Кіріспе
жоқ 1763 жылғы Париж келісімінен бастап Канада колониясы болған Жаңа Франция ресми түрде Британ империясының бөлігі болды. 1763 жылғы Корольдік жариялау Канада колониясын Квебек провинциясы атауымен кеңейтті, ол 1791 жылғы Конституциялық актпен Канадтар деп аталды. 1840 жылғы Одақ актісі бойынша Жоғарғы және Төменгі Канада Канаданың біріккен провинциясына айналды. 1860 жылдары Канада мен Британдық Солтүстік Американың басқа британдық колониялары арасында жаңа федерация құруға қызығушылық пайда болды, бұл 1867 жылы Конфедерацияға әкелді. Бүгінде Канаданың құрамына кіретін Ньюфаундленд және Британдық Колумбия сияқты көптеген басқа британдық колониялар және Руперт жері сияқты үлкен аумақтар бастапқыда жаңадан құрылған федерациядан тыс болды.
Starting with the 1763 Treaty of Paris, New France, of which the colony of Canada was a part, formally became a part of the British Empire. The Royal Proclamation of 1763 enlarged the colony of Canada under the name of the Province of Quebec, which with the Constitutional Act 1791 became known as the Canadas. With the Act of Union 1840, Upper and Lower Canada were joined to become the United Province of Canada. By the 1860s, interest developed in forming a new federation between the Canadas and the other British colonies of British North America, that led to Confederation in 1867. A number of other British colonies that are today part of Canada, such as Newfoundland and British Columbia, and large territories such as Rupert's Land, initially remained outside the newly formed federation.
Британдық биліктегі Жаңа Франция
Солтүстік Америкада Жеті жылдық соғыс кезінде Ұлыбритания француз колониясы Канаданың бүкіл аумағын басып алды. Соғыс ресми түрде 1763 жылы 10 ақпанда Париж келісімінің қол қойылуымен аяқталды. Келісімнің бір бөлігі ретінде Франция ресми түрде өзінің барлық Солтүстік Америка жерлерін Ұлыбританияға (оның ішінде Канада француз колониясы да болды) Луизианадан (оның орнына Испанияға берілді) және Ньюфаундленд жағалауындағы екі аралдан (Сен-Пьер және Микелон) басқа.
Сент-Лоуренс аңғары
Канаданы Британ империясына қосумен, Ұлыбритания кем дегенде 70,000 франкофондық римдік католиктер тұратын Сент-Лоуренс өзені бойындағы аумақтың жолағын бақылауға алды, ол кеңейтілді және 1774 жылғы Квебек актісі бойынша Квебек провинциясы деп аталды. Көптеген британдықтар (соның ішінде оңтүстікке қарай орналасқан американдық колониялар) француз канадалықтарының ассимиляциялануына үміттенсе де, бұл жағдай болған жоқ, өйткені Квебек актісінде Квебекке арналған басқарудың ерекше ережелері көрсетілген, мысалы француз канадалықтарына католикалық дінін және француздық азаматтық құқық жүйесін сақтауға мүмкіндік беру. Квебек актісі Америка Құрама Штаттары болып табылатын он үш британдық колонияны ашуландырған төзімсіз актілердің бірі болды.
Атлантикалық жағалау
Жаңафаундленд аралы ұзақ уақыт бойы ағылшындардың қолында болған, бірақ француздар бұл аймаққа деген кез келген дәулеттен бас тартқан. 1763 жылға дейін ағылшын тілді қоғам қалыптасқан, бірақ екі арал француз балықшылары үшін қалдырылған. Маритимнің қалған бөлігінде ағылшындар бұрын 1755 жылы Акадиядан француз отаршылдарының көпшілігін Луизианаға қуып жіберген еді, бірақ бұл 1763 жылы қайталанбады. Қалған жергілікті Микмак және Вабанаки конфедерациясы қаруларын тастап, Британ тажына адал болуға ант берді. Британдықтар Акадияны жаулап алды (оның ішінде Жаңа Шотландия түбегі, бірақ қазіргі Нью-Брансуик емес) 1710 жылы болды, ал британдықтар бұрыннан Галифакс сияқты елді мекендерді құрды. Галифаксты құру Әке Ле Лутр соғысын туғызды, бұл өз кезегінде француздар мен үндістер соғысы кезінде британдықтардың акаддықтарды аймақтан қуып шығуына әкелді. Кейіннен олар Кейп-Бретон аралы мен Принс-Эдвард аралын басып алғандықтан, қуғын-сүргін саясаты сонда да қолданылды. Бұл аймаққа оралған аздаған акадтар қазіргі акад қоғамын құрды. Акадтар қуып шығарылғаннан кейін, Жаңа Англия плантаторлары басқа елді мекендерді құрды.
