Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландтық сарбаз және авантюрист полковник Фрэнсис Чартерис (4 сәуір 1675 жылы 24 ақпан 1732 жылы), "Бейбарыс шебері генерал" деген лақап атпен аталатын шотландтық сарбаз және авантюрист. Сотталғанға дейін ол Лондонның көптеген адамдары үшін архетипі ретінде танымал және жек көрінді. Ол сериялық әскери мансапқа ие болды, ол қызметтен төрт рет босатылды; үшінші рет Оңтүстік Нидерландыда Марлборо герцогымен, картада алдаған үшін, ал төртінші рет Парламент пара алған үшін. Әскери қызметтен босатылғанына қарамастан, ол байлыққа қол жеткізді.
Scottish soldier and adventurer
Colonel Francis Charteris (baptised 4 April 1675 – 24 February 1732), nicknamed "The Rape Master General", was a Scottish soldier and adventurer Even before his conviction, he was notorious and despised by many in London as an archetypal rake. He had a serial military career, being dismissed from service four times; the third time in the Southern Netherlands by the Duke of Marlborough, for cheating at cards, and the fourth time by Parliament for accepting bribes. Despite his military dismissals, he amassed a considerable fortune.
Жеке өмір
Чартерс Александр Свинтонның қызы, лорд Мерсингтонның қызы Хелен Суинтонға үйленді; олардың қызы Джанет 1720 жылы Джеймс Уэмисс, Уэмисс графының 5-ші графына үйленді, ал оның немересі, Фрэнсис Уэмисс Чартерс, Уэмисс графының 7-ші граф, 1732 жылы бабасының меншігін мұра еткенде, анасының қыз есімін қабылдады.
Charteris married Helen Swinton, the daughter of Alexander Swinton, Lord Mersington; their daughter Janet married James Wemyss, 5th Earl of Wemyss, in 1720, and his grandson, Francis Wemyss Charteris, 7th Earl of Wemyss, adopted his mother's maiden name in 1732 when he inherited his grandfather's estates.
Энн Бондты зорлау
Чартерис өзінің қызметшілерін ауылға жіберіп, жыныстық қатынасқа түсетін әйелдерді шақыртып алатын. Оның әдістері мен айла-шарғылары Англияның кейбір жерлеріндегі кедейлерге ұнамай қалды. Оның абыройы Анн Бонд есімді қызметші қызды зорлағаны үшін сотталғанға дейін белгілі болды. Бондты жұмысқа алған кезде, 1729 жылы 24 қазанда, оған жұмыс берушісі "полковник Харви" екенін айтты. Чартеристің бірнеше таныстары бар еді, олар үнемі қызметші ретінде жұмыс істеуге әйелдерді жалдап, содан кейін үйде тұтқындалып, онымен жыныстық қатынасқа түсуге қайта-қайта "ұмтылатын". Бонд жұмыс істей бастағанда, ол "Харвидің" ақша ұсыныстарымен бірге, оны дереу қоршап алды; бірақ ол бас тартты. Жұмыс орнының үшінші күні Энн Харвидің шын мәнінде полковник Фрэнсис Чартерис екенін түсінеді және кетуді өтінді. Бұл өтініш қабылданбады, ал қызметкерлердің қашып кетуіне жол бермеу үшін орналастырылды. Келесі күні таңертең, 10 қарашада Чартерис Бондқа шабуыл жасап, зорлады. Куәгерлер болған жоқ, ал Чартеристің келесі бөлмедегі қызметшілері кейін ештеңе естімегендерін айтты. Бонд Чартерске әйелінің қылмысы туралы билікке баратынын айтқанда, ол қызметшілеріне оны қамшылап, заттарын алып, ақша ұрлағанын айтып, есіктен лақтырып жіберуге бұйрық берді. Бонд Мэри Парсонстың, мүмкін бұрынғы жұмыс берушінің көмегімен "күшкөздік жасау ниетімен шабуыл" қылмысы үшін шағым берді. Мидлсекс сотының үлкен алқасы бастапқыда бұл айыптауды негізге ала отырып, кейіннен оны зорлаудың үлкен қылмысына көтерді. 1730 жылы 10 сәуірде Джордж II шотландтық Лорд Адвокат Дункан Форбсты, Эдинбургтегі Чартеристен үйді жалға алған және Энн Бондтың өзіне, мүмкін, аннуитет уәдесімен шақырылған науқаннан кейін оған патша кешірім берді. Сотталған қылмыскер ретінде оның мүлкі аттанушылық ілімі бойынша тәркіленуі керек еді, бірақ ол патшаға оны қайтару туралы өтініш жасады. Ол қылмысын өтеуге Лондон мен Миддлсекстің шерифтеріне едәуір ақша төледі. Сондай-ақ, ол түрлі беделді адамдарға едәуір мөлшерде сыйлық берген деп күдікті. Джонатан Свифт Чартериске бірнеше өлеңінде пікір білдірді. "Др. Свифт (1731), ол "Шартр" деп түсіндіреді, "ең атақты, қарапайым қарақшы, Англия мен Шотландияда да аяқшы баладан немесе одан да жаман, ғажайып байлыққа дейін өсті: ол өзін барлық министрлерге кез-келген өзгеріс бойынша, немесе суфьер, мақтанушы немесе хабаршы ретінде енгізудің жолы болды. Ол жетпіс жасында зорлау үшін сотталды және өзінің байлығының үлкен бөлігін құрбан етіп, босатылды" (Note to l. 189).
