Кіріспе
Қалалық аумақтардан ауылдық аумақтарға көшіру процессі Қалалық аумақтардан ауылдық аумақтарға көшіру процессі - бұл демографиялық және әлеуметтік процесс. Бұл қала маңындағы қалалардағы жағдайға кері байланысты және ең алдымен қала ішіндегі жағдайға қарсы әрекет ретінде пайда болады. Соңғы зерттеулер Қытай мен басқа да дамушы елдерде жаппай урбанизация процесін бастан өткеріп жатқан қарсы урбанизацияның әлеуметтік және саяси қозғаушы күштері мен оның әсерін анықтады. Қалалардың қысқаруына себеп болатын себептердің бірі - қалалардың қарқынды дамуы. Контрурбанизация әлемде әртүрлі түрде көрініс тапса да, барлық нысандар халық көп орналасқан жерден халық аз орналасқан жерге көшіп-қону қозғалысының негізгі идеясы бойынша жүреді. Клэр Дж . А. Митчелл, Ватерлоо университетінің география кафедрасының доценті, Еуропада қарсы урбанизация бір аймақтың басқасына шоғырлануын азайтуға әкелетін көші-қон түрін қамтиды деп айтады. Митчелл қарсы урбанизацияны үш кіші түрге бөліп көрсетеді: экс-урбанизация, жер аударылған урбанизация және анти-урбанизация.
Counterurbanization, or deurbanization, is a demographic and social process in which people move from urban areas to rural areas. It, as suburbanization, is inversely related to urbanization, and first occurs as a reaction to inner city deprivation. Recent research has documented the social and political drivers of counterurbanization and its impacts in China and other developing countries which are undergoing a process of mass urbanization. Counterurbanization is one of the causes that can lead to shrinking cities. While counterurbanization manifests differently across the world, all forms revolve around the central idea of migration movement from a populated location to a less populated location. Clare J. A. Mitchell, an associate professor in the Department of Geography at the University of Waterloo, argues that in Europe, counterurbanization involves a type of migration leading to deconcentration of one area to another that is beyond suburbanization or metro decentralization. Mitchell categorizes counterurbanization into three sub types: ex urbanization, displaced urbanization, and anti urbanization.
Себептер
Қарсы урбанизация - бұл адамдар қалалықтан ауылдық қоғамдастықтарға көшіп-қону процесі, бұл урбанизацияға қарама-қарсы. Халықтың қаладан ауылға көшіп келуіне түрлі себептер бар, мысалы, жұмыс орындары мен қарапайым өмір салты. Соңғы жылдары технологияның арқасында урбанизация процесі кері бағытта жүріп жатыр. Жаңа байланыс технологиясы ауыл тұрғындарын бір-бірімен интернет арқылы байланыса алатындықтан, олар қашықтан жұмыс істей алады. Бұл дегеніміз, кейбір жұмыс орындарына қалалық қоғамдастыққа көшірудің қажеті жоқ. Қарсы урбанизация дегеніміз - адамдардың қалада өмір сүрудің баламаларын іздеу, өмір сүру орнын таңдаудағы өзгерістерді жасау. Өткен жылдары көп корпорациялы бизнес аутсорсингті пайдаланып, кедей елдерде жұмысшыларды арзан еңбекпен жалдаған. Соңғы жылдары корпорациялар "ауылдық ресурстарды" пайдаланады, бұл шағын және орта қалаларды жұмыс күшінің көзі ретінде пайдалануды қамтиды. Бұл елде жұмыс орындарын, сондай-ақ ауыл тұрғындарын жұмыспен қамтамасыз етеді, сондықтан олар бүкіл отбасын жаңа жерге көшірудің қажеті жоқ, сонымен қатар компаниялар үшін қажетсіз шығындарды азайтады. Ауылдық жерлерде жұмыс істейтіндердің көбіне айлық аз төленеді, бірақ үйден немесе кеңседен жұмыс істеу мүмкіндігі бар. Егер олар қалалық жағдайда болса, компания қаладағы қызметкерлерге жұмыс істеуге арналған жаңа кеңсеге көп ақша жұмсайтын еді. Холлдың айтуынша, климат, жұмыс және салық деңгейі сияқты факторлар адамдардың көшіп кетуіне әсер етті. Холл сондай-ақ тұрақты отбасы мүшелері емес адамдардың көбірек көшіп-қонуға бейім екенін анықтады. 2004 жылы 4,4 миллион швед тұрғыны қатысқан зерттеуде қалада өмір сүретіндердің депрессияға шалдығу ықтималдығы 20% жоғары екені анықталды. Саяси факторлар да антиурбанизацияға әкелуі мүмкін. Қытайда 1966-1976 жылдардағы "Мәдени революция" кезінде урбанизация тоқтап, бүкіл ел бойынша урбанизацияға қарсы қозғалыстар басталды, бұл "Ауылға төмен қозғалыс" арқылы көрініс тапты. Зиялы қауым мен лауазымды адамдар қуғын-сүргінге ұшырап, ауылға айдалды. 1960 жылдардың соңында "Ауылға қарай қозғалыстың" ең жоғары кезеңінде 10 миллионнан астам адам Қытайдың қалаларынан ауылдық жерлерге көшіп барды, ал Қытайдың жалпы қалалық халқы 1968 жылы 168 миллион адам болды. Бұл антиурбанизация процесі дамыған елдерде кездесетін контрурбанизациядан түбегейлі өзгеше болды, өйткені ол солтүстік коммунистік идеологияның нәтижесі болды.