Кіріспе

Италиялық сәулетші (1896-1945) Джузеппе Пагано (1896 ж. 20 тамыз - 1945 ж. 22 сәуір) - Италиялық сәулетші, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Италиядағы рационалистік сәулет қозғалысына қатысы бар. Ол көрмелер, жиһаз және интерьерлерді жобалаған және әуесқой фотограф болған. Сондай-ақ, ол ұзақ уақыт "Касабельла" журналының редакторы болды.

Өмірбаян

Джузеппе Погацниг (Giuseppe Pogatschnig) Паренцода, Истрияда (ол кезде Австро-Венгрия империясының құрамында), қазіргі Пореч қаласында, Хорватияның бір бөлігі болып туған. Триесттегі итальян тіліндегі лицейге оқуға түсіп, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда итальян әскеріне қосылу үшін қашып кетеді және итальянша Пагано деген есімді қабылдайды. Екі рет жараланып, екі рет тұтқындалғанмен қашып құтыла алды. Соғыстан кейінгі жылдары Пагано Ұлттық және фашистік саясатта болды және өзінің туған қаласы Паренцодағы алғашқы фашистік партияның негізін қалаушылардың бірі болды.

Сәулет

1924 жылы Пагано Турин политехникасын архитектура мамандығы бойынша бітірді. 1920-ші жылдардың аяғында ол көпiрлер мен ғимараттарды, соның iшiнде Туриндегі Гуалино кеңсе ғимаратын (1928) Джинно Леви Монталчинимен бірге жобалауды бастады және 1929 жылғы Турин көрмесiне арналған бірқатар павильон көрмелерiнде жұмыс істеді. 1931 жылы Миланға көшіп барып, 1928 жылы Гвидо Марангони құрған La Casa Bella компаниясында жұмыс істеді. Ол Эдоардо Персико, Анна Мария Мазукчелли, Джулия Веронези, Джанкарло Паланти, Марио Лабо, Агнольдоменико Пика және Джулио Карло Арганмен бірге жұмыс істеді және олар үйді және безендіру журналын сәулет және саяси пікірталастың негізгі платформасына айналдырды.

Философия

1920-ші жылдардың соңынан бастап Пагано футуризм мен еуропалық авангардтардың әсерінен рационалистік ұстанымға ие болды. Ол фашистік Италияның теориясы мен практикасы арасында ұсталған сәулетші болды. Оның тәсілі Біртұтас, Абстракция және Ынтымақтастық үштігін жақтады. Ол жазушы және рационалистік сәулет өнерінің қорғаушысы ретінде баспасөзде елеулі мансап жасады, әсіресе Касабелла, оның есімін 1933 жылы Неаполидің өнер сыншысы Эдоардо Персикомен бірге журналдың директоры болғанда Ла Каса Белладан өзгертті. Пагано мен Персико графикалық форматта революция жасады және редакциялық позициясын архитектураның заманауи стильдерді өзгертуге қабілеттілігіне сенетін және оны "стильдерді кесу" деп қарастырғандарды қатты сынға алған әріптестерін қаруға шақыру үшін қолданды.

