Кіріспе

Ragazzi di vita (; ағылшынша: сөзбе-сөз өмірдің жігіттері, идиомалық түрде hustlers) - итальяндық жазушы, ақын және интеллектуал Пьер Паоло Пазолинидің романы. Ол 1955 жылы жарық көрді. 2016 жылы Энн Голдштейн ағылшынша аудармасын шығарды; ол атауын The Street Kids деп береді. Бұрынғы аудармалар оны "Рагази" немесе "Хастлер" деп атаған.

Сюжет

Роман Рикчетттоның, көшенің бір баласының тарихын баяндайды. Көп ұзамай Рикчето соқыр қайыршыдан және монастырьдан ұрлық жасайды. Оқырман келесі бірнеше жылда Риччеттоның ұрлықтан алаяқтыққа, жезөкшелікке, тағы да солай, айналасында жүріп-тұрақтап жүргенін бақылайды. Осы уақыт аралығында оның көптеген серіктері өлтіріледі немесе өледі, ал жерде тұрақты азғындық болады. Ол қызына баулу сақинасын сатып алу үшін темір ұрлап жібергенін біліп, тұтқындалып, түрмеге қамалады. Ол кейін босатылып, бұрынғы көше өміріне қайта оралады. Пазолини оқырманға Риччетто мен оның әріптестері табиғатынан көшпелі екенін, олардың өмірлік жоспарлары мен мақсаттары жоқ екенін және оларға көңіл бөлмейтінін түсіндіреді; Риччетто - бұдан да бұрмаланған Дин Мориарти. Пазолини осылай бұл кіші топты заманауилықтан арылып, содан бері жоғалған өмір салтына негізделген деп санайды. Ол сондай-ақ "олардың саяси төңкеріске дейінгі мінез-құлқын" бағалады; олар соғыстан кейінгі қазіргі Италияны зардап шеккен партиялық саясаттан бөлінді.

Құрамы

Пазолини осы жер асты сыныбының бар екендігі туралы жұртшылықтың назарын аударуды қалады. Ол былай деп түсіндірді: "Оларды жабық кітап деп қарастырған. Бірақ, қасірет, олар шынымен де өмір сүрді". Ол кітапты "lumpen proletariat" шын өмірде қолданатын қарапайым тілмен және қорлаушы жаргонмен жазды. Бұл кітапты негізгі оқырмандар үшін, Пазолини қарсы шыққан оқырмандар үшін қиынға соқты. Кейіннен ол "Еретиктік эмпиризм" атты еңбегінде әдебиет "жазушының тілінен едәуір өзгеше, белгілі бір натурализмді назардан тыс қалдырмай жазылуы керек" деп жазды. Кітаптың тағы бір ерекшелігі - баяндаушы өзінің әңгімесімен таныс емес оқырмандарға ешқандай астарындарлық ақпарат бермейді. Оның баяндауы кейіпкерлерімен бірдей деңгейде. Ол жоғарыдан баяндамайды. Ол жер астындағы тапты индустрияландыру мен заманауилықтың сыбайлас жемқорлығынан аман қалған жалғыз адамдар деп санайды, олар адам баласының уақыт капсуласы, шын мәнінде еркін адамдар. Ол оларды осы үшін құрметтейді және оларды тіпті Коммунистік партияның өзі де қарастыратын шын мәнінде төменгі сынып ретінде қарайды.

Маңыздылығы

"Рагази ди вита" Роберто Росселлини мен басқа да соғыстан кейінгі режиссерлерден бөлек, өзінің неореализм формасын дамытуда Пазолинидің "Мама Рома" және "Ла Рикотта" сияқты кейбір фильмдеріне ұқсас. Пазолини неореализмді одан әрі "гиперреализм" түрін жасап шығарды. Росселлини қарапайым адамның өмірін ерекше атап көрсеткенмен, Пазолини қарапайым адамның өмірін ерекше атап көрсетуге тырысады. "Рагази ди Вита" - Пазолинидің осы жанрға деген құштарлығының дамуындағы маңызды кезең.

Қоғамдық қабылдау

Роман көпшілік арасында сынға ұшырады (оның көптеген фильмдері сияқты) және қатты цензураға ұшырады. Христиан-демократтар бастаған үкімет оның "жамандығын" айыптап отыр. Коммунистер де кітапты мақұлдамады, оны "жасандылық, оң кейіпкерлердің болмауы және әсіресе, "перспективаның" жоқтығы" деп айыптады.