Кіріспе
1912 жылы АҚШ Конгресінің комиссиясы Өнеркәсіптік қатынастар жөніндегі комиссия (сонымен қатар Уолш комиссиясы деп те аталады) - АҚШ Конгресінің 1912 жылы 23 тамызда АҚШ еңбек заңдарын зерделеу үшін құрған комиссиясы. Комиссия 1913 және 1915 жылдар аралығында бүкіл өнеркәсіптік АҚШ-та жұмыс жағдайларын зерттеді. 1916 жылы он бір томда жарияланған Комиссияның соңғы есебінде Кларенс Дарроу, Луи Брандейс, Мэри Харрис "Ана" Джонс, Теодор Шредер, Уильям "Биг Билл" Хейвуд, көптеген қарапайым жұмысшылар және капитализмнің гиганттары, соның ішінде Дэниел Гуггенхайм, Джордж Уолбридж Перкинс аға (АҚШ болат), Генри Форд және Эндрю Карнеги.
The Commission on Industrial Relations (also known as the Walsh Commission) was a commission created by the U. S. Congress on August 23, 1912, to scrutinize US labor law. The commission studied work conditions throughout the industrial United States between 1913 and 1915. The final report of the Commission, published in eleven volumes in 1916, contain tens of thousands of pages of testimony from a wide range of witnesses, including Clarence Darrow, Louis Brandeis, Mary Harris "Mother" Jones, Theodore Schroeder, William "Big Bill" Haywood, scores of ordinary workers, and the titans of capitalism, including Daniel Guggenheim, George Walbridge Perkins Sr. (of U. S. Steel), Henry Ford, and Andrew Carnegie.
Алдыңғылар
1871 жылы өнеркәсіптік комиссия құруға сәтсіз әрекет жасалды. Сондай-ақ, 1878 - 79 жылдардағы Хьюит комитеті тыңдаулары, 1886 жылы аяқталған Блэр комитетінің үш жылдық зерттеуі және 1898 жылдан 1902 жылға дейін президент Уильям Маккинли тағайындаған Америка Құрама Штаттарының өндірістік комиссиясы жүргізген тексеру болды.
Шығу тегі
1910 жылы "Структуралық темір жұмысшылары одағының" екі жетекшісі Макнамара ағайындылары Лос-Анджелес Таймс ғимаратына динамитпен атқылап, жиырма адамды өлтірді. Нәтижесінде қоғамдық наразылық туды, және президент Уильям Говард Тафт 1912 жылы 23 сәуірде Конгресс ресми түрде құрылған Индустриалдық қатынастар жөніндегі комиссия деп аталатын тоғыз адамнан тұратын тергеу комитетінің құрылуын ұсынды. Оның қорытындылары 1915 жылдың 23 сәуірінде тіркелді. Кәсіптік қатынастар жөніндегі комиссия өзінің атын 1911 жылы 30 желтоқсанда президент Тафтқа ұсынылған "Президентке өнеркәсіптік қатынастар жөніндегі федералды комиссия туралы өтініш" деп аталатын өтініштен алды. Оған 28 көрнекті адам қол қойды.
