Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лоффлер эндокардиті - жүрек ауруының бір түрі, жүректің қатып, нашар жұмыс істеуі, жүрекке эозинофильдер деп аталатын ақ қан клеткаларының енуімен сипатталады. Рестриктивті кардиомиопатия - жүрек бұлшықетінің ауруы, ол жүрек қарыншаларының диастолалық толтыруының бұзылуына әкеледі, яғни жүректің үлкен камералары қанды өкпе немесе жүйелік айналымға сорғылайды. Диастола - жүрек жиырылуының серпіліс циклының жүрек алдыңғы систола (яғни жиырылыс) кезінде жасалған босатудан кейін веналық қанмен толысатын бөлігі. Эозинофилдік негіздегі жүрек зақымдануының ерекше түрін алғаш рет 1936 жылы швейцариялық дәрігер Вильгельм Лоффлер сипаттады. Алғашқыда сипатталғандай, бұл ауру рестриктивті кардиомиопатия түрінде, яғни еозинофильдермен инфильтрацияланған, жүрек жасушаларының қатты фиброздық дәнекер тіндерімен алмастырылғанын көрсеткен, нашар кеңейіп, жиырылатын қатты жүрек түрінде көрінеді. Лоффлер эндокардиті қазіргі кезде эозинофильді миокардит көрінісі ретінде қарастырылады, бұл ауру эозинофильдердің жүректің бұлшықет қабатына енуін қамтиды, бұл үш прогрессивті клиникалық сатыға әкеледі. Бірінші кезең - жіті қабыну және содан кейін жүрек бұлшық еті жасушаларының өлімі. Бұл кезеңде жіті коронарлық синдромның белгілері мен симптомдары басым болады, мысалы, стенокардия, жүрек соғысы және жүректің қатаң жетіспеушілігі. Екінші кезеңде жүректің эндокардиясы (яғни ішкі қабырғасы) қан ұрықтарын қалыптастырады, олар бөлінеді, содан кейін әртүрлі артериялар арқылы өтеді және оларды бұғаттап қояды; кейбір адамдарда бұл ұрықтану сатысы бастапқы көрініске ие болуы мүмкін. Үшінші кезең - фиброздық кезең, яғни Лоффлер эндокардиті, онда зақымдалған жүрек бұлшық еті ұлпасының орнына зақымдалған жүрек ұлпасының орнын толтырады, бұл жүректің және/ немесе жүрек клапандарының нашар ауруын тудырады. Соңғы басылымдарда Лоффлер эндокардиті эозинофильді миокардиттің үшінші сатысы үшін тарихи термин ретінде жиі қолданылады.
Loeffler endocarditis is a form of heart disease characterized by a stiffened, poorly functioning heart caused by infiltration of the heart by white blood cells known as eosinophils. Restrictive cardiomyopathy is a disease of the heart muscle which results in impaired diastolic filling of the heart ventricles, i. e. the large heart chambers which pump blood into the pulmonary or systemic circulation. Diastole is the part of the cardiac contraction relaxation cycle in which the heart fills with venous blood after the emptying done during its previous systole (i. e. contraction). An eosinophil based specific type of heart damage was first described by the Swiss doctor, Wilhelm Loeffler, in 1936. As initially described, the disorder manifests as a restrictive cardiomyopathy, i. e. a poorly expanding and contracting rigid heart that was infiltrated with eosinophils and showed replacement of heart cells by stiff fibrotic connective tissue. Loeffler endocarditis is now regarded as a manifestation of eosinophilic myocarditis, a disorder that involves the infiltration of the heart's muscular layer by eosinophils that leads to three progressive clinical stages. The first stage involves acute inflammation and subsequent death of heart muscle cells. This stage is dominated by signs and symptoms of the acute coronary syndrome such as angina, heart attack, and congestive heart failure. In the second stage, the endocardium (i. e. interior wall) of the heart forms blood clots which break off and then travel through and block various arteries; this clotting stage may dominate the initial presentation in some individuals. The third stage is a fibrotic stage, i. e. Loeffler endocarditis, wherein scarring replaces damaged heart muscle tissue to cause a poorly contracting heart and/or heart valve disease. Recent publications commonly refer to Loeffler endocarditis as a historical term for the third stage of eosinophilic myocarditis.
