Кіріспе
Браммимонд - Роланның әніне кіретін кейіпкер. Браммимонд - Сарагосаның патшайымы, король Марсильдің әйелі және Жүсіптің анасы. Браммимонд Сарацендердің, оның күйеуінің және Роланның сатқындығын табанды қолдаушы ретінде таныстырылады; сол кездегі әдеттегі қолдау көрсету үшін сатқын Ганелонды сүйгенге дейін барады. Жұмыстың барысында ол мұсылмандық сенімінен қатты көңілі қалды, бұл үзіндіде күйеуінің оң қолын Роланнан айырып, қайғырып жатқаны көрінеді: "Брамимонда патшайым қожайынының қайтып келгенін естігенде, оған асығып барды. Содан кейін, ол оның қасірет әңгіме тыңдады, және оң қолы кетті, оның сынған билеті, көрді, ол қатты жылап, үлкен ыңқыл жасады. Ол Карл Македонский мен Францияны, сондай-ақ өзінің құдайлары мен мүсіндерін қорқынышты қарғыстармен қарғады. Содан соң ол Аполлонның мүсінін жерге лақтырып, оның тәжін, тақтасын тартып алып, аяғымен таптап тастады. "Ойбай, зұлым құдай, - деп айқайлады ол, - неге бізді осындай масқараға ұшыраттың? Патшамыздың жеңілуіне неге жол бердің? Сен Өзіңе құлшылық ететіндерге жамандықты ғана бересің". Ол сондай-ақ Терваган мен Мұхаммедтің мүсіндерін ұрып-соғып, бөлшектерін сындырып, шошқалар мен иттерге тастады. Бұрын құдайлар ешқашан да мұндай қорлықпен қаралмаған". Шарльдің әскері оның қаласындағы мешіттер мен синагогаларды ойдағыдай қиратып, халқының баптизмін мәжбүрлеп орындағаннан кейін, Балиганттың күйреуімен және күйеуінің өлімімен, ол жеңілгенін мойындайды. Ол тұтқындалып, берілсе, Экске әкелінеді және оның азаматтарынан айырмашылығы, өзінің асыл ұрпағын мойындау үшін 'мысалдар мен уағыздар' арқылы христиандық сенімге көшуге рұқсат етіледі. Ол "Жулиана" деп шомылдыру рәсімінен өтті.
"When the Queen Bramimonde heard that her lord had returned, she hurried to him. Then, as she listened to his woful tale, and saw his shattered wrist, from which the right hand was gone, she wept aloud and made a great moan. With terrible curses she cursed Charlemagne and Francia, and she cursed her own heathen gods and idols. Then she threw the image of Apollin down, taking from him his crown and sceptre and trampling him under foot. "Oh, wicked god," she cried, "why hast thou brought such shame upon us? Why hast thou allowed our king to be defeated? Thou rewardest but ill those who serve thee." The images of Tervagan and Mahomet too she caused to be beaten and broken in pieces, and flung to the pigs and dogs. Never were idols treated with such scorn. " Upon Charlemagne's army's successful destruction of her city's mosques and synagogues, the forced baptism of her people, the crushing defeat of Baligant, and finally the death of her husband, she readily admits defeat. She is captured and taken to Aix upon her surrender and, unlike her subjects, is allowed to convert to the Christian faith by 'parable and sermon' in recognition of her noble lineage. She was baptised as 'Juliana'.