Америка революциясы
1775 жылы америкалық революционерлер (патриоттар) көтерілісін солтүстік-шығыс Квебекке итермелеуге тырысты. Патриоттық істі қолдау аралас болды; дінбасылар мен жер иелері оған қарсы болды, ал ағылшын тілінде сөйлейтін саудагерлер мен Он үш колониядан келген көшіп келушілер оны қолдады. Тұрғындар екіге бөлінді; кейбір аймақтарда (әсіресе Монреаль мен Сент-Жан арасындағы аймақта) айтарлықтай қолдау болды, ал Патриоттарды қолдау үшін Джеймс Ливингстон милиция компанияларын құрды. Патриоттар 1775 жылдың қарашасында Форт-Сен-Жанды қоршап алып, оны және Монреалды басып алды. Содан кейін олар Квебек қаласына қарай аттанды, ал 1775 жылы 31 желтоқсанда қаланы басып алу әрекеті сәтсіз аяқталды. 1776 жылы мамыр айында британ әскерлерінің келуі патриоттарды Монреальға қарай кері шегінуге мәжбүр етті. Британ әскерлеріне қарсы әрекет Трои Ривьерде сәтсіз аяқталды, ал патриоттар маусым айында провинциядан айдалды. Көтерілісші армиямен бірге екі полк бойынша 250-ге жуық квебекалықтар кетіп барады: Джеймс Ливингстонның 1-ші канадалық полкі және Мозес Хазеннің 2-ші канадалық полкі. Ұлы көлдер аймағындағы форттарда тұратын квебектер де патриоттарға жақтап, патриоттардың фортты алуына ықпал етті. Майор Клемент Госселин, Пьер Айот, Антуан Паулин, Луи Госселин, Жермен Дион, Пьер Дувиль, Эдвард Антилл және Мозес Хазен және Квебектің 747 әскери қызметкері Квебекте болған кезде патриоттарға қосылып, 1781 жылы Йорктаунда британдықтарды жеңді. Йорктаунды қоршауға алып келген маңызды актіде француз Канадасының соңғы француз губернаторы маркиз де Водреуилдің француз туылған немересі Луи Филипп де Водреуил Бугенвилл мен де Граске британдық теңіз флотының Чесапик шайқасында Корнуоллис армиясын қайта жабдықтаудан немесе жеңілдетуден аулақ болуына көмектесті. Жаңа Шотландияда британдық билікке қарсы кейбір агитация болды, негізінен Джонатан Эдди мен Джон Аллан бастаған, Массачусетс штатынан көшіп келген мигранттар Чиньекто аралығының Форт Камберлендке жақын аймағына қоныстанған (бұрынғы Форт Бозжоур). Олардың қарсылық білдірген жалғыз ірі оқиғасы - Форт Камберленд шайқасы, ол 1776 жылы қарашада Эдди мен Массачусетс патриоттары, акадиандар мен аборигендердің біріккен күші фортты қоршап алған. Қоршау бұзылып, британдықтар келіп түскенде, Эддидің әскерлері шашырап кетті. Эдди мен Аллан бірнеше жыл бойы Макиастағы базадан қазіргі Мэн мен Нью-Брансуик арасындағы шекарада қиындық туғызды. Теңіз провинциялары да капертерлік әрекеттерге ұшырады және капертерлік актілерді бұза отырып, елді мекендерге шабуыл жасады. Белгілі жағдайларда Шарлоттаун, Принс-Эдвард аралы және Луненбург, Новая Шотландия осы рейдтерге ұшырады. Оңтүстік-батыстағы Квебекте американдық күштер Вирджиния ополчениесының басшысы Джордж Роджерс Кларктің басшылығымен әлдеқайда жақсы жетістікке жетті. 