Белгілері мен симптомдары
Лоффлер эндокардиті белгілері мен симптомдары эозинофилдің дисфункциясын тудыратын көптеген негізгі ауруларды, сондай-ақ жүрек зақымдануының өрлеу жылдамдығының үлкен айырмашылығын көрсетеді. Жүрек ауруының белгілері байқалмай тұрып, адамдар қарапайым салқындық, астма, ринит, бөртпек немесе басқа да аллергиялық аурулардың белгілерін көруі мүмкін. Жүрек ауруының көріністеріне өмірге қауіп төндіретін жағдайлар, мысалы кардиогендік шок немесе жүрек ритмінің ауытқуынан болатын кенеттен өлім жатады. Алайда, көбінесе жүрек ауруының белгілері мен симптомдары кардиомиопатияның басқа түрлерінде байқалатын сияқты: жүрек ритмі арифметикасы мен жүрек қағымының бұзылуы, басқа жүрек ритмі арифметикасы, бұл ритмсіздіктің белгілері, мысалы, көкіректің соғуы, жүрек айнуы, басы айнуы және құлдық; жүрек жетіспеушілігінің белгілері, мысалы, шаршау, едем, яғни төменгі аяқ- аяқтардың ісігі, және тыныс алудың қиындауы. Гипереозинофилия (яғни қандағы эозинофильдер саны 1 микролитрге 1500- ден немесе одан жоғары) немесе, сирек кездесетін еозинофилия (500- ден жоғары, бірақ 1 микролитрге 1500- ден төмен) жағдайлардың басым көпшілігінде кездеседі және басқа кардиомиопатияларға қарағанда осыған бағытталған құнды ілгерілеуші белгілер болып табылады. Алайда, еозинофилдердің қанда жоғары болуы аурудың алғашқы кезеңінде пайда болмауы мүмкін. Басқа, аз ерекше зертханалық зерттеулер жүрек ауытқуын білдіреді, бірақ эозинофильді миокардит міндетті түрде емес. Бұларға жүйелік қабынуға (мысалы, С реактивті белок, эритроциттердің тұнбалану жылдамдығы) және жүрек зақымдануына (мысалы, креатинкиназа, тропониндар) қан маркерлерінің көтерілуі; және электрокардиограмманың ауытқулары (көбінесе ST сегментінің Т толқынының ауытқулары). Екіншілік себептерге (яғни басқа аурулар эозинофилді бұзған жағдайда) аллергиялық және аутоиммундық аурулар; кейбір паразиттік құрттар, протозоялар және вирустардан болатын инфекциялар; эозинофилия немесе гипереозинофилиямен жиі байланысты қатерлі және қатерлі гематологиялық аурулар; әртүрлі дәрілерге жанама әсерлер жатады. Бұл ауру эозинофильдің жүрек тіндеріне енуінен пайда болады. Бұл жүректің кейбір бөліктерінің фиброздық қалыңдауына (эндомиокард фиброзына ұқсас) және жүрек клапандарының қалыңдауына әкеледі. Нәтижесінде жүрек қатып, әлсіз созылады, ал жүрек клапандары талмалы немесе жеткіліксіз болады, яғни ашылу немесе жабылу қабілеті төмендейді. Жарақаттанған жүректе қабырғалық тромбтар да пайда болуы мүмкін, яғни қарынша қабырғаларына қарсы жатқан, үзіліп, артериялар арқылы ағып, бөгеліп кетуі мүмкін; бұл жағдай көбінесе эозинофильді миокардиттің фиброздық сатысынан бұрын болады және тромбоздық саты деп аталады. Инфекциялық агенттер: гельминттер мен протозоялық инфекцияларды дәрілік препараттармен емдеу әдетте иммунодепрессантты терапиядан артықшылығы бар, егер арнайы емделмеген жағдайда қолданылса, инфекцияны нашарлатады. Орташа ауыр немесе ауыр жағдайларда, иммунодепрессантты препараттармен бірге арнайы иммунодепрессантты препараттар қолданылады. Ішеген дәрілерге токсикалық реакциялар: ішеген дәрілерді кортикостероидтармен немесе басқа да иммунодепрессанттармен бірге қабылдауды тоқтату. Тирозинкиназа ингибиторларына (мысалы, PDGFRA, PDGFRB, немесе мүмкін FGFR1) өте сезімтал гендердегі мутациялар салдарынан пайда болған клоналды эозинофилия: бірінші буын тирозинкиназа ингибиторлары (мысалы, иматиниб) алғашқы екі мутацияға ұсынылады; кейінгі буын тирозинкиназа ингибиторлары, понатиниб, жалғыз өзі немесе сүйек майы трансплантациясымен бірге, FGFR1 мутацияларын емдеу үшін пайдалы болуы мүмкін. Басқа гендердегі мутациялар немесе бастапқы қатерлі ісіктерден туындаған клональды гипереозинофилия: осы қатерлі ісік алдындағы немесе қатерлі ісіктер үшін қолданылатын арнайы емдеу схемалары бейтарап иммуносупрессияға қарағанда пайдалы және қажетті болуы мүмкін. Аллергиялық және аутоиммундық аурулар: бұл ауруларға арналған арнайы емес емдеу схемалары қарапайым кортикостероидтық емнің орнына пайдалы болуы мүмкін. Мысалы, эозинофильді грануломатозды полиянгитпен емдеуге меполизумабпен сәтті емделуге болады. Идиопатиялық гипереозинфильді синдром және лимфоциттік варианттағы гипереозинфилия: кортикостероидтар; кортикостероидпен емделуді тоқтататын немесе оны бұзатын гипереозинфилиясы бар адамдарға және кортикостероидпен емделуді қажет етпейтін адамдарға ұ...
