Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санчо (қайтыс болған 1223), сондай-ақ Санч немесе Санче деп те аталады, каталандық арагондық дворян және мемлекет қайраткері, Арагонның королевасы Петронилла мен Барселонаның граф Раймонд Беренгар IV-нің кіші ұлы. Ол әр түрлі уақытта Сердания (шамамен 1175-1188), Прованс (1181-1185), Гевадан, Родес және Карлат (1183-1185) және Руссильон (1208-1212) графтары болды. Ол 1209 жылдан 1218 жылға дейін граф Раймонд IV Беренгардың аздығы кезінде Прованс регенті, ал король Яков I аздығы кезінде 1214 жылдан 1218 жылға дейін Арагон регенті болды.
Sancho (died 1223), also spelled Sanç or Sanche, was a Catalano Aragonese nobleman and statesman, the youngest son of Queen Petronilla of Aragon and Count Raymond Berengar IV of Barcelona. He was at different times the count of Cerdanya (c.1175–1188), Provence (1181–1185), Gévaudan, Rodez and Carlat (1183–1185), and Roussillon (1208–1212). He served as the regent of Provence from 1209 until 1218 during the minority of Count Raymond Berengar IV, and as regent of Aragon from 1214 until 1218, during the minority of King James I.
Сердания графы
Санчо әкесі қайтыс болған кезде (1162) кәмелетке толмаған еді және ол жерлерді немесе атақтарды мұрагерлікке алмады, бірақ ағалары мұрагерсіз қайтыс болған жағдайда тек қайтару құқығы болды. Осылайша, әкесі өсиет еткендей, ол Прованс пен Серданияны ағасы Ремонд III Беренгар, Прованс графы, 1181 жылы өлтірілгеннен кейін ғана мұра еткен болуы керек. Шын мәнінде, ол сол кезде Прованс мұрагерлігіне ие болғанмен, оған дейін Серданияны алған көрінеді. Санчо 1175 және 1180 жылдар аралығында, ол тұңғыш рет өзінің ағасы, Арагон королі Альфонсо II-нің патшалық жарғыларына куә бола бастаған кезде, ересек болды. Осы жылдары ол тек Каталония мен Прованста жарғыларды куә етті. 1180 жылға дейін ол кейде "Сердания графы" (Ceritanie болады) деген атақпен құжаттарға қол қоятын, бірақ әдетте ол тек "патшаның ағасы" деп сипатталатын. Альфонсо Серданияның әкімшілігіне толықтай сенген жоқ сияқты, өйткені ол 1177 жылы және 1188 жылы округке араласты. Санчо одан кейін Сердания графы ретінде тіркелмеген.
Sancho was a minor at the time of his father's death (1162) and he did not inherit lands or titles, but only the right of reversion should his elder brothers die without heirs. Thus, according to his father's will, he should have inherited Provence and Cerdanya only after his elder brother Raymond Berengar III, count of Provence, was assassinated in 1181. In fact, while he inherited Provence at that time, he appears to have received Cerdanya shortly before that. Sancho came of age between 1175, when he first began witnessing the royal charters of his eldest brother, King Alfonso II of Aragon, and 1180. In these years, he witnessed charters only in Catalonia and Provence. Before 1180, he occasionally signed documents with the title "Count of Cerdanya" (comes Ceritanie), but usually he was described as just "the king's brother". Alfonso does not seem to have entirely trusted his administration of Cerdanya, for he intervened in the county in 1177 and again in 1188. Sancho is not recorded as count of Cerdanya after that.