1778 жылы Кларктың 200 адамы, негізінен Вирджиниядан қамтамасыз етіліп, қолдау тапты, Луисвиллдің маңында Огайо өзенінен төмен түсіп, Иллинойстың оңтүстігінен өтіп, Каскаскияны адам қанынан айырылмай басып алды. Сол жерден оның адамдарының бір бөлігі Винсенсті басып алды, бірақ көп ұзамай британдық подполковник Генри Гамильтонға, Детройт фортының қолбасшысына жоғалды. Кейін оны 1779 жылы ақпанда Форт-Винсенн қоршауында Кларк қайтадан басып алды. Театрда Кларктың әскери жасағының жартысы америкалық мақсатқа жанашырлық танытқан канадалық еріктілер болды. Ақырында, Британ империясы Революциялық соғыста жеңілді және Париж шартының бөлігі ретінде Канаданың оңтүстік-батысының кейбір бөліктерін жаңа АҚШ-қа ресми түрде берді. Революция кезінде және одан кейін шамамен 70,000 немесе 15% Ұлыбритания лоялистері Құрама Штаттардан қашып кетті, қалған 85% жаңа елде қалуды таңдады. Олардың ішінде шамамен 50 000 лоялист солтүстік америкалық колонияларға қоныстанды, ол кезде Ньюфаундленд, Новая Шотландия, Квебек және Принс-Эдвард аралы (1769 жылы құрылған) болды. Жаңа Шотландияның батысына қоныс аударған лоялистер Галифакстан саяси бостандық алғысы келді, сондықтан Британия 1784 жылы Жаңа Брансуик колониясынан бөлінді. 1791 жылғы Конституциялық акт бойынша Квебек төменгі Канада мен жоғарғы Канадаға бөлінді, бұл Квебектің оңтүстік-батысына қоныстанған 8000 лоялистерге (осылай жоғарғы Канадаға айналды) британдық заңдар мен институттар орнатылатын провинцияға ие болуға мүмкіндік берді. Америка революциясынан кейін солтүстікке келген көптеген лоялистер африкалық ұрпақты, соны...
1812 жылғы соғыс
1812 жылғы соғыста Канада тағы да шайқас алаңы болды, бұл жолы британдықтар мен салыстырмалы түрде жас АҚШ арасында. Соғыс кезінде америкалықтар Канада отаршыларынан алатын қолдауды асыра бағалағаннан кейін, Үстіңгі Канадаға басып кіруге сәтсіз әрекет жасады. Жоғарғы Канаданың (қазіргі оңтүстік Онтарио) қоныс аударушыларының көпшілігі колонияға жақында келген американдықтар болды, олардың кейбіреулері басқыншы күштерді қолдады; алайда қоныс аударушы халықтың қалған бөлігі Лоялистердің ұрпақтарынан немесе АҚШ-тың бір бөлігі болғысы келмеген алғашқы француз отаршыларынан құралған. Бірінші американдық шабуыл 1812 жылдың қазан айында болды, бірақ олар Квинстон биіктіктерінің шайқасында генерал Исаак Броктан жеңілді. 1813 жылы америкалықтар тағы да басып кірді, Форт-Йорк (қазіргі Торонто) қаланы басып алды. Сол жылы америкалықтар Эри көлінің шайқасы мен Темза шайқасынан кейін Ұлы көлдерді басып алды, бірақ төменгі Канадада жеңіліске ұшырады, онда олар Шатогуэй шайқасында және Крайслер фермасы шайқасында жеңілді. Американдықтар 1814 жылы Ландидің жолағы шайқасынан кейін Үстіңгі Канададан қуылды, бірақ олар әлі де Ұлы көлдерді бақылап, Шамплен көлінің шайқасында британдықтарды жеңді. Ағылшынша Канадада бұл американдық шабуылдарға қарсы жеңіске айналды, көптеген қатысушылар (айсаак Брок және Лора Секорд сияқты) және шайқастар (әсіресе Ниагара түбегіндегілер) туралы батырлық аңыздар.
