 1953 жылғы Солтүстік теңіздегі су тасқынынан кейін жағалаудағы қауымдастықтарды осындай оқиғалардан қалай қорғау керектігі туралы көп ойлар туды, және 1969 жылы жаңа су тасқынынан қорғау схемасы іске асырылды. Брантемдегі Каттаваде көпірінен төменгі солтүстік арнада саңылаулы бөгет салынды, ал оңтүстік арнада саңылау қақпалары орнатылды. Жобаға Брантемдегі су тасқынынан қорғану бөгетінің үстінен өтетін Каттаваде айналма жолын салу да кірді. Бұл өзгерістер бөгетке дейін тұщы су мекендейтін ортаның бар екенін білдірді. Балықтардың өтуі үшін жаңа бөгет Юдас-Гаптағы құрылысты алмастырды, бұл Флатфордтағы диірмен тоғанының тіпті құрғақ жазда да толығымен толуына әкелді. 56 қақпа енді қажет болмады және Суффолк округі кеңесі мен Эссекс су компаниясы бірлесіп төлеген жұмыс 1971 жылы аяқталды. Қазіргі уақытта ешбір диірмен жұмыс істемейді, бірақ ғимараттар сақталған жерлерде көпшілігі ескерткіштер тізіміне енгізілген. Өзеннің көп бөлігі Суффолк және Эссекс арасындағы шекараны құрайтындықтан, сол жағалаудағылар әдетте Суффолкқа, ал оң жағалаудағылар Эссекске жатады. Ағыстың ең жоғары нүктесі Кедингтон, онда 1066 жылы диірмен болған, бірақ 1086 жылы қиратылған. Қазіргі ғимарат 18 ғасырдан бастау алады және 1901 жылға дейін жүгері диірмені болып жұмыс істеді. Ол II дәрежелі ескерткіш ретінде тізімделген, сондай-ақ жанындағы 17 ғасырлық диірмен үйі де тізімделген. Wixoe Mill де 18 ғасырлық ғимарат, кірпіш негізінде ағаштан жасалған. Диірмен үйі мен қоралар жақын жерде орналасқан. Байторн Милл Birdbrook-те 18 ғасырдан басталады, бірақ 19 ғасырда бу машинасы мен биік түтін құбырын орналастыру үшін ғимарат кеңейтілді. Ол диірмен дөңгелегін сақтайды, бірақ ол жұмыс істемейді, сондай-ақ сирек кездесетін ерте қорғасын шыны терезелері бар. Клэрде 19 ғасырлық диірмен үйі сақталған, бірақ диірмен ғимараты 1978 жылы өрттен қирады. Пентлоуда 18 ғасырдан бері сақталған ұзын қазбада диірмен мен диірмен үйі орналасқан. Ағаш қабырғасы қызыл кірпішпен қапталған, ал екі бөлігі де қазір тұрғын үй болып табылады. Листон Миллде ағаштан жасалған үйі сақталған, бірақ диірмен 1887 жылы пайдаланылмағаннан кейін қиратылды. Борли диірмені - үш қабатты, үш жақты шатыры бар үлкен ағаштан жасалған құрылым. 1916 жылға дейін ол жүгері диірмені болған, содан кейін 1969 жылы жабылғанға дейін жануарларға жем өндіру үшін пайдаланылған. 1940 жылдары бұл жерде бу машинасы болған болуы мүмкін, бірақ биік түтін құбыры бұзылған. Садберидің шетінде Брандон Миллдің ғимараты 18 ғасырдан басталады. 1857 жылдан бастап 1923 жылы дәнді дақылдарды ұнтақтау тоқтағанға дейін су қуаты бу машинасымен толықтырылды. 1932 жылы ол үйге айналдырылды. Судбери Милл - төрт қабатты ғимарат, оның кей бөліктері 17-18 ғасырларға, ал көпшілігі 1890 жылға жатады. 