Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
C мажорлы соната, К. 19d - фортепиано үшін төрт қолға арналған шығарма. Бұрын бұл шығарманы Вольфганг Амадей Моцарт 1765 жылы Англияда тоғыз жасында жазған деп саналған. Дәстүрлі соната түрінде жазылған бұл шығарма Моцарттың төрт қолмен ойнауға жазған деп саналатын өте аз шығармаларының бірі.
The Sonata in C major, K. 19d, is a work for piano four hands once thought to be composed by Wolfgang Amadeus Mozart in 1765 when he was nine years old in England. Composed in the traditional sonata form, it is one of the very few works thought to be written by Mozart for four handed play.
Аллегро модерато
107 такталық бірінші бөлім C мажорлы акорды үш рет ойнаудан басталады. Әннің негізгі тақырыбы соната түрінде берілген. Ортаңғы бөлімге қарай (40-ба) жұмыс тон бойынша төмендеп, негізгі тақырыптың қараңғы, қауіпті нұсқасына дейін төмендейді, содан кейін жеңіл C мажорлық акорды қайтадан алады.
The first movement, 107 bars long and in common time, begins with a strong triple playing of a C major chord. In typical sonata form, the work presents its main theme, and develops upon it. Toward the middle section (bar 40), the work drops down in tone to a darker, more ominous version of the main theme, before picking back up to the light C major chord.
Менюетто және трио
Екінші бөлім 54 такттан тұрады және уақыт бойынша, анданте әніне ұқсайды. Ашылу минуетті 26 тактадан тұрады, содан кейін триоға ауысады, ол сегіз тактаға созылады, содан кейін қайталанады және аяқталған минуетпен жабылады. Ол 18 ғасырдың әдеттегі мінует стилімен жазылған.
The second movement is 54 bars long and in time, sounding very much like an Andante. The opening minuet consists of 26 bars before transitioning to a trio, lasting a mere eight bars, which repeats and then closes with the finished minuet. It is written in a very typical 18th century minuet fashion.
Рондо: Аллегретто
Соңғы бөлім, ұзақтығы 181 такт, уақыт бойынша, қуанышқа толы, қызықты болатын модуляциялық аккордтық фразамен басталады. Оны Моцарттың "Gran Partita" K. 370a 7 соңғы тақырыбымен салыстыруға болады. Соңғысы. 142-тарапта қозғалыс әрқашан қызықты allegretto-дан 19 такт бойы созылған баяу адагиоға ауысады, содан кейін ақырында Allegro-да рондоның негізгі тақырыбына ауысады. Бұл бөлім стандартты соната-рондо түрінде жазылған.
The final movement, 181 bars long and in time, begins with a modulating chord phrase that is as much joyful as it is exciting. It can almost be likened to that of the final theme of Mozart's own "Gran Partita", K. 370a – 7. Finale. At bar 142, the movement switches from an ever exciting allegretto, to a slow adagio in time lasting for 19 bars, before finally switching back to the rondo's main theme in time at Allegro. The movement is in a standard sonata rondo form.
Аутентиктілігі
1921 жылы табылған бұл еңбектің екі басылған нұсқасы Париж мен Лондонда табылды, екеуі де 1789 жылы шыққан. Ол 1765 жылы Моцарттың Лондонға жасаған сапары кезінде жазылған болуы мүмкін. 1765 жылы 13 мамырда Моцарт пен оның әпкесі Наннерл Хикфордтың Брюер-стриттегі Үлкен бөлмесінде екі қолмен ойналатын клавесинге Моцарттың түпнұсқалық композициясын ойнаған, "екі бала бір клавесинге бірге ойнайды және оған кілттерді көрмей, қолқап қояды" деген сияқты мәліметтер бар. Мүмкін, Наннерлдің қолында осы және тағы бір төрт қол сонатасы болған шығар, бірақ екеуі де қазір жоғалып кетті. Осы уақытқа дейін төрт қолмен жасалған басқа да белгілі клавиатуралық жұмыс болмағандықтан, бұл жұмыс, K. 19d, жалпы алғанда, шынайы деп танылды және Моцарттың шығармалары каталогына енгізілді. Соңғы уақытта бұл шығарманың шынайылығы дау тудырады, ғалымдардың көпшілігі бұл шығарманы Моцарт жазбаған деген тұжырымда. 1993 жылдан бастап Neue Mozart Ausgabe "Ключевая музыка" аутентикалық бөліміндегі "Сыбайлас немесе күмәнді аутентикалық шығармалар" деген бөлімді алып тастады. Ғалымдар арасында теориялар бұл жұмыстың бірі, мүмкін, Лондон турнесі кезінде Моцарттың басқа бірі, мысалы Леопольд немесе тіпті Наннерлдің болуы мүмкін деп болжайды. Бұл шығарманың шынайылығына қатысты қызықты жайт - бұл ұпайдағы оң және сол қолға арналған жазбалар кейде бір-бірімен соқтығысады. Бұл түпнұсқалық шығарманың жоғарыда аталған екі қолмен ойналатын клавесин үшін арнайы жазылғандығын айқын көрсетеді. Алайда, Моцарттың сол кезде төрт қол сонатасын ойнамағаны, керісінше, олар клавиатура үшін төрт қол концерті орындағаны ықтимал.
Discovered in 1921, the two printed versions of the work that have been found were found in Paris and London, both of them being dated to sometime in 1789. It was possibly composed during the Mozarts' London tour in 1765. On 13 May 1765, Mozart and his sister, Nannerl, reportedly played an authentic original Mozart composition on a two manual harpsichord in Hickford's Great Room, Brewer Street, with reports such as "the two children will play together on the same harpsichord, and put upon it a handkerchief, without seeing the keys". It is possible that Nannerl was once in possession of this and another four hand sonata, but both are now lost. Since there is no other known clavier four hand work dated to this time, this work, K. 19d, was generally accepted as authentic and put into the catalogue for Mozart's works. Recently the authenticity of the work has been disputed, with the general consensus of most scholars being that the work was, in fact, not written by Mozart. Since 1993, the Neue Mozart Ausgabe has removed the piece for the authentic section of "Keyboard music" to "Works of Spurious or Doubtful Authenticity". Theories amongst scholars suggest that the work is one possibly by another of the Mozarts during their London tour, such as Leopold or even Nannerl. An interesting point toward the work's possible authenticity is the fact that the writings for both the right and left hand in the score occasionally collide with one another. This strongly suggests that the original work was composed specifically for the aforementioned two manual harpsichord. However, it is likely that the Mozarts did not play four hand sonatas at this time, but rather, they performed four hand concertos for keyboard instead.