Қалпақ саудасы
Түнгі Америкада ғасырлар бойы ең маңызды экономикалық жобалардың бірі - тері саудасы болды. Француздар бастаған бұл саудаға ағылшындар үстемдік етіп, континенттегі аумақтарын кеңейтті. Британдықтардың негізгі тері саудасы АҚШ-тың ішінде болды (Англистер жаңа мемлекетпен шекара орнатылған кезде солтүстікке қарай көшіруге мәжбүр болды). Алғашқы халықтар сауданың басты бөлігі болды, өйткені олар негізгі тері аулаушылар болды. Бұл рөл көптеген алғашқы халықтардың саяси дауысына ие болды, өйткені олар төменгі сынып ретінде қарастырылса да, олар жай ғана елемеуге тым маңызды болды. Америка революциясы британдықтар мен АҚШ-тың арасындағы қатал бәсекеге әкелді. 1830-шы жылдары Еуропада өзгеріп келе жатқан модалар тері бағасының күрт төмендеуін және нарықтың жалпы құлдырауын бастады. Тері саудасына қатысқан ақ нәсілді адамдар үшін экономикалық шығыннан басқа, көптеген алғашқы халықтар экономикалық шығын мен жергілікті саясаттағы ықпал етуді жоғалту тұрғысынан күйретті.
Ағаш саудасы
Тері саудасының маңыздылығы азайып, ағаш саудасы Канаданың ең маңызды тауарға айналды. Өнеркәсіп үш негізгі аймаққа шоғырланды. Ең бірінші Сент-Джон өзені пайдаланған. Жаңа Брансуиктің әлі де қаңырап қалған жеріндегі ағаштар кесіліп, Сент-Джонға жеткізілді, содан кейін Англияға жеткізілді. Бұл аймақ көп ұзамай сұранысқа сай бола алмады, сондықтан сауда Сент-Лоуренс өзеніне көшірілді, онда Еуропаға жіберілмес бұрын, квебек қаласына жүзіп жіберілетін. Бұл аймақ да жеткіліксіз болды, ал сауда батысқа қарай кеңейді, әсіресе Оттава өзені жүйесіне, 1845 жылға қарай Квебек қаласынан жеткізілген ағаштардың төрттен үшін қамтамасыз етті. Ағаш саудасы үлкен бизнеске айналды. Бір жазда тек Квебек қаласында ғана 1200 кеме ағашпен жүктелген.
"Жауапты үкімет" және 1837-1838 жылғы көтерілістер
1812 жылғы соғыстан кейін XIX ғасырдың бірінші жартысында жоғары және төменгі Канадада саяси реформа қозғалыстарының өсуі байқалды, көбінесе американдық және француздық республикашылдық ықпал етті. Конституциялық актпен белгіленген отаршылдық заң шығарушы органдарға бай элиталар, Үстіңгі Канададағы Отбасылық келісім және Төменгі Канададағы Шато кликасы үстемдік етті. Роберт Болдуин және Луи Гипполит Лафонтен сияқты орташа реформаторлар "жауапты үкімет" деп аталатын өкілді үкімет формасын ұсынды. "Жауапты" деген сөзді реформаторлар Лондонның билігі емес, отардағы адамдардың еркіне сай келетін үкімет деп түсінді. 1846 - 1850 жылдар аралығында жауапты үкіметке қарай маңызды қадам жасалды. Іс жүзінде бұл әрбір колонияның атқарушы кеңесі заң шығарушы биліктің көмегімен саясатты қалыптастырды дегенді білдірді. Заң шығарушы орган келісу немесе келіспеу туралы дауыс берді, ал тағайындалған губернатор ол бекіткен саясатты қабылдады. Бұл бұрынғы жүйеден ауысу болды, онда губернатор атқарушы кеңестен кеңес алып, заң шығарушы органды негізінен ақша жинау үшін қолданды. Уильям Лайон Маккензи мен Луи Джозеф Папино сияқты радикалды реформаторлар теңдікті немесе британдық биліктен толықтай ажыратуды және республика құруды талап етті. 1815 жылы Луи Жозеф Папино колониялық ассамблеяның спикері болып сайланды. Оның реформаға ұмтылыстарын британдықтар елемеді, ал 1834 жылы Ассамблея заң шығарушы кеңеске қарсы наразылықтарын атап өтетін Тоқсан екі қарар қабылдады. Папино бойкот пен азаматтық мойынсұнбаушылықты ұйымдастырды. Колониялық үкімет Папиноны тұтқындауға заңсыз бұйрық берді. Патриоттар қарулы қарсылыққа жүгінді және 1837 жылдың күзінде Төменгі Канада көтерілісін жоспарлады. Британ әскерлері тез арада көтерілісті басады да, Папиноны Құрама Штаттарға қашуға мәжбүр етеді. Бір жылдан кейін Роберт Нельсонның "Братья-охотники" екінші көтерілісін бастады, бірақ ағылшындар оны да басып тастады, көптеген адам қаза тауып, мүліктері қирады. Шотланд иммигранты және Йорктің (Торонто) реформашы мэрі Уильям Лайон Маккензи 1837 жылы желтоқсанда Патриоттар көтерілісі басталғаннан кейін Жоғарғы Канада көтерілісін ұйымдастырды. Жоғарғы Канада тұрғындары да осындай наразылық білдірді; олар колонияның демократиялық емес басқаруына, әсіресе жоғарғы Канада банкі мен Канада компаниясының сыбайлас жемқорлығы мен тиімсіздігіне ренжіді. 4 желтоқсанда көтерілісшілер Монтгомери мейрамханасына жақын жиналды, онда қалада орналасқан британдық әскерлер оларды 7 желтоқсанда кездестірді. Көтерілісшілер саны мен қару-жарағымен жеңіліске ұшырап, бір сағаттан да аз уақыт ішінде жеңілді. Маккензи АҚШ-қа қашып кетті. Сондай-ақ желтоқсан айында ирланд иммигранттарының бір тобы Патриот соғысында оңтүстік-батыс Онтарионы күшпен басып алуға тырысты. Олар Виндзорда үкімет әскерлерімен жеңілді.