1889 жылы орнатылған су дөңгелегі әлі де айналып тұр, бірақ ол машинаны қозғалтпайды. ХХ ғасырдың басында үтірмен жұмыс істейтін роликті диірмен қосылды. Қазір бұл ғимарат «Милл» қонақ үйі болып табылады. Грейт-Корнард - диірменнің айналасында жүзу үшін шлюз қажет болған алғашқы орын. Диірмен үйі 18 ғасырда салынған, кейінірек қосымша ғимараттар салынған. Эдвард Бейкер отбасы 1851 жылдан 1967 жылға дейін диірменді басқарды, содан кейін ол жануарларға жем өндірді. Қазіргі уақытта бұл жерде тұрғын үйлер салынған. Грейт-Хенни - тек диірмен үйі сақталған тағы бір орын. Бұл 19 ғасырдың басында салынған, үшбұрышты шатыры бар ағаштан жасалған ғимарат. Диірмен Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын өндірісті тоқтатты, содан кейін бомбалаудан зардап шекті, нәтижесінде соғыс аяқталғаннан кейін қиратылды. Бюрес Милл - ағаштан жасалған ғимарат, оның кей бөліктері ағашпен қапталған, бірақ көп бөлігі қазір асбесттің толқынды панельдерімен жабылған. Wiston немесе Wissington Mill II дәрежелі ескерткіш ретінде тізімделген. Ол 18-19 ғасырлардан бастау алады, және ішінде диірмен машиналарын сақтайды, ал сыртында су дөңгелегінің бөліктері сақталған. Диірменнің бір бөлігі, 16 ғасырдан бастау алатын қанатты қосымшасымен бірге үйге айналдырылды. Boxted Mill үйі - мансардасы бар екі қабатты ғимарат, бірақ диірмен ғимараты 1920 жылдары қиратылды. Лангемде 1086 жылы жүгері диірмені мен толықтау диірмені болған, бірақ толықтау диірмені шамамен 1510 жылы қиратылды. 1752 жылы қалған диірмен екі функцияны да орындай алатыны жазылған. ғимарат 1779 жыл шамасында кірпіштен қайта салынды және 1912 жылы жұмысын тоқтатты. Кейіннен ол сорғы станциясын салу үшін қиратылды. Флатфорд Милл Джон Констеблдің суреттерінің арқасында кеңінен танымал. Онда 1733 жылғы тас орналасқан, бірақ оның құрамында ертерек материалдар болуы мүмкін. Құрылымның арт жағында астық сақтау орны және астық сақтау орнына іргелес 19 ғасырлық қанат бар. Оның көп бөлігі қызыл кірпіштен салынған, сондай-ақ ағашпен қапталған бөліктері де бар. Констебл отбасы 18 ғасырдың ортасынан бастап 1901 жылға дейін, диірмен тоқтағанға дейін оны иеленді және басқарды. Біраз уақыт бұзылғаннан кейін ол қалпына келтіріліп, Ұлттық треске тапсырылды, қазіргі уақытта ол далалық зерттеулер орталығын басқаратын Далалық зерттеулер кеңесіне жалға берілген. Констеблмен байланысы болғандықтан ол I дәрежелі ескерткіш ретінде тізімделген. 2012 жылы диірменде Архимед бұрандасы орнатылды. 11 кВт қуаты бар бұл бұранда далалық зерттеулер орталығының энергия тұтынымының шамамен үштен бірін қамтамасыз етуі күтілді. Бұранданың тиімділігін арттыру және балықтардың өтуі үшін жағдай жасау жұмыстары жүргізілді. Өзендегі ең төменгі диірмен Брантем немесе Гринс Милл болды, ол 1086 жылы жазылған. Ол сол кезде тасқын диірмені болған болуы мүмкін, және кейінірек ол осылай болды. Ол 1778 жылы қайта салынды, содан кейін астық өндіру үшін бу машинасымен жабдықталды. 1930 жылдары ол жұмысын тоқтатты, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұрыш өндіру үшін пайдаланылды, бірақ соғыс кезінде зардап шекті. Қалдықтары 1965 жылы өрттен жойылды.

