Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бейиш және Пери, неміс тілінде Das Paradies und die Peri, Роберт Шуманның солистер, хор және оркестр үшін дүниежүзілік ораториясы. 1843 жылы аяқталған бұл шығарма Шуманның "Оп. 50 теңге. Бұл шығарма ирланд ақыны және лиригі Томас Мурдың Лалла Рукх туралы әңгімесінің неміс тіліне аударылуына негізделген (Шуман мен оның досы Эмиль Флечсигтің). Персия мифологиясындағы пери, жұмақтан қуылған және көкке ең қымбат сыйлық беру арқылы қайтадан кіруге тырысқан, әңгіменің басты нүктесі. Ақырында пери баланы дұға етіп көрген қария күнәсінен қайтқанда, оның бетінен жас ағып шыққаннан кейін қабылданады. Питер Оствульд өзінің өмірбаянында Шуман: Музыкалық дарынның ішкі дауыстары Шуманның "бір досына 'Жәннәт пен пери' жазған кезде кейде маған "сенің істеп жатқандарың мүлдем бекер емес" деп шыбырдағанын" және тіпті Ричард Вагнердің бұл жұмысты мақтағанын жазды. Кантата, әдетте, Шуманның маңызды жетістігі болып саналады, және ол, мүмкін, қазіргі заманғы аудиторияға қарағанда, либреттоның гүлді, шығыс рухына негізделген сөздікке байланысты, ол 19-ғасырда толығымен өркендеген, бірақ бүгінде едәуір артқа түскен ориентализмнің модасын білдіреді. Бұл ораторий композитордың жетекшілігімен 1843 жылы 4 желтоқсанда Лейпцигте тұңғыш рет қойылды. Ол жақсы қабылданады, содан кейін Дрезден мен Берлинде қойылымдар өткізіледі. Бірінші ағылшындық қойылым Филармониялық қоғамның шақыруымен Лондонның Ганновер-сквер-румдарында қиын жағдайда өтті. Бейиш және Пери Габриэль Краустың 1858 жылы Венада, ол әлі 16 жасқа толмаған кездегі алғашқы маңызды көрінісі болды.
Paradise and the Peri, in German Das Paradies und die Peri, is a secular oratorio for soloists, choir, and orchestra by Robert Schumann. Completed in 1843, the work was published as Schumann's Op. 50. The work is based on a German translation (by Schumann and his friend Emil Flechsig) of a tale from Lalla Rookh by Irish poet and lyricist Thomas Moore. The peri, a creature from Persian mythology, is the focus of the story, having been expelled from Paradise and trying to regain entrance by giving the gift that is most dear to heaven. Eventually the peri is admitted after bringing a tear from the cheek of a repentant old sinner who has seen a child praying. Peter Ostwald in his biography Schumann: The Inner Voices of a Musical Genius records that Schumann "confided to a friend that 'while writing Paradise and the Peri a voice occasionally whispered to me "what you are doing is not done completely in vain,"'" and that even Richard Wagner praised this work. The cantata is generally held to be a significant achievement by Schumann, and it perhaps appeals less than it might otherwise to modern audiences due to the flowery, Eastern inspired verbiage of the libretto, which represents a vogue for orientalism that was in full swing in the 19th century but has receded considerably today. This oratorio premiered under the composer's baton on 4 December 1843 in Leipzig. It was well received, and performances in Dresden and Berlin followed. The first English performance took place under difficult conditions at the Hanover Square Rooms in London at the invitation of the Philharmonic Society conducted by William Sterndale Bennett with Jenny Lind taking the leading soprano part. Paradise and the Peri was the vehicle for Gabrielle Krauss's first important appearance, in Vienna in 1858, when she was not yet 16 years old.