Лорд Дурхэмнің баяндамасы
Лорд Дурхам 1838 жылы Канаданың генерал-губернаторы болып тағайындалды. Ол бүліктердің себептерін зерттеуге тағайындалды және мәселе негізінен Канаданың британдық және француз тұрғындары арасындағы қастық болып табылады деген қорытындыға келді. Оның "Ағылшын Солтүстік Америкасы туралы баяндамасында" "бір мемлекеттің ішінде соғысып жатқан екі ел" туралы әйгілі сипаттама бар. Дурхам үшін француз канадалықтары мәдени жағынан артта қалған және ол тек француз және ағылшын Канадаларының одағы ғана колонияның Ұлыбритания мүддесінде алға басуына мүмкіндік береді деп сенді. Ол саяси одақ француз тілділердің ағылшын тілді қоныстармен ассимиляциялануына себеп болады деп үміттенді, бұл француз канадалық национализм проблемасын біржола шешеді.
Одақ актісі (1840)
Лорд Дурхамның орнын Лорд Сиденхэм басқарды, ол 1840 жылы 23 шілдеде Ұлыбритания Парламентімен қабылданған және 1841 жылы 10 ақпанда жарияланған 1840 жылғы Одақ актісінде Дурхамның ұсыныстарын жүзеге асыруға жауапты болды. Жоғарғы және Төменгі Канада Канаданың тұрғындары көп болғанына қарамастан, Канада провинциясының заң шығарушы ассамблеясында 42 орынға ие болған Канаданың батысы мен Канаданың шығысы болды. Облыстың ресми тілі ағылшын тілі болып, француз тілі парламентте және соттарда тыйым салынды. Ортақ реформаторлар Луи Ипполит Лафонтен және Роберт Болдуин жауапты үкімет ретінде белгілі болғанды қамтамасыз ету үшін екі біріне-бірі ілесе келген генерал-губернаторлар сэр Чарльз Багот пен сэр Чарльз Меткалфпен шайқасты. Меткалф патшалық биліктің артықшылықтарын және губернатордың әкімшілікті және меценаттықты бақылауын сақтау үшін күресті. Ол қолдау табу үшін кейбір жеңілдіктерге баруға мәжбүр болды, олардың ең көрнектісі отаршылық кеңсеге 1837-1838 жылғы көтерілісшілерге рақымшылық жасауды және француз тілді халықты мәжбүрлеп ағылшыншалаудан бас тартуды уәде етті. Лафонтен мен Болдуин француз тілін ағылшын тілімен қатар Ассамблеяда, Соттарда және басқа да мемлекеттік органдарда ресми тіл ретінде қайта енгізді. Прогрессивті генерал-губернатор Джеймс Брюс (Лорд Элгин) кезінде бұрынғы патриоттық қозғалыстың басшыларына отанына оралуға рұқсат беретін заң жобасы қабылданды; Папино оралды және қысқа уақытқа Канада саясатына енді. Бұрынғы Үстіргі Канада көтерілісшілері үшін де осындай заң қабылданды. Эльгин 1848 жылы, Жаңа Шотландия колониясына берілгеннен бірнеше ай өткен соң, жауапты үкіметті жүзеге асырды. Монреальдегі Біріккен Канада парламенті 1849 жылы Торилердің бұқарасы Тори Канаданың төменгі Канададағы бүлік кезінде зардап шеккен адамдар үшін өтемақы заң жобасын қабылдағаннан кейін өртеп жіберді. Одақтың бір елеулі жетістігі 1855 жылғы Канада-Америка өзара келісім шарты болды, ол ресурстармен еркін саудаға санкция берді. Алайда, жетістікті Британдық Солтүстік Американың кең саясатында көруге болады, ол АҚШ-пен негізгі шекаралық дауларды шешті (Раш-Багот келісімін, 1818 жылғы келісімді, Вебстер-Эшбёртон келісімін, Орегон келісімін қараңыз), осылайша 19-шы ғасырдың бірінші жартысының көп бөлігінде американдықтар соғыс немесе кек алумен қорқытатын шиеленісті жеңілдетті. 