Россильон графы және Прованс прокураторы
1204 жылы Санчо мен оның ұлы Нуньо Санчес Руссильон графтығын Санчоның немере інісі Пётр II-нің жаңа әйелі Монпелье Мариясына сыйға тартқан. Россильон Санчоның амбициялары бар аймақ болғандықтан, оның Марияға арналған қайырымдылықты мойындауы өте маңызды болды. 1208 жылы Пётр Санчоға Россильон графлығын берді. 1209-10 жылдары Санчо күнделікті басқаруды "викар мен сот орындаушысы" (vicarius et baiulus) Ферран де Норвестің қолына тапсырды. 1211 жылдың қаңтар айында Пётр графтықтың табысын Гиллем де Крейшельге берді, өйткені Гиллем патшаның несиегері болды, бірақ Санчо 1212 жылға дейін графты басқаруды жалғастырды. 1209 жылы Санчоның немересі және король Альфонсоның Прованстағы мұрагері граф Альфонсо II қайтыс болды. Ол өзінің мұрагері ретінде кәмелетке толмаған Реймонд Беренгар IV қалдырды. Пётр патша Санчоны Прованс губернаторы етіп Реймонд Беренгардың атынан тағайындады. Оның алғашқы тапсырмаларының бірі - бүлікшіл Арль қаласын бағындыру болды. Санчо өз ұлы Нуньоны дереу Прованс үкіметінің құрамына енгізді. Олар бірлесіп, француз және папа ықпалына қарсы тұрып, қоғамдық бостандықтар мен коммерциялық қызметті қолдаған саясатты жүргізді. Прованстағы қолдау базасы ретінде Петр Санчо мен Нуньоға Агази, Бох және Монако порттарын берді. 1212 жылы Санчо Петр II жағында Лас-Навас-де-Толоса шайқасында шайқасты. Сол жылы Руссильон Санчодан оның ұлы Нуньоға берілді, оны Сердания мен Конфлентпен бірге өмір бойы ұстады. Петр II 1213 жылы Мурет шайқасында катарлықтарға қарсы крестпен соғыста қайтыс болды. Оның мұрагері мен мұрагері Жақып I-ді Лестер графы Симон IV де Монфор тұтқынға алды. Көп ұзамай Нарбоннада виконт Аймери III қолдауымен әскер жиналды. Санчо мен оның ұлы Нуньо - сол кездегі басты адамдардың бірі. Алайда, Жақыпты босатуды қамтамасыз еткен Беневентоның папалық легаты Пётр жағдайды жеңілдетті.
In 1204, Sancho and his son, Nuño Sánchez, witnessed the donation of the county of Roussillon to Maria of Montpellier, the new wife of King Peter II, Sancho's nephew. Since Roussillon was a region in which Sancho had ambitions, his recognition of the donation to Maria was critical. In 1208, Peter finally granted Sancho the county of Roussillon. In 1209–10, Sancho left the day to day government in the hands of a "vicar and bailiff" (vicarius et baiulus), Ferran de Norvais. In January 1211, Peter granted the county's revenues to Guillem de Creixell, since Guillem was the king's creditor, but Sancho continued to govern the county into 1212. In 1209, Sancho's nephew and King Alfonso's successor in Provence, Count Alfonso II, died. He left behind a minor, Raymond Berengar IV, as his heir. King Peter appointed Sancho governor of Provence on behalf of Raymond Berengar. One of his first tasks was to subdue the rebellious city of Arles. Sancho also promptly brought his own son, Nuño, into the government of Provence. Together they pursued a policy that favoured communal liberties and commercial activity while opposing encroaching French and Papal influence. As a base of support in Provence, Peter granted Sancho and Nuño the ports of Agazi, Boch and Monaco. In 1212, Sancho fought at the Battle of Las Navas de Tolosa on the side of Peter II. That same year Roussillon was transferred from Sancho to his son Nuño, to be held by the latter along with Cerdanya and Conflent for life. Peter II died fighting the anti Catharist crusaders at the Battle of Muret in 1213. His heir and successor, James I, a minor, was taken captive by Simon IV de Montfort, earl of Leicester. An army was soon assembled at Narbonne with the support of Viscount Aimery III to recover the captive king and avenge the dead king. Sancho and his son Nuño were among the leading men present. The situation was diffused, however, by the papal legate Peter of Benevento, who secured James's release.