Комиссия мүшелері
Комиссия тоғыз комиссия мүшесінен құралған, олардың барлығын президент ұсынды және АҚШ Сенаты бекітті. Барлығы, біреуі ғана, басынан аяғына дейін қызмет етті. Бастапқы тоғыз комиссарлар: төраға Фрэнк П. Уолш, Канзас-Сити, Миссури еңбек адвокаты және белсенді (бір кезде досына "Мен құрметке лайық болуды жек көремін" деп айтқан), Джеймс О'Коннелл, Америка Еңбек Федерациясы (А. Ф. Л.) Остин Б. Гарретсон, Темір жол кондукторлары орденінің Джон Браун Леннон, А. Ф. Л. Фредерик А. Делано, Уабаш темір жолының президенті (және Франклин Рузвельттің ағасы) ешқашан жарияланбаған және тек Ұлттық архивтер мен Висконсин тарихи қоғамынан жоба түрінде қол жетімді. Конгресс Комиссияны 1912 жылғы президенттік сайлаудан аз уақыт бұрын бекіткен болатын, онда президенттік міндетін атқарып отырған Тафт Нью-Джерси губернаторы Вудро Вильсоннан жеңілді. Төрт комиссардың атын президент Тафт 1912 жылы желтоқсанда, жеңілгеннен кейін бір ай өткен соң бекітті: комиссарлар Делано, О'Коннелл, Гарретсон және Леннон. Тафт тағы бес адамды ұсынды, бірақ Сенат оларды растамады. Бұл сәтсіз үміткерлер Юта штатының АҚШ сенаторы Джордж Сазерленд (Тафттың ұсынылатын төрағасы), Коннектикут штатының заң шығарушысы Джордж Б. Чандлер (Американдық кітап компаниясы), Чарльз С. Барретт (Фермерлер одағы); Адольф Левисон (инвестициялық банкир, мыс магнат және меценат); және Ф. Ақ үйге кіргеннен екі ай өткен соң президент Уилсон Тафттың сәтсіз өткен бес кандидатурасының орнына басқаларды ұсынды.
Chairman Frank P. Walsh, Kansas City, Missouri labor lawyer and activist (who once told a friend "I hate like hell to be respectable"),
James O'Connell, of the American Federation of Labor (A. F. L.)
Austin B. Garretson, of the Order of Railway Conductors
John Brown Lennon, of the A. F. L.
Frederic A. Delano, President of the Wabash Railroad (and uncle of Franklin Roosevelt) was never published and is only available in draft form from the National Archives and Wisconsin Historical Society. Congress had authorized the Commission shortly before the 1912 presidential election, in which incumbent President Taft was defeated by New Jersey Governor Woodrow Wilson. Four Commissioners ultimately confirmed were originally named by President Taft in December 1912, one month after his defeat: Commissioners Delano, O'Connell, Garretson and Lennon. Taft also nominated five other persons, but the Senate failed to confirm them. Those failed nominees were U. S. Senator George Sutherland of Utah (who was Taft's proposed chairman), Connecticut state legislator George B. Chandler (American Book Co.), Charles S. Barrett (Farmers' Union); Adolph Lewisohn (investment banker, copper magnate, and philanthropist); and F. C. Schwedtman (electrical engineer). Two months after entering the White House, President Wilson nominated replacements for Taft's five failed nominees.
Қоғамның жауабы
"Жаңа Республика" газетінде комиссия еңбек қозғалысының "себебін және оны жоюдың жолын" зерттеу бойынша өз міндеттерінен асып түскені жазылған. Өнеркәсіптік демократияны насихаттау арқылы ол Америка демократиясының өзіне "тоник" ұсынды. Питтсбург жұмыс берушілер қауымдастығының президенті Уолшты "ату керек" деп ашық мәлімдеді.
Ұзақ мерзімді әсер ету
Бұл баяндаманың АҚШ саясатына әсері тарихшылар арасында талқылануда. Грэхам Адамс-младший және Луи Галамбос Комиссияның тыңдаулары мен есептері Адамсонның сегіз сағаттық заңдары сияқты еңбек заңнамасының қабылдануына әсер еткендігімен келіседі. Тарихшы Рейбек комиссияның есебі Соғыс Еңбек Кеңесінің және "Жаңа келісім" еңбек заңнамасының авторларының шешімдеріне әсер еткенін түсіндіреді. Джордж Брукс Адамстың кітабын қарап отырып, Франк П. Уолш кейіннен Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уиллиам Говард Тафтпен бірге Соғыс Еңбек Кеңесінің тең төрағасы болғанына қарамастан, "Комиссия кейінгі дамудың басты немесе тіпті басты себебі болды деп болжау және оған [Адамс] сияқты "қайта түбегейлі түсіп кеткен салық құрылымының, ұжымдық сауда-саттыққа, ең төменгі жалақы шкалаларына және сегіз сағаттық жұмыс күніне" дегенді жатқызу тым көп ". [Адамс кітабында] Комиссияның Ла Фоллет немесе Макклеллан комитеттерінің маңыздылығына ие болды деген пікірді қолдайтын ештеңе жоқ".