1840 жылғы Одақ актісі ақыр соңында сәтсіз болды және 1850 және 1860 жылдары үлкен саяси одаққа шақыруларға әкелді. Тәуелсіздікті қолдау Риджвей шайқасы сияқты оқиғалармен күшейтілді, 1866 жылы Онтариоға 1500-ге жуық ирланд ұлтшылдары басып кірді, оны негізінен жергілікті отаршылдар кері қайтарып жіберді.
Солтүстік-батыс жағалаудағы британдық отарлар
Испания 1774 және 1775 жылдары Хуан Хосе Перес Эрнандестің саяхаттарымен Тынық мұхитының солтүстік-батыс жағалауын зерттеуде жетекшілікті қолға алса да, испандықтар Ванкувер аралында форт салуға бел буған кезде, британдық кеме жүргізуші Джеймс Кук өзі Ноотка саундқа барып, Аляскаға дейінгі жағалауды картаға түсірді. 1793 жылы Солтүстік-Батыс компаниясында жұмыс істейтін шотланд Александр Маккензи құрлықты кесіп өтіп, өзінің аборигендік нұсқауларымен, француз-канадтық саяхатшылармен және тағы бір шотландтықпен бірге Белла-Кула өзенінің сағасына жетіп, Мексикадан солтүстікке қарай Солтүстік Американың бірінші құрлықтық өтетін жерін аяқтады. Джордж Ванкувердің карталық экспедициясынан бірнеше аптаға қалды. Ресей, Испания және Ұлыбритания арасындағы бәсекелестік империалдық талаптары бұрынғы екі держава мен АҚШ арасындағы келісімдермен күшейтілді, олар қазіргі Британ Колумбиясының көп бөлігін аннексиялауға үгіт берді, қазіргі көптеген алғашқы халықтардың атағын мойындамады. 1846 жылы Орегон келісімшартына қол қоюмен АҚШ өзінің солтүстік шекарасын 49-сы parallel бойымен Британдық Солтүстік Американың батысымен орнатуға келісті. 1857 жылы америкалықтар мен британиялықтар Фрейзер өзенінің аймағында алтын табылды деген хабарларға жауап бере бастады. Бір түнде шамамен оннан жиырма мыңға дейін адам қазіргі Йель, Британдық Колумбияға қарай көшіп келді, бұл Фрейзер каньонының алтынға деген қызу шашуын туғызды. Губернатор Джеймс Дуглас кенеттен ағылшын билігін көбінесе шетелдік тұрғындарға қолдануды шешті. Оның юрисдикциясын қалыпқа келтіру және Хадсон шығанағының компаниясының материктің ресурстық байлығына деген кез келген талаптарын төмендету үшін Британдық Колумбияның патшалық колониясы 1858 жылы 2 тамызда құрылды. Дуглас Ванкувер аралындағы алғашқы халықтармен бірнеше келісімге қол қойды, бірақ отардағы алғашқы халықтарды танымады. 1866 жылы Ванкувер аралы колониясымен бірігіп, Британ Колумбиясы колониясы құрылды. 1850-ші жылдардың ортасына қарай Канада провинциясының саясаткерлері батыс экспансиясын қарастыра бастады. Олар Гудзон шығанағы компаниясының Руперт жері мен Арктика аумақтарына иелік етуіне күмән келтірді және өздерін және отарлаушы халықты аймақтың географиясы мен климатымен таныстыру үшін бірқатар зерттеу экспедицияларын бастады.