Көрме мен павильонның дизайны

1928 жылғы Турин көрмесінде Паганоның көрме дизайнына алғашқы кірісуі болды, онда ол экспозицияның жалпы орналасуы мен оның бес павильоны үшін жауапты болды. Ол сонымен қатар 1930 жылы Люж Экспо көрмесіне арналған Италия павильонын Джинно Леви Монталчинимен бірге, сондай-ақ 1937 жылы Париж Экспо көрмесіндегі Италия павильонының интерьері мен көптеген көрмелер кеңістігін Марчелло Пиацентини жасаған. Ол сондай-ақ 1942 жылы ешқашан өткізілмеген Рим көрмесінің бас жоспарында жұмыс істеді. Ол Миланның V триенналесіне қатысты, ол Миланның Новеченто сәулетшісі Джованни Муционың Палаццо делл'Артеде өтті. Мұнда ол паркте өткізілген Тұрғын үй көрмесінің екі павильонын - Болат құрылым үйін және "Жазғы залды" және Бреда ETR300 пойыз вагонын Ж.Понтимен бірге жобалауға қатысты. Ол 1934 жылы Аэронавтика шоуы үшін де жауапты болды, онда ол үш негізгі кеңістікті, соның ішінде Құрмет залы мен Икар залын жобалады. Ол 1936 жылы VI Триенналеге суретші Марио Сиронимен бірге жетекшілік етті және жаңа кіру павильонын жобалады, бұл Палаццо делл'Арте (архитектура немесе жаңа павильон) кеңейтілуі, кейіннен Екінші дүниежүзілік соғыста бомба зақымдануына байланысты қиратылды. 1936 жылы Триенналеде ол сонымен қатар құрылыс материалдарының көрмесін (Гвидо Фреттемен) және жергілікті сәулет көрмесін (Вернер Даниэльмен) жобалады. 1940 жылы 7-ші Триенналеде ол сериялық өндіріс көрмесінен жауапты болды.

Фотография

Ол сонымен қатар әуесқой фотограф болды, бұл іс-әрекет оның Италияның сәулет өнеріндегі жергілікті дәстүрін құжаттауға деген ықыласынан туындады. Ол Италияны "суреттер іздеу" арқылы аралады және материалдық қасиеттерді білдіретін, күнделікті өмірдің көзқарасын білдіретін және туристік брошюралар мен үгіт-насихат машинасының емес, "нағыз" Италияны атап өткен мұқият композициялар жасады. Содан бастап ол Касабеллада өз суреттерін жиі жариялап, сол кездегі сәулетке сын көзқарасын нығайта бастады.

Саясат және өнер

Бастапқыда итальяндық фашистік партияның белсенді мүшесі болғанмен, Паганоның сәулет философиясы оны фашистік режимнің ресми сәулетшілерінен алыстатып, VI Триенналесі факті бойынша фашизмнің басқа сәулет көрінісін ұсынды. Пагано қазіргі заманғы немесе классикалық болсын, барлық типтегі "өкілдік сәуле" -ге қарсы болды. Ол кейбір рационалистер топтарына күмәнмен қарады (мысалы, Gruppo 7 және Пьер Мария Барди сияқты өнер сыншылары), олар өздерінің сәулет өнерін итальян фашизмімен сәйкестендіруге және оны ресми мемлекеттік сәулет өнерін жасауға тырысты. 1933-1935 жылдары Римнің жаңа университетінде режиссер Марчелло Пьячентинимен тығыз жұмыс істеді.

Наразылық және тұтқындалу

Паганоның фашистік партиядағы орны және сәулетшілер арасындағы беделі, сондай-ақ Бенито Муссолини фашизмі кезіндегі мәдени өндірістің әртүрлілігі оған режимнің кейбір құрылыстарын "бомбалық риторикалық" деп ашық сынға алуға мүмкіндік берді. 1942 жылы Пагано Фашистік мистика мектебін (Scuola di Mistica) және Фашистік партияны тастап кетеді. 1943 жылы ол қарсылық мүшелерімен байланысқа түсті, 1943 жылдың қарашасында тұтқындалып, Брешиада тұтқындалды, ол жерден 1944 жылдың шілдесінде қашып кетті. 1944 жылдың қыркүйек айында Миланда қайта тұтқындалып, Вилла Тристе түрмесіне қамалды және азаптап өлім жазасына кесілді. Кейіннен ол Сан-Виторе түрмесіне, одан кейін Болзаноға, содан кейін Маутхаузенге, Мелкке, содан кейін тағы да Маутхаузенге ауыстырылды.

Өлім

Пагано 1945 жылы 22 сәуірде Австриядағы Маутхаузен концентрациялық лагерінің емханасында пневмониядан қайтыс болды. Достарына жазған соңғы хатында ол: "Мені жақсы есте сақтаңдар: тірі және жақсы ниетті адаммын" деп сұрайды.