Қарсылық және сәтсіздіктер (12141216)
Пётр өз патшалығын папалық билікке бағындырғандықтан, папалық легат Джеймстің Арагондағы тамплиерлердің қожайыны Гиллем де Монтродонның қамқорлығына берілуін және Санчоның генералды прокурор, яғни регент болып тағайындалуын қамтамасыз етті. Санчоның тағайындалу уақыты нақты белгісіз: ол 1214 жылдың аяғында немесе 1215 жылдың басында болды. Джеймс өзінің автобиографиялық кітабындағы Llibre dels fets-те Санчоны патша болғысы келгені және тақты басып алуға құлық жасағаны үшін айыптайды. Бұл пікір тарихшылар тарапынан кеңінен танылса да, тарихшы Сальвадор Санпере Санчоның іс-әрекетін "ақтауға" тырысып, қысқаша монография жазды. 1214 жылдың жазында Беневентолық Пётр Льейдада патшалық кеңесін шақырды. Жиналған дінбасылар мен ақсүйектер Джеймстің азшылыққа қатысты саяси бағдарламаға келісті, оның ішінде жаңа салықтарды алуға тыйым салынды. Санчоға бағдарламаны жүзеге асыру тапсырылды. Алайда оның билік негізі Прованста болды және оның Арагон мен Каталонияда қолдауы шектеулі болды, әсіресе оның Симон де Монфортке қарсы соғысты жалғастыру саясаты үшін. 1214 жылы Беарн виконты және Бигорр графы Гастон VI қайтыс болды. Бигор графтығының Арагон орбитасынан шығуын болдырмау үшін Санчо 1215 жылы ұлы Нуньоның Гастонның жесірі Петронилла графтығына үйленуін ұйымдастырды. 1216 жылы шіркеу қызметкерлері некелерін бұзғанда, бұл жоспар сәтсіз аяқталды. Петронилла Гей де Монфортпен, Саймонның ағасымен, үйленді. 1215 жылы қарашада Санчо Арагонның өкілдері ретінде Римдегі Латеранның төртінші кеңесіне қатысу үшін Педро Ахонес пен Гийлем IV де Сервера атты екі елшісін жіберді. Кеңес барысында олар Сегорбе епискобы Испанмен бірге Санчоның крестоносцыларға қарсы саясатын әлсіретті. Соңында кеңес крест жорығының заңдылығын бекітті. Папа Иннокентий III-ге жолданған хатында Санчо прокуратор ретінде күшейтілген билікті сұрады, бірақ елшілер 1216 жылы 23 қаңтарда шыққан бұйрықтармен қайта оралды. Онда Иннокентий Санчоға көмек көрсету үшін Арагон мен Каталонияның жеті асыл адамдарын кеңесші ретінде тағайындады және бүкіл патшалықтағы ерлерге крестоноспен жасалған бітімге сәйкес келуді бұйырды. Иннокентий Арагон мен Каталония қалаларына регенттің кепілге алынған жерлерді (Петр II өзінің соғыстарын қаржыландыру үшін кепілге берген патшалық жерлерді) сатып алуына субсидия беруді бұйырды, бірақ патшалық қаржы Гиллем де Монтродонға берілді. Нәтижесінде Санчоның күші күшейгеннің орнына азайып кетті.
Since Peter had placed his kingdom under the authority of the Papacy, the papal legate arranged for James to be placed under the guardianship of Guillem de Montrodon, master of the Templars in Aragon, and for Sancho to be appointed procurator general, effectively regent. The exact date of Sancho's appointment is uncertain: it occurred either late in 1214 or early in 1215. James in his autobiographical Llibre dels fets, later accused Sancho of wanting to be king and of plotting to seize the throne. Although this claim has been widely accepted by historians, the historian Salvador Sanpere wrote a short monograph in an effort to "vindicate" Sancho's actions. In the summer of 1214, Peter of Benevento convened a council of the realm in Lleida. The assembled clergy and nobility agreed on a political programme for James's minority that included a prohibition on new taxes. Sancho was charged with implementing the programme. His power base, however, was in Provence and he had limited support in Aragon and Catalonia, especially for his preferred policy of continuing the war against Simon de Montfort. In 1214, Gaston VI, viscount of Béarn and count of Bigorre, died. In order to prevent the county of Bigorre from falling out of Aragon's orbit, Sancho arranged for his son Nuño to marry Gaston's widow, the hereditary countess Petronilla, in 1215. The plan failed when the clergy annulled the marriage in 1216. Petronilla ended up marrying Guy de Montfort, brother of Simon. In November 1215, Sancho sent two envoys, Pedro Ahones and Guillem IV de Cervera, to attend the Fourth Council of the Lateran in Rome as representatives of Aragon. At the council, they undermined Sancho's anti crusade policy, alongside Bishop Hispan of Segorbe. In the end, the council upheld the legality of the crusade. In a letter addressed to Pope Innocent III, Sancho had also requested enhanced authority as procurator, but the envoys returned instead with a series of orders dated 23 January 1216 in which Innocent appointed seven noblemen from both Aragon and Catalonia as deputy counsellors to assist Sancho and ordered all the men of the realm to observe the truce with the crusaders. Innocent did order the cities of the Aragon and Catalonia to subsidise the regent's redemption of pledged lands (royal demesne that had been pawned by Peter II to fund his wars), but royal finances were transferred to Guillem de Montrodon. As a result, Sancho found his power curtailed rather than strengthened.