After the Navigation Trust declared itself bankrupt, the state of the river steadily declined, as locks decayed and fallen trees were not removed from the river. The lack of maintenance resulted in flooding of agricultural land, and so the Ministry of Agriculture created a Drainage Board responsible for flood control of the area in 1918. Three years later, they requested the Navigation Trust to remove the locks at Horkesley and Boxted, and to permanently open the paddles on the locks at Langham and Stratford St Mary, to aid the passage of water down the river. Numerous meetings took place over the following two decades, but little was achieved, and the river continued to deteriorate. Meadows near Flatford were regularly flooded by water passing up the south channel, and while tides passing up the north channel normally only reached Judas Gap, high spring tides could sometimes reach Flatford. The South Essex Waterworks Company wanted to extract more water from the river immediately following the Second World War, and this was granted on condition that they improved flood defences where the river reached the estuary. This work involved improving the weir at Judas Gap, and constructing a barrage across the south channel. It had 56 gravity controlled gates, which could be used to allow fresh water to leave the river, but prevent salt water from entering it, and was known as the 56 Gate. Following its completion in 1948, land upstream of the 56 Gate was reclaimed for argicultural use. In the aftermath of the North Sea flood of 1953, much thought was given as to how to protect coastal communities from such events, and in 1969 a new flood defence scheme was implemented. A dam with a sluice through it was built across the north channel below Cattawade Bridge at Brantham, while sluice gates were fitted across the south channel. The project also included building Cattawade Bypass, which travels over the flood defence dam at Brantham. These changes meant that there was fresh water habitat all the way down to the defences. A new weir containing a fish pass replaced the structure at Judas Gap, and this has resulted in the mill pond at Flatford always being fairly full, even in dry summers. The 56 Gate was no longer needed and the work, which was paid for jointly by Suffolk County Council and the Essex Water Company, was completed in 1971. None of the mills are still operational, but where the buildings still exist, most are now listed buildings. Because the river forms the boundary between Suffolk and Essex for most of its length, those on the left bank are generally in Suffolk, and those on the right bank are in Essex. The furthers upstream is Kedington, where a mill was known to exist in 1066, but had been demolished by 1086. The present building dates from the 18th century, and was a corn mill until 1901. It is Grade II listed, as is the adjacent 17th century mill house. Wixoe Mill is also an 18th century building, constructed with a timber frame with weatherboarding on a brick base. The mill house and stables are nearby. Baythorne Mill in Birdbrook dates from the 18th century, but was extended in the 19th century, when a building to house a steam engine and a tall chimney were added. It retains its mill wheel, although it is not operational, and some rare early leaded glass windows. At Clare, the 19th century mill house survives but the mill building was destroyed by fire in 1978. At Pentlow, a long range dating from the 18th century contains both the mill and the mill house. The timber frame is clad with red bricks, and both parts are now residential. At Lyston Mill, the weather boarded timber framed mill house remains, although the mill itself was demolished in 1887 after a period of disuse. Borley Mill is a large timber framed structure with three storeys, with a gabled lucombe projecting from the roof. It was a corn mill