Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Періштелер Қасиетті Мария базиликасы - Италияның Ассизи тауының етегіндегі жазықта орналасқан папалық кіші базилика. Базилика 1569 және 1679 жылдар аралығында манирист стилімен салынған, ол 9-ғасырдағы кішкентай шіркеуді, францискандар үшін ең қасиетті орын - Порциунколаны қамтиды. Бұл жерде жас Франциск Ассиздік өзінің шақыруын түсінді және кедейлердің арасында кедейлікте өмір сүру үшін әлемнен бас тартты, осылайша францискандар қозғалысы басталды.
The Basilica of Saint Mary of the Angels is a papal minor basilica situated in the plain at the foot of the hill of Assisi, Italy, in the frazione of Santa Maria degli Angeli. The basilica was constructed in the Mannerist style between 1569 and 1679, enclosing the 9th century little church, the Porziuncola, the most sacred place for the Franciscans. It was here that the young Francis of Assisi understood his vocation and renounced the world in order to live in poverty among the poor, and thus started the Franciscan movement.
Тарих
1226 жылы Франциск өлгеннен кейін монахтар Порциунколаның айналасына бірнеше кішкентай күркелер салды. 1230 жылы асхана мен оған іргелес кейбір ғимараттар қосылды. Уақыт өте келе Порциунколаның айналасына шағын портиктер мен монахтарға арналған бөлмелер қосылды. Олардың кейбір іргетастары 1967-1969 жылдар аралығында қазіргі базиликаның едені астында қазба жұмыстары кезінде табылды. Ассизиге "Ассизи кешірімін" алу үшін көптеген діни саяхатшылар жиналған кезде, Порционколаның шағын кеңістігі барлық осы діни саяхатшыларды орналастыруға мүлдем жеткіліксіз болды. Порциункуланы қосатын шіркеу салу қажеттілігі туындады. Қасиетті орынның айналасындағы ғимараттар Папа Пий V (1566-1572) бұйрығымен алынып тасталды, бірақ Қасиетті Франциск қайтыс болған камераны қоспағанда. Базиликаның құрылысы 1569 жылы 25 наурызда басталды. Бұл әсем шіркеу, ең үлкен жетінші христиан шіркеуі, барокко стилін алдын ала көрсеткен батыл манер стилімен екі танымал сәулетші Галеаццо Алесси мен Вигноламен жобаланған. Құрылыс ақшаның үнемі жетіспеушілігіне байланысты баяу жүрді, өйткені ғимараттың құрылысы садақамен қаржыландырылды. Сегіз терезе мен кәрізді сегізбұрышты барабанға тірелген елеулі күмбез 1667 жылы аяқталды. 1679 жылы шіркеудің құрылысы аяқталды. 1684 жылы қоңырау шалу мұнарасы қосылды. Бастапқыда оның екі мұнарасы болуы тиіс еді, бірақ екіншісі ешқашан салынбады. 1832 жылы 15 наурызда орталық кеме, бүйірлік aisle бөлігі және хор күшті жер сілкінісі кезінде құлдырады. Құралай құтқарылған, бірақ оның ішінде кең жарық қалған. Апсида мен қосалқы шіркеулер тірі қалды. Базиликаның қайта құру 1836 жылы архитектор Луиджи Полетти басталды және ол 1840 жылы аяқталып, ғибадатқа қайта ашылды. Ол қасбетті неоклассикалық стильде қайта жаңғыртты. 1924 және 1930 жылдар аралығында бұл қасбетті Базани (Рим, 5 наурыз 1873 Рим, 30 наурыз 1939) өзінің бароккоға дейінгі стиліне қайтарып берді. 1930 жылы фасадтың үстіне мүсінші Коласантидің "Мадонна Дегли Анхели" ("Ангелдер Мадоннасы") алтынмен қапталған мүсіні орнатылды. 1909 жылы 11 сәуірде шіркеуді Папа Пий X "патриархалық базилика және папалық часовня" мәртебесіне көтерді.
After the death of Saint Francis in 1226, the friars built several small huts around the Porziuncola. In 1230, a refectory and some adjacent buildings were added. In the course of time, little porticoes and accommodations for the friars were added around the Porziuncola. Some foundations of these were discovered during excavations under the floor of the present basilica between 1967 and 1969. As vast numbers of pilgrims came flocking to Assisi to receive the "Pardon of Assisi", the small space of the Porziuncola became completely inadequate to house all these pilgrims. The necessity grew to build a church incorporating the Porziuncola. The buildings around the shrine were taken down by order of Pope Pius V (1566–1572), except the Chapel of the Transito, the cell in which St. Francis had died. Construction of the basilica started on 25 March 1569. This majestic church, the seventh largest Christian church, was designed in a bold Mannerist style, which prefigured the Baroque style, by two famous architects, Galeazzo Alessi and Vignola. The work progressed slowly, due to a constant lack of money, as the building was financed with donations. The noteworthy dome, resting on an octagonal drum with eight windows and cornices, was finished in 1667. The construction of the church was finally completed in 1679. In 1684 a bell tower was added. It was originally intended to have a twin tower, but the second was never built. On 15 March 1832 the central nave, a part of a lateral aisle, and the choir collapsed during a violent earthquake. The dome escaped destruction but was left with a wide crack. The apse and the side chapels were left standing. Reconstruction of the basilica started in 1836 by the architect Luigi Poletti and it was finished and reopened for worship in 1840. He remodeled the façade in a neoclassical style. Between 1924 and 1930 this façade was given back its original pre Baroque style by Cesare Bazzani (Rome, 5 March 1873 – Rome, 30 March 1939). The gold plated statue of the Madonna Degli Angeli ("Madonna of the Angels") by the sculptor Colasanti and cast by Ferdinando Marinelli Artistic Foundry, was put on top of the façade in 1930. On 11 April 1909, the church was raised by Pope Pius X to the status of "patriarchal basilica and papal chapel".
Сипаттама
Базиликаның төртбұрышты жер жоспары бар, ол орталық кемеге және екі бүйірлік aisles-ке бөлінген, оның екі жағында он бүйірлік часовнялар орналасқан, ал алыс шетінде трансепт және жартылай дөңгелек апсиде ұзын хор бар, жер жоспарына қарай шығып тұр. Порциункула күмбездің астында орналасқан. Ішкі бөлме қарапайым, бірақ сәнді, тек бірнеше безендірулері бар, бұл қосалқы шіркеулердің безендірулеріне қарама-қайшы келеді. Неф және aisles неоклассикалық дориялық стильде Луиджи Полеттимен қайта салынған.
The basilica has a rectangular ground plan, divided into a central nave and two lateral aisles, flanked by ten side chapels, with at the far end a transept, and a long choir in a semi circular apse, protruding from the ground plan. The Porziuncola is situated directly under the dome. The interior is simple and yet elegant, with only a few decorations, in stark contrast with the decorations of the side chapels. The nave and the aisles were rebuilt in neoclassical Doric style by Luigi Poletti.