АҚШ-пен сауда
1854 жылы Британдық Солтүстік Американың генерал-губернаторы лорд Элгин колониялар атынан АҚШ-пен маңызды сауда келісіміне қол қойды. Бұл келісім он жыл бойы сақталып, 1865 жылы Америка үкіметі оны бұзған.
Конфедерация
Канаданың біріккен провинциясын 1840 жылдан кейін тиімді басқару үшін француз және ағылшын тілді халықтардың мүдделерін және католиктер мен протестанттардың мүдделерін мұқият теңестіру қажет болды. Джон А. Макдональд 1850 жылдары осы тапсырманы орындай алатын тұлға ретінде пайда болды. Саяси консервативті Макдональд күшті француз-канадтық блюстердің көшбасшысы Джордж Этьен Картьемен және реформашыл ағылшын-канадтық және французға қарсы "Грит" тобының Джордж Браунмен саяси қарым-қатынастар мен коалиция құрды. Макдональд Канаданың АҚШ-қа қосылуына қарсы тұрудың ең жақсы үміті - өзін жұмыс істейтін федерация ретінде реформалау екенін түсінді. Канада делегациясы 1864 жылы Шарлоттаун қаласында өткен конференцияға қатысты. Конференцияға Новая Шотландия, Нью-Брансуик және Принс-Эдвард аралының федерациясына қатысты талқылаулар өткізуді көздеген теңіз аралдары өкілдерінің өкілдері қатысты. Осы конференцияға кейін Квебек қаласында тағы бір конференция өтті. 1864 жылы Квебек конференциясындағы Жетпіс екі қарар Солтүстік Америкадағы британдық колонияларды федерация құрауға негіз болды. Олар Канаданың көптеген провинцияларымен қабылданған және 1866 жылғы Лондон конференциясының негізіне айналды, бұл 1867 жылдың 1 шілдесінде Канада Доминионының құрылуына әкелді. Федерация бірнеше импульстерден пайда болды: британдықтар Канаданың өзін-өзі қорғауын қалады; Маритимге темір жол байланыстары қажет болды, олар 1867 жылы уәде етілген; Британдық-канадтық ұлтшылдық жерлерді ағылшын тілі мен британдық мәдениеттің үстемдігімен бір елге біріктіруге тырысты; көптеген француз канадалықтары жаңа негізінен француз тілді Квебекте саяси бақылау жасау мүмкіндігін көрді. Соңғысы, бірақ ең маңыздысы, АҚШ-тың Азамат соғысы аяқталғаннан кейін солтүстікке қарай кеңейуі мүмкін деген қорқыныш болды. Саяси деңгейде жауапты үкіметті кеңейту және Жоғарғы және Төменгі Канада арасындағы заңнамалық тұйықталуды жою және оларды федерациядағы провинциялық заң шығарушы органдармен ауыстыру тілегі болды. Бұл әсіресе Жоғарғы Канаданың либералды реформа қозғалысы мен төменгі Канададағы француз канадалық ружалар жоғары канадалық консервативті партиямен салыстырғанда орталықтандырылған одақты жақтыратын және белгілі бір дәрежеде орталықтандырылған одақты жақтыратын француз канадалық блюздер. Тіпті, Виктория патшайым да "Біздің Канаданы ұстап қалуымыз мүмкін емес, бірақ біз оны үшін күресуіміз керек; және ең жақсы шешім - оны ағылшын ханзадасының қол астында тәуелсіз патшалық ретінде қалдыру". Ақырында Канада Ұлыбританияның өзіне қарасты Доминион болып қалды. Бұл жаңа бастама болды, бірақ ол жалпы жұртшылық қуанышымен қарсы алынбады. Кейбіреулер Британдық Солтүстік Америка колонияларының Конфедерациясын бірге алға басу жолы ретінде қарастырған кезде, Квебек провинциясының жаңа газетi La Minerve федерацияны қолдады, өйткені ол "саяси тәуелсiздiкке жету үшін бізге ұсынылатын жалғыз жолды" ұсынды. ("Бізге саяси тәуелсіздікке жетудің жалғыз жолы"). Конфедерацияға деген көзқарастың өзгергені Халифакста (Новая Шотландия) байқалады. Сол жерде "Morning Chronicle" газетінің 1867 жылдың 1 шілдедегі санында "Нова Шотландияның еркін және білімді провинциясының" жойылғандығы туралы жарияланды.