until 1916, and was then used to produce anilmal feed until it closed in 1969. In the 1940s there was probably a steam engine at the site, but the tall chimney has since been demolished. On the outskirts of Sudbury, the building at Brundon Mill dates from the 18th century. Water power was supplemented by a steam engine from 1857 until cereal milling ceased in 1923. It was converted into a house in 1932. Sudbury Mill is a four storey structure, parts of which date from the 17th and 18th centuries, but most of it date from 1890. The water wheel, installed in 1889, still turns, although it does not drive machinery. A steam powered roller mill was added in the early 20th century, and it was producing animal feed when it closed in 1964. The building is now the Mill Hotel. Great Cornard was the first site where a lock was needed to navigate around the mill. The mill house dates from the 18th century, with later additions. The family of Edward Baker ran the mill from 1851 to 1967, after which it produced animal feed. The site has since been redeveloped for housing. Great Henny is another site where only the mill house survives. It is an early 19th century timber framed building with a hipped slate roof. The mill ceased production before the Second World War, and was subsequently damaged by bombing, leading to it being demolished when the war ended. Bures Mill is a timber framed building, parts of which are weatherboarded, but much of it is now covered in corrugated asbestos panels. Wiston or Wissington Mill is Grade II* listed. It dates from the 18th and 19th centuries, and internally still contains the milling machinery, while externally parts of the water wheel remain. Part of the mill has been converted into a house, including a wing dating from the 16th century. Boxted Mill house is a two storey building with attics, but the mill building was demolished in the 1920s. At Langham, there was a corn mill and a fulling mill in 1086, but the fulling mill was demolished around 1510. In 1752, it was recorded that the remaining mill could fulfil either function. The building was reconstructed in brick around 1779, and ceased operating in 1912. It was later demolished to make way for a pumping station. Flatford Mill is well known because of the paintings of John Constable. It carries a date stone showing 1733, but may include some earlier material. The structure includes a granary to the rear, and a 19th century wing adjoining the granary. Much of it is constructed of red brick, with some weatherboarding. It was owned and operated by the Constable family from the mid 18th century until 1901, when milling ceased, due to competition from more efficient mills. After a period of decay it was restored and given to the National Trust, and is now leased to the Field Studies Council, who operate a field studies centre there. It is Grade I listed, because of its association with Constable. In 2012, an Archimedes screw turbine was installed at the mill. Rated at 11 kW, it was expected to provide around a third of the energy used by the field studies centre. Work has since been carried out to improve the efficiency of the turbine, and to install a fish pass. The lowest mill on the river was Brantham or Green's Mill, which was recorded in 1086. It may have been a tide mill at that time, and was definitely so later on. It was rebuilt in 1778, and subsequently became a steam powered roller mill, producing cereals. It ceased to operate in the 1930s, although it was used as a pepper mill during the Second World War, but was damaged during the conflict. The remains were destroyed by fire in 1965.

Сумен жабдықтау

