Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Георг Шерер (1540 1605 жылы 30 қараша) - Рим католик шіркеуінің ораторы және даулы. Шерер 1559 жылы Иса қоғамына кірді. Ол тіпті діни қызметкер болып тағайындалмас бұрын да уағыздау қабілетімен танымал болған. Ол қырық жылдан астам уақыт бойы Австрияның Архгерцогтігінде еңбек етті. 1577 жылы ол Архиегерцог Матиастың сотының уағыздаушысы болды; ол бұл лауазымда 1600 жылға дейін болды. 1590 жылы Венадағы иезуит колледжінің ректоры болып тағайындалды; оның қатал мінезі оны бұл лауазымға сайламады, сондықтан оны (1594) Линцке ауыстырды. Оның: "Егер католик шіркеуі шынайы шіркеу болмаса, мен соқыр болайын" деп айқайлағаннан кейін, ол кафедрда соқыр болып қалған оқиға - бұл таза ойдан шығарылған. Шерер шексіз энергиясы мен қатал мінез-құлқы бар, жан-жақты даулы, шынымен танымал оратор және жазушы адам болды. Ол грек шиизматиктермен одақтасуға тырысқан Тюбинген профессорына қатаң қарсылық көрсетті, Осиандер мен Хербранд сияқты лютеран діни қызметкерлерін жоққа шығарды және өз отандастарын түріктерге қарсы қоздырды. Өзінің замандастары сияқты мемлекет сиқыршыларды өлімге кесуге құқылы деп сенген ол, содан кейін, олар билік еткендіктен, оларға қарсы қолданылатын негізгі қарулар рухани болуы керек, мысалы, экзорцизмдер немесе дұғалар. Шерердің сиқыршылыққа деген қатал көзқарасы өзінің генералы Аквавиваның мақұлдауына ие болмады. Оның сөзге шешендігі мен құлшынысы көптеген адамнан, соның ішінде болашақ кардинал Хлеслин де нанымға айналдырды. Оның еңбектерін Моравияның Брук қаласында (1599-1600) жинап, баспаға шығарды, және Мюнхенде (1613-1614) қайтадан басылып шықты.
Georg Scherer (1540 – 30 November 1605) was a Roman Catholic pulpit orator and controversialist. Born at Schwaz, in Tyrol, Scherer entered the Society of Jesus in 1559. Even before his ordination he was famed for his preaching powers. For over forty years he labored in the Archduchy of Austria. In 1577 he was Court preacher to the Archduke Matthias; he retained the post until 1600. In 1590 he was appointed Rector of the Jesuit College at Vienna; the sternness of his character scarcely fitted him for the office, and he was transferred (1594) to Linz. The story of his being struck blind in the pulpit, after having exclaimed: "If the Catholic Church is not the True Church, may I become blind," is a pure invention. Scherer was a man of boundless energy and rugged strength of character, a strenuous controversialist, a genuinely popular orator and writer. He vigorously opposed the Tübingen professors who meditated a union with the Greek Schismatics, refuted Lutheran divines like Osiander and Heerbrand, and roused his countrymen against the Turks. Believing like his contemporaries that the State had the right to put witches to death, he maintained, however, that since they were possessed, the principal weapons used against them should be spiritual ones, e. g. exorcisms or prayer. Scherer's severe attitude towards witchcraft did not meet the approval of his general, Acquaviva. His eloquence and zeal made many converts, amongst them the future Cardinal Khlesl. His works were collected and published by the Premonstratensians of Bruck, Moravia (1599–1600), and again issued at Munich (1613–1614).
Плейнахер сиқыршысы ісі
1583 жылы Шерер Венада бүлікшілерді өртеп жіберудің бірден-бір оқиғасына қатысқан. 70 жастағы Элис Плайнахер Манк, Төменгі Австрия, лютеран, қыздың анасы қайтыс болғаннан бері немересі Анна Шлуттербауерді тәрбиеледі. Анна 17 жасқа толғанда, оның әкесі, Елизаның католик күйеу баласы, қамауға алып, Аннамен бірге Сент-Полтенге көшіп барды. Сол жерде қыздың эпилепсиялық ұстамалары пайда болды, оны әжесінің сыйлағаны үшін айыптап отырды. Анна мен Элис Венаға әкелінді, онда Шерер Флейшмарктегі Киелі Барбара шіркеуінде қатаң "тексеру" (жын шығарумен бірге тергеу) жүргізді. Бірнеше күннің ішінде Шерер Аннаның денесі мен рухында 12 652 жынның өмір сүргенін анықтады. Ақыры, шаршап, шатасып қалған қыз әжесінің оны сиқырлап тастағанын мойындады. Елиза 10 Раухенштейн-хаусте орналасқан атақты "Малефизхаус" (Malefizhaus) деген үйге пышақпен тергеуге әкелінді. Оның ақырғы мойындауы соншалықты сенбейтін болды, сондықтан Венаның мэрі император Рудольф II-ге оны жоюға өтініш жасады, бірақ Шерер шіркеудің қысымын көтерді, ал император өтінішті қабылдамады. Елиза Плэнахер 28 қыркүйекте 1583 жылы ағашқа іліп, өртеп, күлін Дунайға лақтырып тастады.
In 1583, Scherer played a role in Vienna's one and only case of witch burning. 70 year old Elise Plainacher of Mank, Lower Austria, a Lutheran, had raised her granddaughter Anna Schlutterbauer ever since the girl's mother died. When Anna was 17 her father, Elise's Catholic son in law, took custody and moved with Anna to St. Pölten. There, the girl suffered seizures, probably epileptic, that were blamed on a hex placed by her grandmother. Anna and Elise were brought to Vienna, where Scherer conducted a rigorous "investigation" (exorcisms combined with interrogation) at St. Barbara's Church in Fleischmarkt. Over the course of several days, Scherer claimed to have discovered 12,652 demons inhabiting Anna's body and spirit. At length the exhausted and confused girl agreed that her grandmother had hexed her. Elise was taken to the notorious Rogues' House (Malefizhaus) at 10 Rauhensteingasse for interrogation under torture. Her eventual confession was so unconvincing that the mayor of Vienna appealed to Emperor Rudolf II to overturn it, but Scherer brought ecclesiastical pressure to bear and the Emperor declined the petition. Elise Plainacher was burned at the stake and her ashes thrown into the Danube on 28 September 1583.