Кіріспе

Белоградчик бекінісі (, Белоградчишка крепость), сондай-ақ Калето (Калето, "берекесі" түрік кале), - бұл ежелгі бекініс орналасқан солтүстік беткейлерінде Балқан таулары, жақын солтүстік-батыс болгар қаласына Белоградчик және қаланың басты мәдени және тарихи туристік аттракцион, суреттемесі, Белоградчик тау жыныстарымен бірге, туристердің негізгі ағыны аймаққа. Бұл Болгариядағы ең жақсы сақталған бекіністердің бірі және ұлттық маңызы бар мәдени ескерткіш. Қалдық қабырғаларының іргетасы қалың және биіктігі - 6 м. Үш бөлек бекіністі аула бар, олар қақпалар арқылы бір-бірімен байланысқан. Белоградчик бекінісі қайта құрылып, кейіннен мәдени ескерткіш болып жарияланды. Мұражайды жергілікті тарихи музей басқармасы басқарады.

Тарих

Алғашқы бекініс аймақ Рим империясының құрамына кірген кезде салынған. Бұл аймақтағы тау жыныстары табиғи қорғаныс ретінде қызмет етті, өйткені бекіністі қабырғалар іс жүзінде тек солтүстік-батыстан және оңтүстік-шығыстан салынған, ал аула екінші жағынан жоғары тау жыныстарымен қоршалған. Бастапқыда Белоградчик бекінісі қорғаныс емес, бақылау үшін қызмет етті. Видиннің болгар патшасы Иван Страцимир XIV ғасырда ескі қалмақты кеңейтіп, қаланы қоршаулап тұрған қорғандарды қамал массивтерінің алдына салды. Страцимирдің билігі кезінде Белоградчик бекінісі аймақтағы ең маңызды бекіністердің біріне айналды, бұл патшаның бас қаласы Видиннің бекінісі Баба Видадан кейін екінші орынды иеленді. Болгарияны Осман империясы жаулап алған кезде, 1396 жылы қамалды Осман әскері басып алды. Олар аймақтағы күшейген хадждуктар мен көтерілісшілердің белсенділігіне байланысты бекіністі кеңейтуге мәжбүр болды. XIX ғасырдың басында қамалға елеулі өзгерістер енгізілді. Бұл өзгерістер сол кезеңдегі Османдық қамал архитектурасына тән болды, толық қайта ұйымдастыру жүргізілді, сондай-ақ қосымша кеңейтулер жүргізілді. Белоградчик бекінісіне кеңейтуге қатысқан француз және итальян инженерлерінің көмегімен еуропалық элементтер қосылды. Белоградтық көтерілістің 1850 жылы Осман империясы тарапынан басылуында маңызды рөл атқарды. Соңғы рет ол 1885 жылы серб-болгар соғысында қолданылған.