Өзен Эссекс тұрғындарына ауыз су жеткізіп беруде маңызды рөл атқарады. Лэнгем Милл 1924 жылы жұмысын тоқтатты, ал 1928 жылы Оңтүстік-Шығыс Эссекс су шаруашылығы (қазіргі Эссекс және Саффолк су) оны бұзып, осы орында сорғы станциясы салуға рұқсат алды. Ол күніне белгілі бір көлем суды алуға лицензия алды, ол батысқа қарай тасымалданды, содан кейін Данберидегі су қоймасына құйылды, одан Херонгеттегі тағы бір су қоймасына ағып, Ромфорд, Ильфорд және Баркинг, Эссекс қалаларындағы тұтынушыларды қамтамасыз етті. Стратфорд, Дедэм, Флатфорд және Брантемдегі шлюздерді қайта жаңарту жұмыстарға келісім беру шарттарының бірі болды. Жұмыс оңтүстігінде ұқсас стильде салынған жеке және алты жартылай жеке үйлер бар, олар қызметкерлер үшін тұрғын үй ретінде салынған болуы мүмкін, ал шығысында өзінің модернистік сорғы станциясы бар қосалқы су қоймасы орналасқан. Лэнгем сорғы станциясы 1932 жылы аяқталғанымен, компания 1940 жылға қарай су тапшылығына тап болады деп сенді және Стратфорд Сент-Мэриде су алу нүктесін салуға рұқсат беретін екінші Парламент актісін алды. Су сол актімен рұқсат етілген Аббертон су қоймасына оңтүстікке қарай сорғыланды. Келісім-шарт компанияға күніне белгілі бір көлемге дейін суды алуға мүмкіндік берді, бірақ күніне Flatford және одан әрі өзен бойымен ағып тұруын талап етті. Бұл өзеннің бере алатын мөлшерінен асып кетті, сондықтан тек рұқсат етілген ең аз мөлшерде ғана ағыс жалғасты. Бұл ағыстың азаюы судың Флатфордқа дейін жоғары көтерілуіне әкеп соқты, ал толқынды судың тұздылығы өзеннің флорасы мен фаунасына зиян келтірді. Шешім Брантемде қосымша су алу нүктесін салу болды, бұл Стратфорд Сент-Мэриден өтетін ағынды күніне арттыруға және Брантемде қосымша алуға мүмкіндік берді. Оңтүстік-Шығыс Эссекстегі тұрғын үй қорының үнемі кеңеюі одан да көп су қажеттігін білдірді және 1964 жылы Элли Узден Эссекке су жеткізу схемасы басталды. Ұлы Уз өзенінің суы Cut off арнасы бойымен Блэкдайктегі су қабылдауға жеткізілді, одан ол ауырлық күшімен Кеннеттегі сорғы станциясына ағып өтеді. Содан кейін ол Кертлинг Гринге құйылады, онда ол Стур өзенінің саласы – Кертлинг Брукке құйылады. Қосымша су Stour бойымен ағады, онда оның бір бөлігі Wixoe-дегі сорғы стансасында құбыр желісі арқылы Great Sampford-қа жеткізіледі, онда ол Pant өзеніне, Blackwater өзенінің жоғарғы ағысының атына құйылады. Қалған су Stour өзенінің ағысын төменгі ағыстағы сорғы станцияларына дейін арттырды. 2006 жылы Аббертон су қоймасының сыйымдылығын 60 пайызға арттыру жоспарының бір бөлігі ретінде жобаға қосымша кеңейтулер енгізілді. Эссекс және Саффолк сулары Ұлы Узден күніне белгілі бір көлем суды ала алады, ал Киртлинг бұлағы осы мөлшерді қабылдауға тым кішкентай болды. Сондықтан, Кертлинг Грин мен Висое арасында гравитациялық құбыр салынды. Ағыстың төменгі жағында, Вормингфорд қаласында жаңа сорғы станциясы салынды, ол Аббертон су қоймасының батыс жағына қарай өтетін құбырды қамтамасыз етеді. 2019 жылға қарай Брантемге өзеннен Брантем сорғы станциясына гравитация арқылы ағып, содан кейін бір тұрақты және екі өзгермелі жылдамдықты сорғылармен Аббертон су қоймасына сорғылауға лицензия берілді. 2009 жылғы "Айғырлар (Англия және Уэльс) туралы" ережеге сәйкес, Брантемдегі өзеннен су алатын жерде жас айғырлардың (elvers) машиналарға сіңіріліп, өлтірілуін болдырмау үшін жаңа экрандар қажет болды. Жаңа экрандар суды қабылдау құрылымының өзен жағына орналастырылды, ал айналмалы ленталы экранды 2019 жылы Hydrolox ұсынды. Ол белгілі бір ені мен биіктігінде, ал торлы қаптамасы бастапқыда осы жерде қолданылған қапталдан әлдеқайда жұқа болды. 2020 жылы Stratford St Mary сорғы станциясын кешенді жаңарту жұмыстары жүргізілді, себебі технология ескірген және қазір ол күніне төрт еседен астам мөлшерде су шығаруға рұқсат етілген. Су сорғылары ауыстырылды, бұл өзеннен алынған судың көлемі күніне лицензияның толық мөлшеріне дейін өзгеруі мүмкін. Елді қорғау үшін өзеннің соқпағында жаңа экрандар орнату қажет болды. Hydrolux компаниясы ұсынған айналмалы экран әртүрлі нұсқаларды қарастырғаннан кейін таңдалды және ол өзен төсенішін тосқауылдауды азайту үшін қолданыстағы ленталық экран ғимаратынан шығыршықталған.