Charteris would send his servants out through the countryside to recruit women for him to have sex with. The methods and enticements he used made him disliked by the poor in some parts of England. His reputation preceded his trial for raping a servant named Anne Bond. When Bond was hired, on 24 October 1729, she was informed that her employer was "Colonel Harvey" for fear that his reputation would put off his prospective employee. Charteris had a number of contacts who regularly hired women to work as servants, who would then be trapped in the house and repeatedly "urged" to have sex with him. When Bond began to work, she was immediately besieged by "Harvey's" advances, along with offers of money; but she refused. On her third day of employment, Anne realised that Harvey was in fact Colonel Francis Charteris and requested to leave. This request was refused, and staff were positioned to prevent her from escaping. The next morning, 10 November, Charteris attacked and raped Bond. There were no witnesses, and Charteris' servants in the next room later testified that they heard nothing. When Bond told Charteris she was going to the authorities over the crime, he ordered servants to whip her and take her belongings and throw her out the door, telling them that she had stolen money from him. With assistance from Mary Parsons, perhaps a former employer, Bond brought a complaint for the misdemeanour of "assault with intent to commit rape." The Middlesex grand jury originally found grounds to proceed with this charge but later upgraded the charge to the capital felony of rape. On 10 April 1730, George II granted him a royal pardon after a campaign that included the Scottish Lord Advocate Duncan Forbes, who rented a house from Charteris in Edinburgh, and Anne Bond herself, possibly prompted by the promise of an annuity. As a convicted felon, his property should have been forfeit under the doctrine of attainder, but he petitioned the King for its return. In composition for his offence, he paid substantial sums to the Sheriffs of London and Middlesex. He was also suspected of having given substantial gifts to various important individuals. Jonathan Swift commented on Charteris in several poems. In Lines on the Death of Dr. Swift (1731), he explains "Chartres" as, "a most infamous, vile scoundrel, grown from a foot boy, or worse, to a prodigious fortune both in England and Scotland: he had a way of insinuating himself into all Ministers under every change, either as pimp, flatterer, or informer. He was tried at seventy for a rape, and came off by sacrificing a great part of his fortune" (note to l. 189).
Әдебиетте
Чартерис Уильям Хогарттың "Арқаның ілгерілеуі" және "Бұзғынның ілгерілеуі" картиналарындағы кейіпкерлерге (бұлар бірінші тақтада семіз азғын ретінде бейнеленген) және Фанни Хилл суреттерінде шабыт болды. 1733 жылы Александр Поп өзінің "Әдептілік туралы үшінші очеркінде" оны айыптап жазды. Чартеристің жыныстық құмарлықтары мен Роберт Уолпол сияқты саясаткерлердің ашкөздігі арасында параллельдер бар. Чартерис Лесли Чартеристің асырап алынған тегінің қайнар көзі болуы мүмкін.
Charteris was the inspiration for characters in William Hogarth's paintings A Rake's Progress and A Harlot's Progress (where he is represented as the fat lecher in the first plate), and in Fanny Hill. He was condemned by Alexander Pope in his Moral Essay III, written in 1733. Parallels were drawn between Charteris' sexual excesses and the greed of politicians such as Robert Walpole. Charteris may also have been the source of Leslie Charteris' adopted surname.