Оккитаниядағы соғыс (12161218)
Санчо Латерандағы сәтсіздіктерге байланысты крест жорығына қатысты саясатынан мүлдем бас тартқан жоқ. Тулуза мен Арагон үйлерінің Прованстағы құлдыраған билігін қалпына келтіру үшін бірлескен күш-жігері болды, сонымен бірге Реймонд IV Беренгар кәмелетке толғанда және Санчоның Прованстағы екінші әкімшілігі аяқталды. Латеран кеңесі жерінен айырылған Тулуза графы Рамон VI Санчоның панасына ие болды. 1216 жылы сәуірде Франция королі Филипп II Реймондтің феондарын Симон де Монфортке ресми түрде берді. 1216 жылдың көктемінде Рамон Прованста өзі үшін күресу үшін Арагон мен Каталониядан рыцарьларды жалдауға тырысты. Германияның патшасы Фредерик II-нің хатынан жігер алған Реймонд маусым айында Бокаирді қоршауға алады. 1216 жылы 12 маусымда Санчо Арагондағы Балагерде Марсельдің Киелі Рух Қауымдастығының ректорларының өкілдерімен келісімге қол қойды. Қол қоюшылар үшінші тараптың кез келген шабуыл жасауы жағдайында бір-біріне көмек көрсетуге келісті. 1216 жылдың қыркүйегінде Санчоның қолдауымен және каталондық және арагондық рыцарлардың ілеспелерімен, Тулузалық Раймонт Тулуза графлығын қайтарып алу үшін Францияға шабуыл жасады. Симон де Монфор 1218 жылы Тулузаны қоршауда қаза тапты. 1216 жылы 26 қазанда Барселонада Санчо мен Нуньо Беарн виконты Гиллем Рамон де Монкада, оның ұлы Гиллем және Гиллем де Серверамен бейбітшілік келісімін жасады. Бұл келісім Петронилла де Бигорредің Гю де Монформен некеге тұруы үшін жасалған еді, бұл Беарн виконты үшін қауіп төндіретін әрекет болды. Жаңадан табылған одақтастар Бигорреге шабуыл жасады және нәтижесінде Симон де Монфорт Лурдестің қоршауын алып тастады, бұл крест жорығының арагондық сфераның батыс флангіне төнген қауіпін уақытша жойды. Санчоның Окситанияға араласу саясатына оның немере інісі, Монтеарагон абысы Фердинанд бастаған арагондық дворяндардың бір тобы және Папамен татуласуды қалағандар қарсы болды. Фердинанд тіпті Хуеска, Яка және Сарагосадағы жергілікті көтерілістерді де көтермеледі. 1217 жылы 28 және 29 желтоқсанда шыққан екі бұқашада Папа III Гонорий Яков пен Санчоны экскоммуникациялаумен және егер олар Реймонд VI ісіне бас тартпаса, олардың патшалығына қарсы крест жорығын жүргізуге уәкілеттік берумен қорқытты. Бірнеше тараптың қысымымен және Тулузен альянсынан бас тартқысы келмеген Санчо регент лауазымынан кетіп қалды. 1218 жылы 8 қыркүйекте Санчо Джеймспен келісімге қол қойды, бұл регенттікке ресми түрде тоқтады. Ол патшамен татулық орнатуға келісті, ал патша оған жерлер мен кірістер берді: Арагонның бес қасарынан 15000 солиди және Барселона мен Вилафранкадан 10000 солиди. Сондай-ақ, Яков өзінің жеріне шабуыл жасамауға және жеті жыл бойы басқа ешкімге де шабуыл жасауға рұқсат бермеуге уәде берді. Бұл соңғы ереже, егер Санчо крестпен соғысуды жалғастырса, Джеймстің бейтараптығын қамтамасыз етті. Тарихшы Ферран Сольдевила Санчоның бейбітшілікті сақтауға берген уәдесін оның толықтай ерікті түрде отставкаға кетпегенін көрсетеді деп санайды. Сөйтіп, 1218 жылы қыркүйек айында Санчо Лиидадағы жиналысқа қатысып, корольдің кеңесшілерінің бірі болып тағайындалды. Осы жиналыста Гиллем IV де Сервера Санчоның орнына прокуратор болып тағайындалды.