The signs and symptoms of Loeffler endocarditis tend to reflect the many underlying disorders causing eosinophil dysfunction as well as the widely differing progression rates of cardiac damage. Before cardiac symptoms are detected, individuals may suffer symptoms of a common cold, asthma, rhinitis, urticarial, or other allergic disorder. Cardiac manifestations include life threatening conditions such as cardiogenic shock or sudden death due to abnormal heart rhythms. More commonly, however, the presenting cardiac signs and symptoms of the disorder are the same as those seen in other forms of cardiomyopathy: the heart arrhythmia of ventricular fibrillation seen as an irregular pulse and heart rate, other cardiac arrhythmias, symptoms of these arrhythmias such as chest palpitations, dizziness, light headedness, and fainting; and symptoms of a heart failure such as fatigue, edema, i. e. swelling, of the lower extremities, and shortness of breath. Hypereosinophilia (i. e. blood eosinophil counts at or above 1,500 per microliter) or, less commonly, eosinophilia (counts above 500 but below 1,500 per microliter) are found in the vast majority of cases and are valuable clues pointing to this rather than other types of cardiomyopathies. However, elevated blood eosinophil counts may not occur during the early phase of the disorder. Other, less specific laboratory findings implicate a cardiac disorder but not necessarily eosinophilic myocarditis. These include elevations in blood markers for systemic inflammation (e. g. C reactive protein, erythrocyte sedimentation rate) and cardiac injury (e. g. creatine kinase, troponins); and abnormal electrocardiograms ( mostly ST segment T wave abnormalities). Secondary causes (i. e. disorders in which other diseases cause the eosinophil to become dysfunctional) include allergic and autoimmune diseases; infections due to certain parasitic worms, protozoa, and viruses; malignant and premalignant hematologic disorders commonly associated with eosinophilia or hypereosinophilia; and adverse reactions to various drugs. The disorder develops because of eosinophilic penetration into the cardiac tissues. This leads to a fibrotic thickening of portions of the heart (similar to that of endomyocardial fibrosis) and heart valves. In consequence, the heart becomes rigid and poorly contractile while the heart valves may become stenotic or insufficient, i. e. reduced in ability to open or close, respectively. The damaged heart may also develop mural thrombi, i. e. clots which lay against ventricle walls, tend to break off, and flow through and block arteries; this condition often precedes the fibrotic stage of eosinophilic myocarditis and is termed the thrombotic stage. Infectious agents: specific drug treatment of helminth and protozoan infections typically takes precedence over non specific immunosuppressive therapy, which, if used without specific treatment, could worsen the infection. In moderate to severe cases, non specific immunosuppression is used in combination with specific drug treatment. Toxic reactions to ingested agents: discontinuance of the ingested agent plus corticosteroids or other non specific immunosuppressive regimens. Clonal eosinophilia caused by mutations in genes that are highly susceptible to tyrosine kinase inhibitors such as PDGFRA, PDGFRB, or possibly FGFR1: first generation tyrosine kinase inhibitors (e. g. imatinib) are recommended for the former two mutations; a later generation tyrosine kinase inhibitors, ponatinib, alone or combined with bone marrow transplantation, may be useful for treating the FGFR1 mutations. Clonal hypereosinophilia due to mutations in other genes or primary malignancies: specific treatment regimens used for these pre malignant or malignant diseases may be more useful and necessary than non specific immunosuppression. Allergic and autoimmune diseases: non specific treatment regimens used for these diseases may be useful in place of a simple corticosteroid regimen. For example, eosinophilic granulomatosis with polyangiitis can be successfully treated with mepolizumab. Idiopathic hypereosinphilic syndrome and lymphocyte variant hypereosinophilia: corticosteroids; for individuals with these hypereosinophilias that are refractory to or break through corticosteroid therapy and individuals requiring corticosteroid sparing therapy, recommended alternative drug therapies include hydroxyurea, Pegylated interferon α, and either one of the tyrosine kinase inhibitors imatinib and mepolizumab).