The river plays an inportant role in the supply of drinking water to residents of Essex. Langham Mill had ceased to operate by 1924, and in 1928 South East Essex Waterworks (now Essex and Suffolk Water) obtained permission to demolish it, in order to construct a pumping station on the site. It was licensed to abstract per day, which was treated at a works to the west, and then pumped to a reservoir at Danbury, from where it flowed to another reservoir at Herongate, suppliying customers in Romford, Ilford and Barking, Essex, in what is now part of Greater London. Reconstruction of the locks at Stratford, Dedham, Flatford and Brantham was a condition of the planning consent for the works. There is a detached house and six semi detached houses built in a similar style to the south of the works, probably designed as housing for the staff, and a service reservoir to the east with its own Modernist pumping station. Although the Langham pumping station was completed in 1932, the company was convinced that it would be short of water by 1940, and obtained a second Act of Parliament to allow it to build an extraction point at Stratford St Mary. Water would be pumped southwards to Abberton Reservoir, construction of which was authorised by the same Act. The consents allowed the company to extract up to per day, but required that per day must continue down the river to Flatford and beyond. This was more than the river could supply, and so only the minimum allowed continued downstream. This reduced flow caused tides to flow upstream as far as Flatford, and the salt content of the tidal water was highly detrimental to the flora and fauna of the river corridor. The solution adopted was to build a further extraction point at Brantham, which meant that the flow past Stratford St Mary could be increased to per day, and the extra abstracted at Brantham. The continued expansion of housing stocks in south east Essex meant that still more water was needed and in 1964, the Ely Ouse to Essex Transfer Scheme was initiated. Water from the River Great Ouse was transferred along the Cut off Channel to an intake at Blackdyke, from where it flows by gravity to a pumping station at Kennett. It is then pumped to Kirtling Green where it discharges into Kirtling Brook, a tributary of the Stour. The extra water flows along the Stour, where some of it is abstracted by a pumping station at Wixoe for transfer by pipeline to Great Sampford where it discharges into the River Pant, the name of the upper reaches of the River Blackwater. The remaining water increased the flow on the Stour to the pumping stations further downstream. In 2006, further extensions were made to the scheme, as part of a plan to increase the capacity of Abberton Reservoir by 60 percent. Essex and Suffolk Water can extract per day from the Great Ouse, and the Kirtling Brook was too small to cope with this amount. A gravity pipeline was therefore built between Kirtling Green and Wixoe. Downstream, a new pumping station was built at Wormingford, which supplies a pipeline running to the western end of Abberton Reservoir. By 2019, Brantham was licensed to abstract between per day, which flows from the river to the Brantham pumping station by gravity, and is then pumped to Abberton Reservoir by one fixed speed and two variable speed pumps. To comply with the Eels (England and Wales) Regulations 2009, new screens were required on the intake from the river at Brantham, to prevent young eels, known as elvers, from being sucked into the machinery and killed. The new screens were positioned on the river side of the existing intake structure, and the rotating bandscreen was supplied by Hydrolox in 2019. It is wide and tall, and the mesh was much finer than the course mesh originally in use at the site. A comprehensive upgrade of the Stratford St Mary's pumping station was undertaken in 2020, in view of the ageing technology and the fact that it is now licensed to abstract per day, more than four times the amount for which it was originally designed. The pumps were replaced, allowing the volume of water removed from the river to vary between per day to the full amount of the licence. New screens were required on the intake from the river, to protect elvers. A rotating screen supplied by Hydrolux was selected after considering various options, and this was cantilevered off the existing bandscreen building, to minimise disturbance to the river bed.