Sancho did not completely abandon his policy towards the crusade because of the setbacks at the Lateran. There was a concerted effort by the houses of Toulouse and Aragon to restore their shaken authority in Provence at the same time as Raymond Berengar IV came of age and Sancho's second administration of Provence ended. Count Raymond VI of Toulouse, who had been deprived of his lands by the Lateran council, was granted refuge by Sancho. In April 1216, King Philip II of France formally granted Raymond's fiefs to Simon de Montfort. Raymond tried during the spring of 1216 to recruit knights in Aragon and Catalonia in order to fight for him in Provence. Encouraged by a letter from King Frederick II of Germany, emperor elect, Raymond besieged Beaucaire in June. On 12 June 1216 Sancho signed a treaty at Balaguer in Aragon with representatives of the rectors of the Confraternity of the Holy Spirit of Marseille, a pious lay association that was the de facto government of the city. The signatories agreed to aid one another in the case of any aggression by a third party. In September 1216, with Sancho's support and probably with a following of Catalan and Aragonese knights, Raymond of Toulouse invaded France to reclaim the county of Toulouse. Simon de Montfort was killed in 1218 at the ensuing siege of Toulouse. On 26 October 1216 at Barcelona, Sancho and Nuño signed a peace treaty with Guillem Ramon de Montcada, the viscount of Béarn, his son Guillem and Guillem de Cervera. This treaty was a response to Petronilla of Bigorre's marriage to Guy de Montfort, which the viscount of Béarn considered a threatening move. The newfound allies invaded Bigorre and as a result Simon de Montfort lifted his siege of Lourdes, temporarily removing the threat the crusade posed to western flank of the Aragonese sphere. Sancho's policy of intervention in Occitania was opposed by a faction of Aragonese nobles led by his nephew, Ferdinand, abbot of Montearagón, and by those who wished to make peace with the Papacy. Ferdinand even encouraged local rebellions in Huesca, Jaca and Zaragoza. In two bulls dated 28 and 29 December 1217, Pope Honorius III threatened to excommunicate James and Sancho, respectively, and to authorise a crusade against their realm if they did not abandon Raymond VI's cause. Under pressure from several sides and apparently unwilling to abandon the Toulousain alliance, Sancho stepped down as regent. On 8 September 1218, Sancho signed an agreement with James which formally terminated the regency. He agreed to keep peace with the king and in exchange the king granted him lands and revenues: 15,000 solidi from five castles in Aragon and 10,000 solidi from Barcelona and Vilafranca. James also promised not to attack his lands or to permit anyone else from doing so for a period of seven years. This last clause secured James's neutrality in the event that Sancho continued to fight the Crusaders. The historian Ferran Soldevila considers Sancho's promise to keep the peace an indication that his resignation was not wholly voluntary. Shortly after his resignation, in the same month of September 1218, Sancho was present at the assembly in Lleida, where he was named as one of the king's advisers when James confirmed the privileges of Montpellier, which he had inherited from his mother. This same assembly appointed Guillem IV de Cervera as procurator in Sancho's place.
Некелер мен балалар
1184 жылға дейін Санчо Геффри I Рокаберти мен Виладемульс Эрмессенданың қызы Эрмессендаға үйленді. 1185 жылы ол граф Нуньо Перес де Лара мен Тереза Фернандес де Трабоның қызы Санча Нунес де Лараға үйленді, сондықтан ол Леон патшасы Фердинанд II-нің қарындасы болды. Оның жалғыз ұлы Нуньо Санчес болды.
Sometime before 1184, Sancho married Ermessenda, daughter of Geoffrey I of Rocabertí and Ermessenda de Vilademuls. In 1185, he married Sancha Núñez de Lara, daughter of Count Nuño Pérez de Lara and Teresa Fernández de Traba, and thus a step daughter of King Ferdinand II of León. By her he had his only known son, Nuño Sánchez.